ΠΡΟΣΩΠΑ Νυχθημερόν μάχη κατά του ΑΙDS

Όταν ο Κρις χρειαζόταν να χειρουργηθεί, η Νοερίν έπρεπε να βρει γιατρό και
να του υπαγορεύει τις οδηγίες της διαδικασίας από το χαρτί. Στα νοσοκομεία της
Ουγκάντα δεν υπήρχαν τα κατάλληλα φάρμακα για το AIDS, ούτε κατανόηση, μόνο
φόβος.

Νοερίν Καλίμπα. Υπόδειγμα ψυχής και δράσης

Η Νοερίν Καλίμπα βρίσκεται σήμερα στην πρώτη γραμμή της Unaids, του οργανισμού
που συστήθηκε από τον ΟΗΕ για την καταπολέμηση της σύγχρονης μάστιγας στη
Γενεύη. Δεκαπέντε χρόνια τώρα, από τότε που ο θανατηφόρος ιός χτύπησε την
πόρτα του σπιτιού της, μάχεται νυχθημερόν. Όχι μόνο για τη φροντίδα των
τεσσάρων παιδιών τους, και των 14 άλλων ορφανών που υιοθέτησε, αλλά για όλο
τον κόσμο που, θετικός στον HIV, προσπαθεί να κρατηθεί στη ζωή.

Είναι δυνατή, είναι προφανές. Όχι όμως από την ισχύ που προσδίδει ο φανατισμός
στους δυναμικούς ακτιβιστές. Μιλώντας της, αντιλαμβάνεσαι ότι πρόκειται για
δύναμη ψυχής και ζεστασιάς επίσης…

Ψυχοθεραπεύτρια πριν συστρατευτεί στην τελευταία μάχη, εργαζόταν στο
μεγαλύτερο νοσοκομείο της Ουγκάντα. Ο Κρις έκανε τότε το μάστερ του στην
Κοινωνιολογία στη Βρετανία. Όταν αρρώστησε οι γιατροί διέγνωσαν μηνιγγίτιδα
και τη συνέδεσαν με κρυπτοκόκκωση. Συνήθως σκοτώνει όσους έχουν προσβληθεί από
τον ιό που προκαλεί το AIDS. Έτσι ήταν. Η Νοερίν θεωρεί ότι πηγή του κακού
ήταν μια μετάγγιση αίματος, στην οποία είχε υποβληθεί ύστερα από ατύχημα στην
Ουγκάντα, από τις «μαύρες» χώρες που βάφτηκαν κόκκινες από τη λαίλαπα του
AIDS. Έκανε και η ίδια το πρώτο τεστ. Για την επιβεβαίωση όμως, άργησε 10
χρόνια. «Έκανα σχέδια και ζούσα σαν να ήμουν φορέας». Στο βιβλίο της «We miss
you all», περιγράφει τον σωματικό πόνο του Κρις και την αλλαγή που επήλθε μετά
την απώλειά του στη ζωή της οικογένειας. Τότε ήταν που ανακάλυψε ότι το μέλλον
δεν θα είχε καμία σχέση με ό,τι είχαν ζήσει. Ήταν η ώρα μηδέν.

Άρχισε να έρχεται σε επαφή με ανθρώπους που είχαν δεχθεί το ίδιο πλήγμα και
σταδιακά, με δική της πρωτοβουλία, αυτό μεταμορφώθηκε στην οργάνωση Taso,
στήριξης για το AIDS. «Όλα όσα γνώριζα για το AIDS περιορίζονταν σε μια λέξη:
θάνατος».

Μια μέρα άκουσε ότι ο πρόεδρος Μουσεβένι θα ίδρυε μια επιτροπή. «Πήγα και του
ζήτησα να με συμπεριλάβει. Με ρώτησε γιατί. Του είπα ότι ο σύζυγός μου είχε
πεθάνει από αυτό. “Θεέ μου, και τι γίνεται μ’ εσένα; ” ρώτησε. Του απάντησα
ότι δεν είμαι βέβαιη για το αν έχω προσβληθεί, αλλά δεν με ανησυχεί. “Βάλτε
αυτήν τη γυναίκα στην επιτροπή”, φώναξε. Ήμουν η μόνη που είχε άμεση σχέση με
κρούσμα».

Και δεν την ξέχασε. Ανάμεσα σε άλλους προσπαθεί τώρα να σώσει και τον αδελφό της…