Στην Εντατική

Ο Ζεράρ Ουγέ πανηγυρίζει, αλλά ήταν αυτός που πρώτος λύγισε από το άγχος του πάγκου. Ο συνάδελφός του Αρσέν Βενγκέρ δηλώνει ριψοκίνδυνος και χαλαλίζει 10 χρόνια απ’ τη ζωή του για τη θέση του προπονητή. Αριστερά επάνω, ο Κένι Νταλγκλίς σήκωσε γρήγορα τα χέρια ψηλά, ενώ, αριστερά κάτω, ο Γκι Ρου πλήρωσε με μπαϊπάς την παραμονή του στον πάγκο της Οσέρ

Η επιτυχία με την αποτυχία στο ποδόσφαιρο χωρίζονται από μία λεπτή γραμμή.
Λεπτή και επικίνδυνη. Για τις ομάδες, τους φιλάθλους, τους προπονητές.

Η επιτυχία φέρνει δόξα, χρήμα, υστεροφημία. Η αποτυχία, αντίθετα, προκαλεί
μιζέρια, κατήφεια, αλλά και… εμφράγματα.

Στην εποχή που οι μετοχές των ομάδων διαπραγματεύονται στα χρηματιστήρια του
Λονδίνου, του Μιλάνου και του Άμστερνταμ, τα μεγάλο βάρος το σηκώνουν άνθρωποι
που δεν έχουν καμία σχέση με τα οικονομικά: οι προπονητές.

Η περιπέτεια που έζησε ο Ζεράρ Ουγέ με την υγεία του αποτέλεσμα την αφορμή για
να αποκαλυφθεί το μέγεθος της έντασης μέσα στην οποία ζουν οι προπονητές των
ομάδων.

Ο Γάλλος προπονητής της Λίβερπουλ ήξερε πως φέτος έπρεπε η ομάδα του να
διεκδικήσει με κάθε τρόπο το πρωτάθλημα. Από την αρχή της χρονιάς ένιωθε την
πίεση που του ασκούσαν οι οπαδοί και οι παράγοντες.

Ζούσε καθημερινά μία κόλαση. Καταλάβαινε και ο ίδιος πως κάποια στιγμή θα
κατέρρεε. Αυτή η στιγμή τελικά ήρθε στην ανάπαυλα του αγώνα με τη Λιντς. Όταν
διακομίστηκε στο νοσοκομείο του Λίβερπουλ, ο γιατρός Ροντ Σταμπλς τού άνοιξε
αμέσως τα χαρτιά της τράπουλας:

«Πρέπει να υποβληθείς σε εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς» του είπε ο δρ Σταμπλς.

«Έχω μάθει στη ζωή μου να ρισκάρω. Προχώρα», του απάντησε ο Γάλλος προπονητής.

Λίγες ημέρες μετά, στην προπόνηση της Οσέρ, κατέρρευσε ο βετεράνος των γηπέδων
και πιο διάσημος Γάλλος προπονητής, Γκι Ρου. Στο νοσοκομείο του Παρισιού που
διακομίστηκε διαπιστώθηκε πως έπρεπε να υποβληθεί σε εγχείρηση μπάι πας.

Σε νοσοκομείο του Παρισιού κατέληξε όμως και ένας ακόμη βετεράνος των πάγκων,
ο πρώην προπονητής του Παναθηναϊκού Τόμισλαβ Ίβιτς.

Ο Κροάτης κόουτς ανέλαβε για τρίτη φορά να βγάλει από το αγωνιστικό αδιέξοδο
τη Μαρσέιγ, υπό τις πιέσεις του Μπερνάρ Ταπί. Το στρες ήταν τέτοιο, ώστε
κατέρρευσε με καρδιακά και αναπνευστικά προβλήματα.

Η πρώτη φορά που προπονητής παραδέχθηκε πως δεν μπορεί να αντεπεξέλθει στο
στρες που του προκαλεί ο πάγκος ήταν ο Κένι Νταλγκλίς, το 1991.

Ο σπουδαίος Σκωτσέζος παραιτήθηκε μεσούσης της περιόδου από την τεχνική ηγεσία
της Λίβερπουλ, δηλώνοντας πως προτιμά να ζήσει μερικά ακόμη χρόνια παρά να
πεθάνει στον πάγκο των «κόκκινων».

Υπάρχουν όμως και προπονητές που λατρεύουν αυτήν την ένταση και το στρες. Την
επομένη της υπογραφής του νέου συμβολαίου του με την Άρσεναλ, διάρκειας τριών
χρόνων (μέχρι το 2004) ο Βενγκέρ δήλωσε ότι γνωρίζει πως η παραμονή του στους
πάγκους θα του στοιχίσει ακόμη και δέκα χρόνια από τη ζωή του, αλλά δεν θα
μπορούσε να αποχωριστεί ποτέ το μεγάλο του πάθος.

Αποχωρήσεις

Την τελευταία πενταετία απολύθηκαν από τις αγγλικές ομάδες 230 μάνατζερ, ενώ
απ’ αυτούς μόνο 28 συνεχίζουν να ασκούν το επάγγελμα του προπονητή. Πέρυσι,
απολύθηκαν 40 προπονητές από 72 ομάδες, αυξάνοντας το ποσοστό σε σχέση με την
περίοδο 1999-2000 κατά 20%!

Όσο τα αποτελέσματα των ομάδων στους αγωνιστικούς χώρους θα είναι συνδεδεμένα
με τα έσοδά τους (και δεν νομίζουμε πως κάτι τέτοιο μπορεί εύκολα να αλλάξει)
τόσο θα αυξάνεται η πίεση προς τους προπονητές. Μάλιστα, η επαγγελματική ένωση
προπονητών της Αγγλίας συστήνει στα μέλη της να υποβάλλονται σε λεπτομερείς
εξετάσεις στην καρδιά τους, κάθε χρόνο.

Η ένωση προπονητών αποκάλυψε, επίσης, πως υπάρχει λίστα με δέκα μέλη της που
περιμένουν να υποβληθούν σε εγχείρηση καρδιάς!

Η απόφαση του Γιάννη Κυράστα να αποσυρθεί από την ενεργό δράση για να
αφοσιωθεί στην οικογένειά του δεν αποτελεί πυροτέχνημα στον χώρο του
ποδοσφαίρου. Όσο θα αυξάνονται οι απαιτήσεις τόσο θα μειώνεται ο χρόνος που θα
ασχολούνται με το ποδόσφαιρο οι προπονητές. Αυτό, φυσικά, λέγεται πρόωρη συνταξιοδότηση…