[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η γυναίκα προσπαθούσε να περάσει τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας σε σημείο που δεν
υπήρχε διάβαση. Το μωρό στο καρότσι φορούσε μπλε κουκούλα και φαινόταν κουλ.
Απαθής ήταν και η νεαρή μητέρα, παρ’ ότι στην πρωινή αθηναϊκή ζούγκλα της
ασφάλτου, η απόπειρά της να διασχίσει τον δρόμο δεν ήταν χωρίς κινδύνους. Το
πλακόστρωτο διάζωμα μόλις που χωρούσε την ίδια και το καρότσι ­ οι μπροστινές
του ρόδες, άλλωστε, πατούσαν ήδη στο οδόστρωμα. Χθες, η γυναίκα δεν είχε να
αντιμετωπίσει μόνο τους επιθετικούς ΙΧήδες, αλλά και τα σκουπίδια που είχε
«ξεκοιλιάσει» η βροχή και ο χιονιάς. Προφανώς κάπου έπρεπε οπωσδήποτε να πάει.

Άλλη μια ιστορία αθηναϊκής τρέλας; Πιθανόν. Ωστόσο το περιστατικό συμπίπτει με
τον «πρώτο προϋπολογισμό σε ευρώ» που ψηφίστηκε αυτές τις ημέρες στη Βουλή και
γι’ αυτό δικαιολογεί κάποιες σκέψεις. Παρά τη δηλωμένη ευαισθησία της
κυβέρνησης για την «καθημερινότητα του πολίτη», η Αθήνα είναι μια πόλη εχθρική
προς τα μικρά παιδιά. Δεν είναι μόνο τα στενά ή ψηλά πεζοδρόμια, με τις
λακκούβες-παγίδες και τις αναρίθμητες παρκαρισμένες μοτοσυκλέτες. Η ίδια η
οργάνωση ζωής καθιστά πράγματι το παιδί «είδος πολυτελείας». Ακόμη χειρότερα:
απουσιάζει εντελώς μια κυβερνητική πολιτική με ανθρώπινο πρόσωπο για γονείς
και τέκνα ­ ιδίως δε για τις μητέρες, εργαζόμενες ή μη. Η κυβέρνηση εκφράζει
ενδιαφέρον για χίλια πράγματα, σπανίως όμως γίνεται λόγος για περισσότερους
παιδικούς σταθμούς.

Απουσιάζει επίσης μια συνεπής πολιτική φοροελαφρύνσεων προς αυτή την
κατεύθυνση. Ο φορολογούμενος γονέας ενός τέκνου έχει έκπτωση 35.000 δρχ. από
τον φόρο που αναλογεί στο εισόδημά του! Αν είναι πολύτεκνος, η έκπτωση φθάνει
στη στρατόσφαιρα των 250.000 δρχ. Η αναλογία στα ετήσια έξοδα μιας οικογένειας
είναι περίπου μηδαμινή. Όπως και στο 2004, στο θέμα της ανατροφής των παιδιών
τα πάντα σχεδόν επαφίενται στον εθελοντισμό των ενδιαφερομένων. Εξ ου και η
υπογεννητικότητα. «Στο μεταξύ, η Ελλάδα ταξιδεύει», που λέει κι ο ποιητής, με
προορισμό μια κοινωνία χωρίς παιδιά.