ΠΡΟΣΩΠΑ Αγώνας για ζωή

Έπειτα από 129 ημέρες απεργίας πείνας στην Τουρκία, ο Ισμαήλ Χακίσαλιτς δεν
θα είναι ποτέ πια ο άνθρωπος που ήταν πριν.

Ισμαήλ Χακίσαλιτς. 129 ημέρες απεργία πείνας στις τουρκικές φυλακές

Η μνήμη του είναι διαλυμένη. Μπορεί να διαβάζει μόνο λίγες παραγράφους τη
φορά. Δυσκολεύεται πολύ να συγκεντρωθεί και πασχίζει για να σχηματίσει μια
φράση. «Θέλω έναν κόσμο χωρίς βασανιστήρια», λέει όταν τα καταφέρνει. «Θέλω
έναν κόσμο όπου τα χέρια να χρησιμεύουν μόνο για χειραψίες, για να τρίβει ο
ένας την πλάτη του άλλου». Ο Χακίσαλιτς συμμετείχε στην απεργία πείνας για να
αντιδράσει στο νέο σωφρονιστικό σύστημα της Τουρκίας, που προβλέπει εγκλεισμό
σε κελιά κατά μόνας ή ανά τρεις, χωρίς άλλο συγχρωτισμό των κρατουμένων. «Αν
θέλουν να μας στερήσουν τη σκέψη, την ταυτότητά μας, αν ο στόχος τους είναι να
μας σκοτώσουν με αυτό τον τρόπο, τους είπαμε με την απεργία ότι εδώ είναι η
σάρκα και τα κόκαλά μας, αλλά δεν μπορούν να μας στερήσουν τις σκέψεις μας»,
εξηγεί κοπιαστικά, λέξη – λέξη.

Έπειτα από 129 ημέρες απεργίας, ο Χακίσαλιτς έχασε τις αισθήσεις του,
μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο και αποφυλακίστηκε για ιατρικούς λόγους τον Ιούλιο.
Έκτοτε τρώει, γράφει στο ημερολόγιό του και γυμνάζεται κάθε πρωί ­ προσπαθεί
δηλαδή να περπατήσει σε ευθεία γραμμή στο χωλ του διαμερίσματός του. Ωστόσο,
είναι μάλλον απίθανο να ανακάμψει πλήρως. Απ’ όσους διέκοψαν την απεργία
πείνας, άλλοι τρέμουν ανεξέλεγκτα, άλλοι έχουν χάσει την ισορροπία τους και
δυσκολεύονται ακόμα και να σηκωθούν από τον καναπέ ή να περπατήσουν ευθεία, τα
μάτια τους δυσκολεύονται να εστιάσουν. Θυμούνται γεγονότα που συνέβησαν πριν
από χρόνια, αλλά όχι τα χθεσινά. Οι περισσότεροι δεν μπορούν να παράγουν νέες
αναμνήσεις. «Είναι σχεδόν αδύνατο να τους επαναφέρουμε 100%», λέει στους «Νιου
Γιορκ Τάιμς» ο δρ Οντέρ Οζκαλιπτσί, ο γιατρός του Ιδρύματος Ανθρωπίνων
Δικαιωμάτων που τους παρακολουθεί. «Μερικοί ήταν κάποτε ηγέτες των κοινοτήτων
τους ­ δάσκαλοι, διανοούμενοι», λέει ο γιατρός. Σήμερα είναι «φυτά». Οι
απεργοί πείνας συνήθως δεν αντέχουν περισσότερο από 60 ή 70 ημέρες, αλλά οι
Τούρκοι απεργοί παρατείνουν το μαρτύριό τους κρατώντας ζωντανό τον μεταβολισμό
τους με ζάχαρη και 12 ποτήρια νερό την ημέρα.

Γιός υπαξιωματικού του στρατού, ο Χακίσαλιτς μελετούσε το ηλιακό σύστημα στο
Πανεπιστήμιο της Άγκυρας όταν εντάχθηκε στη ριζοσπαστική αριστερά. Φυλακίσθηκε
το 1995 για «συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση». Όταν τον ρωτάνε αν ήθελε να
πεθάνει με την απεργία πείνας, απαντά αρνητικά, όπως και οι άλλοι σύντροφοί
του. Αν ήθελαν, προσθέτει, θα το έκαναν με τρόπο πιο εύκολο από τη λιμοκτονία,
η οποία απαιτεί αφοσίωση στον σκοπό. «Η ουσία της είναι η αποφασιστικότητα
μέχρι θανάτου», διευκρινίζει. «Στην πραγματικό-τητα είναι αγώνας για ζωή».