ΔΡΟΜΟΙ

Κάθε χρόνο…

… τέτοιες μέρες έρχεται συνήθως η ώρα του απολογισμού. Σκέπτεται κανείς ό,τι
καλύτερο και ό,τι χειρότερο τού συνέβη τη χρονιά που πέρασε και αναπόφευκτα
κάνει τον ισολογισμό. Υπάρχει όμως ένας συνάδελφος, ένας δημοσιογράφος στη
Βουδαπέστη, που κάθε χρόνο σκέπτεται πάντα τα ίδια, πάντα την ίδια γυναίκα,
την Ελένη. Ο Καρλ Κόβατς δεν τη γνώριζε, δεν την είχε συναντήσει. Ήταν όμως η
γυναίκα που του έκανε το καλύτερο χριστουγεννιάτικο δώρο, μια νύχτα του
Δεκέμβρη ­ πάνε κάπου τριάντα χρόνια από τότε.

Η νυχτερινή…

… βάρδιά του εκείνη τη μέρα ήταν όπως πάντα μοναχική: παρακολουθούσε τη
συχνότητα της αστυνομίας και ετοίμαζε το δελτίο για τους πρωινούς, όταν
χτύπησε το τηλέφωνο, που συνήθως εκείνη την προχωρημένη ώρα έμενε σιωπηλό.
«Σας παρακαλώ», άκουσε μια γυναικεία φωνή, «πρέπει να μιλήσω με κάποιον.
Βλέπετε, πρόκειται να σκοτώσω τα παιδιά μου και να σκοτωθώ κι εγώ». Κάποια
«λοξή», κάποια μεθυσμένη που την είχε βαρέσει η μελαγχολία των ημερών; Ίσως.
Όμως, τα λόγια της παραήταν σοβαρά, η φωνή της παραήταν ήρεμη. «Κοιτάξτε,
κυρία μου, ειλικρινά, έχω πολλή δουλειά. Μα, αν μου δώσετε το όνομά σας και το
τηλέφωνό σας, θα σας πάρω σε μισή ώρα. Υποσχεθείτε μου πως δεν θα κάνετε
τίποτα έως τότε. Θα σας πάρω!». Εκείνη συμφώνησε. (Εκείνος ήθελε να
βεβαιωθεί.) Σε μισή ώρα, του φάνηκε πως το τηλέφωνο είχε κουδουνίσει εκατό
φορές, ώσπου να το σηκώσει η γυναίκα.

Του είπε…

… πως ο άνδρας της είχε φύγει με μια άλλη και την είχε αφήσει αδέκαρη με
πέντε παιδιά. Του είπε πως δεν είχε συγγενείς και πως δεν μπορούσε ούτε να
ξοφλήσει το νοίκι, ούτε να αγοράσει χριστουγεννιάτικα δώρα για τα παιδιά. Ο
κόσμος της είχε ξαφνικά καταρρεύσει. Το μόνο που της απέμενε ήταν να ανοίξει
το γκάζι και να κουρνιάσει στο κρεβάτι μαζί με τα παιδιά. Αυτό ακριβώς
ετοιμαζόταν να κάνει, όταν της πέρασε η ιδέα να τηλεφωνήσει στην εφημερίδα.
Του είπε πως δεν είχε κανέναν για να μιλήσει.

Μιλήσανε…

… για προβλήματα, τα δικά της, τα δικά του και άλλων, ακόμη πιο
δυστυχισμένων και από τους δύο. Μιλήσανε, μιλήσανε, ώσπου ο ήλιος άρχισε πια
να μπαίνει για τα καλά μέσα από τα τζάμια του γραφείου του. Της ζήτησε να
πέσει στο κρεβάτι και να του τηλεφωνήσει πάλι μόλις σηκωθεί. Έτσι και έγινε.
«Όλα θα πάνε καλά», την άκουσε να του λέει. «Σ’ ευχαριστώ». Λίγες μέρες
αργότερα, ο δημοσιογράφος έλαβε μια χριστουγεννιάτικη κάρτα. «Δεν φοβάμαι
πια», του έγραφε η γυναίκα που λεγόταν Ελένη. «Εσύ, που μου ήσουν εντελώς
ξένος, νοιάστηκες για όσα συνέβησαν σε εμάς. Με ξανάκανες να πιστέψω στους
ανθρώπους». Ο δημοσιογράφος φύλαξε την κάρτα όλα αυτά τα χρόνια. Κάθε φορά που
νιώθει δυστυχισμένος, τη βγάζει από το συρτάρι του ­ όπως και αυτά τα
Χριστούγεννα. Γιατί πιστεύει πως όσα είναι γραμμένα εκεί κλείνουν μέσα τους
ολόκληρο το νόημα των Χριστουγέννων.