ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τότε που τα είχε όλα…

Οι γκρι σκούρες κορυφογραμμές απέναντι, κάθετη συνέχεια του γυαλιστερού γκρι
της θάλασσας, ματισμένες με τη γη με μια σειρά φωτάκια, της θύμιζαν άλλες
εποχές.

Τότε που είχε όλα όσα χρειαζόταν. Δεν το ‘ξερε, αλλά τα είχε και σκέφτηκε
μήπως και τώρα κάνει το ίδιο λάθος. Μήπως και τώρα είχε όλα όσα χρειαζόταν
αλλά δεν το αναγνώριζε και κάποια άλλη στιγμή, στο μέλλον, θα καταλάβαινε την
αξία τους όταν πια δεν θα υπήρχαν;

Σίγουρα έλειπαν πολλά πράγματα από το τότε. Αλήθεια, ποιο απ’ όλα τα «τότε»;
Έπρεπε να το σκεφτεί.

Ήταν μήπως το «τότε» που ξύπναγε το πρωί από τη μυρωδιά του ψημένου καφέ που
την περίμενε στο τραπέζι μαζί με φέτες ζεστού ψωμιού αλειμμένες με βούτυρο και
μαρμελάδα; Ή το «τότε» που οι ήχοι μέσα στο σπίτι ­ ομιλίες, πιάτα που
πλένονται, η κατσαρόλα που κάτι έψηνε, μουσική στο ραδιόφωνο ­ πρόδιναν την
παρουσία ανθρώπων αγαπημένων που της πρόσφεραν αγάπη και φροντίδα; Να ‘ταν το
«τότε» που ο έρωτας την είχε συνεπάρει και νόμιζε ότι ο κόσμος όλος είναι
δικός της; Ή το «τότε» που ερχόταν με ενθουσιασμό στη δουλειά, γιατί η κάθε
μέρα ήταν μια πρόκληση κι ένιωθε ουσιαστικό στοιχείο της κοινής προσπάθειας;
Μπορεί και να ‘ταν το «τότε» που ήταν έτοιμη να ξοδέψει την ίδια τη ζωή της
ελπίζοντας ότι θα ‘ρθει ένας καλύτερος και πιο δίκαιος κόσμος.

Σκέφτηκε ότι σε όλα αυτά τα «τότε» πάντα για κάτι γκρίνιαζε. Πάντα κάτι,
νόμιζε, ότι έλειπε. Πάντα κοίταζε αλλού και όχι σ’ αυτό που είχε.

«Πρέπει να το σκεφτώ καλά τώρα», είπε κοιτάζοντας τις γκρίζες κορυφογραμμές.
«Ό,τι χρειάζομαι το έχω εδώ, μέσα μου»…