30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΜΙΛΤΟΣ ΠΑΣΧΑΛΙΔΗΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΟΠΟΙΟΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στην Καλαμάτα.

ΕΛΠΙΖΕΙ: Να μην αδικεί τους άλλους.

ΟΝΕΙΡΕΥΕΤΑΙ: Να συνεχίσει να φτιάχνει τραγούδια.

ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΕΤΑΙ: Πολύ σπάνια.

ΤΟΝ ΕΝΟΧΛΕΙ: Εκείνοι που επιδίδονται σε αυστηρή κριτική των πάντων, ενώ
είναι επιεικείς με τον εαυτό τους.

ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΙ: Τη «Φτωχή Μάργκο» της Σώτης Τριανταφύλλου.

ΘΑ ΚΑΛΟΥΣΕ ΣΕ ΓΕΥΜΑ: Τον Μάνο Χατζιδάκι.

Σπούδασε μαθηματικός στο Ηράκλειο της Κρήτης, αλλά τον κέρδισε το τραγούδι.
Ο Μίλτος Πασχαλίδης, που ξεκίνησε τη διαδρομή του με τους «Χαΐνηδες», πιστεύει
ότι ο καινούργιος του δίσκος «Βυθισμένες άγκυρες», ήρθε «λίγο πριν σαλπάρω». Ο
ίδιος θεωρεί πολύ σοβαρή υπόθεση τη φιλία για την οποία υποστηρίζει ότι είναι
«το πιο ακριβό και δύσκολο πράγμα στο σύμπαν. Θέλει διαρκώς πότισμα, αλλιώς
μαραίνεται».

ΕΡ.: Το τραγούδι πάνω απ’ όλα;

ΑΠ.: Πάνω απ’ όλα η ζωή. Το τραγούδι είναι ένας γοητευτικός τρόπος να
περιγράφεις τη ζωή, δεν είναι η ίδια η ζωή.

ΕΡ.: Του… φθινοπώρου τα φιλιά σε ποια θα τα δίνατε;

ΑΠ.: Στη σύντροφό μου.

ΕΡ.: Με μια καμήλα στους Δελφούς… Θα… πηγαίνατε ποτέ;

ΑΠ.: Η φράση «με μια καμήλα στους Δελφούς» είναι ένας κώδικας που έχω
με δύο φίλους. Το ομώνυμο τραγούδι μιλάει γι’ αυτή τη φιλία.

ΕΡ.: Με διαβατάρικα πουλιά έρωτα μην πιάνεις. Ποιον θα συμβουλεύατε;

ΑΠ.: Είμαι εντελώς αναρμόδιος να δίνω συμβουλές.

ΕΡ.: «Αγύριστο κεφάλι». Σε ποιον θα το αφιερώνατε;

ΑΠ.: Σε όσους δεν φοβούνται να παραδεχθούν τις εμμονές τους.

ΕΡ.: «Φρενάρει ο χρόνος στη σκοπιά». Τι σας έρχεται στον νου;

ΑΠ.: Η Σ13, η σκοπιά που το έγραψα. Γερμανικό νούμερο στην 110 Πτέρυγα
Μάχης, Λάρισα.

ΕΡ.: Οι «Βυθισμένες άγκυρες» ήρθαν την κατάλληλη στιγμή;

ΑΠ.: Δεν υπάρχουν κατάλληλες και ακατάλληλες στιγμές για το τραγούδι.
Οι «Βυθισμένες άγκυρες» ήρθαν λίγο πριν σαλπάρω.

ΕΡ.: Η Ελένη Τσαλιγοπούλου ήρθε χλυκοχάραμα;

ΑΠ.: Η Ελένη είναι ίσως η καλύτερη τραγουδίστρια της γενιάς της. Όποτε
και να ‘ρθει είναι καλοδεχούμενη.

ΕΡ.: Έχετε… συνήθειες;

ΑΠ.: Καπνίζω αρειμανίως και δεν ξεχνάω. Ποτέ και τίποτε.

ΕΡ.: Ηράκλειο – Καλαμάτα…

ΑΠ.: Στην Καλαμάτα γεννήθηκα και στο Ηράκλειο έζησα τα πιο δημιουργικά
μου χρόνια. Είναι οι δύο τόποι που αντιλαμβάνομαι ως «πατρίδα».

ΕΡ.: «Παραμύθι με λυπημένο τέλος» ­ με αποδέκτη;

ΑΠ.: Με αποδέκτες όσους δεν παραμυθιάζονται με τα αμερικανικού τύπου
happy end.

ΕΡ.: «Νεράιδα δίχως παραμύθι»: Πού σας ταξιδεύει;

ΑΠ.: Στην εποχή που ήμουν φοιτητής στο Ηράκλειο, τότε που όλα έμοιαζαν
πιο απλά, τότε που παίζαμε μουσική μόνο για να συγκινήσουμε τα όμορφα
κορίτσια.

ΕΡ.: «Μάτια που δεν βλέπονται»… γρήγορα λησμονιούνται;

ΑΠ.: Η απόσταση από μόνη της δεν φτάνει για να ξεχνάς. Ξεχνάς μόνο αν
θέλεις να ξεχάσεις.

ΕΡ.: Οι «Χαΐνηδες» υπήρξαν για σας;

ΑΠ.: Οι «Χαΐνηδες» για μένα ήταν σχολείο. Γνώρισα τον Μουντάκη, τον
Ροδινό, τον Φουσταλιέρη, όλους τους πρωτομάστορες της κρητικής παράδοσης.

ΕΡ.: Τι έχετε κρατήσει από το μουσικό εργαστήρι «Νεάρχου παράπλους»;

ΑΠ.: Έναν δίσκο που έγινε με σχεδόν πρωτόγονα μέσα αλλά με πολλή αγάπη
και σεβασμό για τα παραδοσιακά ακούσματα που περιέχει.

ΕΡ.: Ο ήχος της κρητικής λύρας πόσο σας έχει επηρεάσει;

ΑΠ.: Ο ήχος της λύρας με ταράζει, ξυπνάει μέσα μου αναμνήσεις και
συναισθήματα που δεν γνώριζα πως υπάρχουν.

ΕΡ.: Η συνεργασία σας με τον Γιάννη Μαρκόπουλο;

ΑΠ.: «Χίλια μύρια κύματα, μακριά απ’ τ’ Αϊβαλί…».

ΕΡ.: Τη Δήμητρα Γαλάνη;

ΑΠ.: «Το τραγούδι πάνω απ’ όλα».

ΕΡ.: Τον Δημήτρη Μητροπάνο;

ΑΠ.: Με τον Μητροπάνο μας γνώρισε ο Ηλίας Μπενέτος ­ ο κοινός μας
παραγωγός. Η συνεργασία μας υπήρξε άψογη.

ΕΡ.: Τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου;

ΑΠ.: Τον Βασίλη τον αγαπώ και τον θαυμάζω.

ΕΡ.: Τον Θανάση Γκαϊφύλλια;

ΕΡ.: Μια συμβουλή που κρατάτε πάντα ως κόρη οφθαλμού;

ΑΠ.: Μια φράση του Επίκτητου: «Να ταξιδεύεις με ελαφρές αποσκευές».

ΕΡ.: Τι σας ενοχλεί στο σημερινό ελληνικό τραγούδι;

ΑΠ.: Με ενοχλεί που το τραγούδι έχει γίνει πρωτάθλημα και όλοι νομίζουν
ότι παίζουν στον τελικό. Το τραγούδι πρέπει να χαρίζεται και όχι να
εκποιείται.