[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Για την οργή του κ. Σημίτη πολλά λέγονται, σπανίως όμως εκδηλώνεται δημοσίως.
Αντιθέτως, η οργή τού κ. Κακλαμάνη έχει δώσει «χρώμα» σε πολλές συνεδριάσεις
της Ολομέλειας. Η οργή του προέδρου της Βουλής είναι ηχηρότερη από το
καμπανάκι που χτυπάει για να επιβληθεί σε όσους φωνάζουν τις αντιρρήσεις τους
από τα έδρανα. Όπως κάθε παίκτης της πολιτικής που σέβεται τον εαυτό του, ο
πρόεδρος αρέσκεται να είναι απρόβλεπτος ­ έστω και μια στις τόσες. Μπορεί να
αποκαλέσει «ανθύπατο» τον Αμερικανό πρέσβη, όπως έγινε παλαιότερα, με
αποτέλεσμα να μείνει εμβρόντητος και τελικά να αποχωρήσει από την αίθουσα ο
Γιώργος Παπανδρέου. Ή να αρνηθεί την ψήφιση τροπολογιών της ενδεκάτης ώρας,
όπως έγινε την περασμένη εβδομάδα, με αποτέλεσμα να τηλεφωνεί ο γενικός
γραμματέας του Υπουργικού Συμβουλίου Σωκράτης Κοσμίδης στην έδρα, στέλνοντας
στον πρόεδρο το Σύνταγμα υπογραμμισμένο.

Τι συμβαίνει με τον πρόεδρο; Στους διαδρόμους της Βουλής λέγεται πως όλα
ξεκίνησαν από την επίμαχη τροπολογία για τους συνεργάτες των βουλευτών. Η
πρωτοβουλία δεν άρεσε στο Μέγαρο Μαξίμου, ο κ. Κακλαμάνης διευκρίνισε δημοσίως
την ευαισθησία του για τα οικονομικά των βουλευτών, όμως το θέμα δεν τελείωσε.
Στα κυβερνητικά γραφεία περίσσευε το κουτσομπολιό ότι «ο πρόεδρος έχει τον νου
του στο 2005 και θέλει τους βουλευτές ευχαριστημένους». Ο υπαινιγμός για την
προεδρική εκλογή και το εικαζόμενο ενδιαφέρον του κ. Κακλαμάνη να μετακομίσει
πέραν του Ζαππείου, στην Ηρώδου του Αττικού. Ωστόσο, «στο θέμα των προεδρικών
υποψηφιοτήτων τον πρώτο λόγο έχουν οι ηγεσίες και όχι οι βουλευτές». Τότε;
Προτείνεται και ψυχολογική εξήγηση. Κατά την ψήφιση του προϋπολογισμού της
Βουλής, οι εθνοπατέρες γκρίνιαζαν πως «καλύτερος πρόεδρος ήταν ο Τσαλδάρης».
Όταν αυτό έφθασε στα ευαίσθητα αυτιά του κ. Κακλαμάνη, εκείνος αποφάσισε να
δει ευνοϊκά το θέμα των συνεργατών τους. Ό,τι και να ισχύει, ουδείς
παραδέχεται ότι ο πρόεδρος «πυροβόλησε νομοθετικά» την κυβέρνηση ή πως υπάρχει
ψυχρότητα με τον Πρωθυπουργό.