Για τον Βig Shit του Τ. Μπέρνχαρντ

Σε σχόλιο του κ. Γιώργου Σκούρτη στη στήλη του στα «ΝΕΑ» αναφέρεται ο κ.
Πάρις Τακόπουλος:

«Αδικεί διπλά τον εαυτό του ο φίλος Γιώργος Σκούρτης, όταν γράφει και
ξαναγράφει στη στήλη του, περί Big Shit και Τόμας Μπέρνχαρντ.

Πρώτον: γιατί κακώς μεταφράζει το Big Shit σαν κουράδα επικαλούμενος λήμματα
και δύο λεξικογράφων. Το Big Shit αγγλικά σημαίνει κυρίως το μεγάλο
αφεντικό, που μπορεί συνήθως να είναι ο ίδιος ο Γκοντό (ο Θεός ή ο Εαυτός
μας), έως οποιοδήποτε καθοίκι. Αυτά ως προς την έννοια του Big Shit.
(Προφανώς και ο Σκούρτης, και ο Μπαμπινιώτης και ο Ζάχος συγχέουν το Big
Shit με το Bullshit).

Τώρα όσον αφορά τη δεύτερη σοβαρότερη “αυτοδικία” του. Το να μην μας πάει ένας
συγγραφέας, εμάς τους συγγραφείς, είναι κάτι το φυσικό, από εποχής
Αριστοφάνους. Και μένα δεν μου πήγαν τα πρώτα έργα του Μπέρνχαρντ ­ κακώς ή
καλώς, όπως στον Βολταίρο και στον Τολστόι δεν “πήγαινε” ο Σαίξπηρ, όχι καλώς,
αλλά χειρότερα ­ όμως αυτό δεν σημαίνει τίποτα. Όπως και το ότι θεώρησα και
θεωρώ τον “Προορισμό” (Am Ziel) του Μπέρνχαρντ, που παίζεται στο Θέατρο
Τέχνης, σαν ένα μικρό αριστούργημα, και σαν έργο και σαν παράσταση κι αυτό δεν
σημαίνει τίποτα, παρ’ όλο ότι ο Σκούρτης το θεωρούσε αναμενόμενο. Αλλά απ’ το
να μη μας αρέσει κάτι έως το να αισθανόμαστε “προσβεβλημένοι ως Έλληνες
συγγραφείς”, για “ξενόφερτες κενολογίες”, όπως γράφει ο Σκούρτης για τον
συγγραφέα του Προορισμού, αυτό δεν θυμίζει λίγο Ψαθά, όταν κατακεραύνωνε
Ιονέσκο και Μπέργκμαν ως ηλιθίους και πορνογράφους, από τη δική του στήλη,
παροτρύνων τους αναγνώστες του, αντί γι’ αυτές τις κουράδες, να παν να δουν
τον Εαυτούλη του, με τον Γκιωνάκη, ­ αν δεν κάνω λάθος;».