ΓΝΩΜΗ Η σειρά μας να γίνουμε από τις πιο σημαντικές γενιές

Ο γνωστός κεντρικός παρουσιαστής δελτίου ειδήσεων Τομ Μπρόκαου αφηγείται το
πώς συνάντησε έναν νεαρό πυροσβέστη που δούλευε στη Νέα Υόρκη, μία εβδομάδα
μετά τις 11 Σεπτεμβρίου. Ο πυροσβέστης είχε μόλις συμμετάσχει σε μνημόσυνο για
τους πεσόντες συναδέλφους του, οπότε και οι δυο τους μιλούσαν για την
τραγωδία.

«Καθώς τον χαιρετούσα πριν φύγω», λέει ο κ. Μπρόκαου, «μου άρπαξε το χέρι και
η έκφρασή του έγινε αποφασιστική καθώς μου είπε: Κύριε Μπρόκαου,
παρακολουθήστε τώρα τη γενιά μου, αυτό σας λέω μόνο, παρακολουθήστε μας». Και
ως συγγραφέας του περίφημου έργου, «Η πιο σημαντική γενιά» που αφηγείται την
ιστορία των Αμερικανών εκείνων που πολέμησαν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο κ.
Μπροκάου μού είπε ότι κατάλαβε ακριβώς τι του έλεγε εκείνος ο άνθρωπος: «Ήρθε
τώρα η δική μας σειρά να γίνουμε μία από τις πιο σημαντικές γενιές».

Υπάρχει μεγάλη αλήθεια σε αυτό που είπε εκείνος ο νεαρός άνδρας, ο γενναίος
πυροσβέστης. Εγώ νιώθω απέραντο σεβασμό για τον τρόπο με τον οποίο ο
Αμερικανός Πρόεδρος Τζορτζ Μπους διεξήγε αυτόν τον πόλεμο. Αλλά αυτήν τη
στιγμή, αυτό που πρέπει να μας απασχολήσει δεν είναι μόνον οι κινήσεις των
στρατευμάτων και το κυνήγι των τρομοκρατών. Υπάρχει, μετά την 11η Σεπτεμβρίου,
μια βαθιά ανάγκη στους Αμερικανούς να κάνουν για τη χώρα τους πολλά πράγματα,
περισσότερα από το να… πάνε απλώς για ψώνια για να καταναλώσουν!

Αν κοιτάξετε απλώς το ποσό των χρημάτων που αυθόρμητα δόθηκε στις οικογένειες
των θυμάτων της τρομοκρατικής επίθεσης της ενδεκάτης Σεπτεμβρίου, θα
καταλάβετε πολύ καλά ότι υπάρχει ένα μεγάλο απόθεμα ενέργειας στον αμερικανικό
λαό, το οποίο θα μπορούσε να διοχετευθεί καταλλήλως ώστε να γίνει αληθινή
δύναμη ανανέωσης που θα μεταμόρφωνε την Αμερική προς το καλύτερο.

Και δεν αναφέρω αυτά για να ακουστώ ή να νιώσω πολύ «πατριώτης». Απλώς πιστεύω
ακράδαντα ότι αν πρόκειται να τριγυρνάμε ανά τον κόσμο εξαλείφοντας
τρομοκρατικούς πυρήνες από την Καμπούλ έως τη Μανίλα, θα πρέπει να
εξασφαλίσουμε ότι πράγματι είμαστε η καλύτερη χώρα που θα μπορούσαμε να
είμαστε, και ότι όντως είμαστε όσο καλύτεροι πολίτες του «παγκόσμιου χωριού»
μπορούμε να γίνουμε. Διαφορετικά, θα χάσουμε τον υπόλοιπο κόσμο.