Το ροκ του μέλλοντός τους

«Μέσα σε τριάντα ημέρες έβγαλα το ΠΑΣΟΚ από την απομόνωση και το έβαλα στο
κέντρο του πολιτικού σκηνικού. Αν είναι αρνητικό αυτό, αν είναι αρνητικός ο
απολογισμός μου, να μου το πουν. Τι θέλουν επιτέλους;»…

Αυτά για τα οποία δεν δέχεται όχι αμφισβήτηση, αλλά ούτε συζήτηση είναι για το
έργο των οκτώ χρόνων του στο ΠΕΧΩΔΕ και την επιλογή του «σκληρού ροκ» των
τελευταίων οκτώ μηνών στην αντιπαράθεση με τη Νέα Δημοκρατία.

Ο κ. Κ. Λαλιώτης, που εργάζεται με αυξημένη πολιτική νομιμοποίηση ύστερα από
τη θριαμβευτική του εκλογή στο τελευταίο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, έχει επιχειρήσει
να συνδυάσει το «ροκ» προς τη Ν.Δ. με το «τανγκό» προς την Αριστερά ­ ως
γνωστόν, ροκ χορεύει κανείς και μόνος του, αλλά για το τανγκό χρειάζονται
δύο…

Αργά, αλλά μάλλον σταθερά, ο κ. Λαλιώτης άλλαξε την προσέγγιση που είχε προς
την ευρύτερη Αριστερά ύστερα από την οδυνηρή εμπειρία των δημοτικών εκλογών
του ’98: τότε, παρασκηνιακά, είχε παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην υιοθέτηση
της υποψηφιότητας Δαμανάκη από το ΠΑΣΟΚ, που αποτέλεσε τη μεγαλύτερη ήττα που
έχει έως τώρα υποστεί η λεγόμενη «δημοκρατική παράταξη» στον Δήμο Αθηναίων.

Ως γραμματέας του ΠΑΣΟΚ, ο κ. Λαλιώτης υιοθέτησε από την πρώτη στιγμή μία
διαφορετική τακτική: το ΠΑΣΟΚ δεν προσεγγίζει εδώ και ένα μήνα προσωπικότητες
από τον χώρο της ευρύτερης Αριστεράς, αλλά επιχειρεί διά της αυτοκριτικής να
ανοίξει «επίσημους» διαύλους διαλόγου με τις ηγεσίες των κομμάτων της
παραδοσιακής Αριστεράς.

Οι κινήσεις Λαλιώτη ­ που επισκέφθηκε για τον σκοπό αυτό ακόμα και την κ.
Αλέκα Παπαρήγα στον Περισσό ­ προκάλεσαν μεγάλη αμηχανία, κυρίως στον χώρο της
ανανεωτικής Αριστεράς, αφού πλέον δεν υπάρχει το παραδοσιακό «άλλοθι» της
έλλειψης αυτοκριτικής και της «ηγεμονίστικης» στάσης του ΠΑΣΟΚ, ώστε να κοπούν
από την αρχή οι γέφυρες.

Αυτή η διαφορετική προσέγγιση της παραδοσιακής Αριστεράς, συμπληρώνει ­ κατά
την άποψη Λαλιώτη ­ την κορυφαία του επιλογή: αυτήν του «σκληρού ροκ» ­ της
επίμονης χάραξης σαφέστερων από ποτέ διαχωριστικών γραμμών από τη Νέα
Δημοκρατία και τη συντηρητική παράταξη, γενικότερα. Η αυλαία αυτής της γραμμής
άνοιξε σε εκείνη την περίφημη τηλεοπτική αντιπαράθεσή του με την κ. Ντόρα
Μπακογιάννη με αφορμή το κόστος του αεροδρομίου των Σπάτων και συνεχίζεται με
την υπόθεση των «λιβεριανών λογαριασμών» Μητσοτάκη και Ν.Δ., μια υπόθεση που
έχει πάρει και τον δρόμο της Δικαιοσύνης.

Το μόνιμο παράπονο Λαλιώτη όλο το προηγούμενο διάστημα ήταν ότι το ΠΑΣΟΚ δεν
ακολουθούσε συντεταγμένα στην προσπάθεια επαναχάραξης των διαχωριστικών
γραμμών με τη Ν.Δ. Η σιωπηρή άρνηση όλων των γνωστών στελεχών να ενταχθούν στη
«νέα αντιπαράθεση», έδωσε στον μετέπειτα γραμματέα του κυβερνώντος κόμματος το
μήνυμα ότι «και σε αυτήν τη μάχη είναι μόνος». Ήταν το ίδιο συναίσθημα που
ένιωθε τις πρώτες ώρες μετά το κλείσιμο της κάλπης, στις τελευταίες εκλογές,
όταν αισθανόταν ότι οι πάντες του χρέωναν τη διαφαινόμενη ήττα, που
μετατράπηκε μετά τα μεσάνυχτα σε αγχωτική νίκη.

«Πυροβολούν έναν άνθρωπο», λέει σήμερα για τους πάρα πολλούς από τους
συντρόφους του, οι οποίοι δεν συμφωνούν με τη γραμμή της σκληρής αντιπαράθεσης
με τη Νέα Δημοκρατία. Είναι αλήθεια ότι αρκετοί μέσα στο κυβερνών κόμμα
προσάπτουν στον κ. Λαλιώτη ότι «άργησε να πάρει μπρος» στην υπόθεση του
«σκληρού ροκ», όπως και ότι για χρόνια ακολούθησε την τακτική για την οποία
σήμερα κατηγορεί σχεδόν όλους τους άλλους. Δηλαδή, την τακτική του
«δημοσιοσχεσίτικου εναγκαλισμού» με στελέχη της συντηρητικής παράταξης τόσο με
τον δήμαρχο Αθηναίων κ. Δημ. Αβραμόπουλο όσο και με την ίδια την κ. Ντόρα
Μπακογιάννη.

Πέρα από τις προσωπικές κόντρες ­ που δεν έλειψαν ποτέ από το ΠΑΣΟΚ ­ υπάρχουν
και τα επιχειρήματα εκλογικού χαρακτήρα: μία σειρά στελεχών ­ κυρίως της «νέας
ηγετικής ομάδας» που άρχισε να αναδεικνύεται από το ’96 ­ έχουν ενστερνιστεί
απολύτως ως επιχείρημα την περίφημη «διεισδυτικότητα Σημίτη στην Κεντροδεξιά»
και εκφράζουν την εκτίμηση ότι πρέπει να τεθούν «όρια» στο ύφος της
αντιπαράθεσης με τη Δεξιά.

Ωστόσο, είναι φανερό ότι ο κ. Λαλιώτης, πετυχαίνοντας την κατ’ ουσίαν απ’
ευθείας εκλογή του στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, θέλει τώρα να κεφαλαιοποιήσει την
κομματική ισχύ που θεωρητικά κατέκτησε. Από την άλλη πλευρά, οι «νέοι
σαραντάρηδες» της «γενιάς Σημίτη», δεν θα ήθελαν με κανέναν τρόπο έστω και να
μοιραστούν την εσωκομματική τους κυριαρχία, που αποτυπώθηκε στους συσχετισμούς
του 6ου Συνεδρίου. Όλοι γνωρίζουν ότι η αποχώρηση Σημίτη, όποτε συμβεί, θα
δημιουργήσει ένα νέο τοπίο. Το οποίο ουδείς γνωρίζει πώς θα είναι, αλλά οι
πάντες επιδιώκουν από τώρα μία καλή θέση σε αυτό!