ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Εσύ, μια αναπάντητη απορία

Εσύ δεν θα γεννηθείς ποτέ.

Θα μείνεις για πάντα μια ενοχή.

Δεν πρόλαβες να γίνεις ανάμνηση.

Υπάρχει ανάμνηση χωρίς ματιά, χωρίς φωνή, δίχως κορμί;

Εσύ θα κουβαλάς για πάντα το άλλοθί της. Ήταν δύσκολοι καιροί. Εκείνη, πολύ
μικρή. Άλλες φορές υπέρμετρα φίλαυτη ­ απλώς δεν σε ήθελε, γιατί θα
αναστάτωνες τη ζωή της.

Εσύ θα μείνεις αιώνια μια απορία· πονούσες, ενώ το νυστέρι έκοβε αυτό που δεν
πρόλαβε να ολοκληρωθεί σε ομφάλιο λώρο; Είχες δάκρυα, μίσος για Εκείνη που δεν
σε άφησε να πραγματώσεις τη μοίρα σου; Ήσουν τελικά Ζωή ή μήπως απλώς μια μάζα
από αδιαμόρφωτα κύτταρα… (Όμως Εσύ ­ είναι αλήθεια ­ ήσουν εκεί.
Είχες αναστατώσει τις ορμόνες της, είχες χαλάσει το στομάχι της.
Ήσουν μαμούνι, είπε ο γιατρός. Ωραία. Τα μαμούνια
φοβίζουν… Εξοντώνονται).

Εσύ θα συνεχίσεις να είσαι πεδίο βολής για ιεροκήρυκες και φεμινίστριες. Θύμα
ενός εγκλήματος για τους πρώτους. Ξένος εισβολέας που δεν έχει δικαιώματα για
τις δεύτερες. Πάνω σου θα διασταυρώνονται θεωρίες και ιδεολογήματα. Το θείο
ενάντια στο διαβολικό. Μεγάλα πράγματα…

Εκείνη, μέσα σε απόλυτη σύγχυση, αποφάσισε· Εσύ δεν θα γεννηθείς ποτέ! Το
δίκαιο του ισχυρότερου…

Ένα πρωινό ­ δεν ξέρω αν Εσύ είχες προαισθανθεί την τελική κρίση ­ Εκείνη,
αποκαθαρμένη, έτοιμη, ξάπλωσε στο χειρουργικό κρεβάτι. Η νοσοκόμα
καθησυχαστικά τής έσφιγγε το χέρι. Και ο γιατρός ετοίμαζε απαθής τα εργαλεία
του. Τελικά όλοι στο κόλπο ήταν.

Μισό δάκρυ. Το στέγνωσε η ένεση. (Φόβος ή τύψεις; Δεν προλάβαινε πια
να απαντήσει).

Βαθύς ύπνος. Τέλος.

Εκείνη δεν κατάλαβε τίποτα. Εσύ;