ΔΡΟΜΟΙ

Το παράρτημα…

… των φίλων του Αριέλ Σαρόν στην Αμερική θα ήθελε πολύ να παρασύρει τους
Αμερικανούς σε μια εκστρατεία για την εξόντωση όλων των εχθρών του Ισραήλ ­
όπως τους αντιλαμβάνεται ο Σαρόν, δηλαδή, για την εξόντωση των Παλαιστινίων
και των απανταχού ισλαμιστών που τους υποστηρίζουν. Κάποιοι προσπαθούν να
εξηγήσουν στον πρόεδρο Μπους πως δεν μπορεί να τα βάλει με 1,2 δισεκατομμύρια
μουσουλμάνους που τυχαίνει να υπάρχουν στον μάταιο τούτο κόσμο. Άραγε, οι
«σαρονιστές» θα πετύχουν με τον ακατέργαστο Τζορτζ Μπους ό,τι δεν πέτυχαν με
τον παμπόνηρο Μπιλ Κλίντον;

Οι σύμμαχοι…

… των Αμερικανών στην Ευρώπη παρακολουθούν μάλλον έντρομοι τις απειλές που
εκτοξεύονται από την Ουάσιγκτον, χωρίς κανείς να τολμάει να πει στον πρόεδρο
Μπους να ξαναβάλει τα εξάσφαιρά του στις θήκες, να του πει πως δεν πρόκειται
ούτε για την απόβαση στη Νορμανδία ούτε για το Άλαμο, αλλά για έναν πόλεμο
εναντίον εκατοντάδων οργανώσεων σε όλον τον κόσμο με χιλιάδες ανθρώπους που η
ζωή τους παίρνει αξία μονάχα με τον θάνατό τους, έναν πόλεμο χωρίς σαφή
μέτωπα, στον οποίο κανείς δεν μπορεί να ξέρει πότε έχει νικήσει, έναν πόλεμο
στον οποίο, από τη μια στιγμή στην άλλη, οι χθεσινοί «άγγελοι» μεταμορφώνονται
σε «σατανάδες» και αντίστροφα.

Για την αμερικανική…

… εξωτερική πολιτική, ο αρθρογράφος Σαλίμ Μουακίλ εισάγει στην εφημερίδα
«Σικάγο Τρίμπιουν» έναν νεολογισμό: τη χαρακτηρίζει «φρανκενσταϊνική». Μπορεί
ο όρος να μπερδεύει τη γλώσσα, αλλά περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο πόσο
μακάβρια αυτή η μεγάλη χώρα που λέγεται Αμερική εγκληματεί κατά των άλλων και
κατά του εαυτού της, σε κάθε διεθνή κρίση τα τελευταία χρόνια. Από το 1818, η
αλληγορία της Μαίρης Σέλλεϋ για τον Φρανκενστάιν έχει αγγίξει πολλές χορδές
της ανθρώπινης ψυχής. Το παράδοξο «πλάσμα» του ματαιόδοξου επιστήμονα, που
στράφηκε κατά του δημιουργού του, πολλές φορές μέχρι σήμερα έχει ταράξει τον
ύπνο του ανθρώπου ­ όπως ταράζει και την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Τα φόβητρα…

… της εποχής μας ­ όπως ο Μανουέλ Νοριέγκα, ο Σαντάμ Χουσεΐν και ο Οσάμα
Μπιν Λάντεν ­ διαμορφώθηκαν και καλουπώθηκαν μέσα στα υπόγεια εργαστήρια της
αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και ύστερα ξαμολύθηκαν στον απάνω κόσμο για
να εξυπηρετήσουν τα αμερικανικά εθνικά συμφέροντα ­ πάντα όπως τα
αντιλαμβάνονταν μερικοί. Το κακό είναι πως η αμερικανική ηγεσία και τα
«πλάσματά» της δεν συμφωνούν πάντα πότε και πώς ακριβώς ολοκληρώνεται η
αποστολή τους. Όπως το «πλάσμα» του δόκτορα Φρανκενστάιν, έτσι και αυτά
εξακολουθούν να χαλούν τον κόσμο, ώσπου κάποτε στρέφονται κατά του δημιουργού
τους. Στα αμερικανικά εργαστήρια κατασκευάζεται αυτές τις μέρες άλλο ένα
«πλάσμα» που προορίζεται να κυβερνήσει το Αφγανιστάν. Η συμπεριφορά του είναι
από τώρα τόσο προβλέψιμη, που το πράγμα καταντάει αστείο. Ίσως, γι’ αυτό, ο
παραλληλισμός με τον Φρανκενστάιν του κωμικού Μελ Μπρουκς θα ήταν
καταλληλότερος. Και θα ήταν για γέλια, αν δεν είχαν χαθεί τόσες ζωές.