ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Πολιτιστικό σοκ

Ο φακός κάνει μια γύρα στο τραπέζι όπου βρίσκονται καθισμένοι οι Αφγανοί
αντιπρόσωποι (πολέμαρχοι, φύλαρχοι, ονομάστε τους όπως θέλετε), αγνώριστοι.
Δεν είναι που ξύρισαν τα γένια ή κάτι τέτοιο, μερικοί φορούν ακόμα καφτάνια,
αλλά δεν θυμίζουν σε τίποτα τις εικόνες από τη χώρα τους, που συνεχίζουν να
πλημυρίζουν τις ειδήσεις. Ίσως η μεγάλη αλλαγή είναι το περιβάλλον, το ξύλινο
στρογγυλό τραπέζι, τα λουλούδια τοποθετημένα με τις αρχές της ανθοδετικής, και
η γυναίκα, η μία και μοναδική, με το μαντήλι στο κεφάλι. Άνετα ριγμένο το
μαντήλι, σαν από καλαισθησία, καμιά σχέση με την μπούρκα. Φανταζόμαστε εύκολα
το σοκ τού να βρίσκονται εκεί, να περπατάνε σε μοκέτες, μέσα σε στολισμένα
κτίρια, να κυκλοφορούν στους δρόμους της πλούσιας πόλης. Φθόνο, θαυμασμό ή
περιφρόνηση θα αισθάνονται για όσα βλέπουν, ή όλα μαζί; Θα ονειρεύονται να
γίνουν σαν τη Γερμανία, ή θα ορκίζονται ότι ποτέ δεν θα επιθυμήσουν μια
κατάσταση σαν αυτή που βλέπουν γύρω τους; Τους δρόμους γεμάτους αυτοκίνητα, τα
μαγαζιά της αφθονίας, τα φώτα, τα ψηλά οικοδομήματα ­ κυρίως αυτά ­ και τις
γυναίκες, πάνω απ’ όλα. Τις ακάλυπτες, τις τολμηρές και άνετες γυναίκες της
Ευρώπης, με τα ελεύθερα πρόσωπα, τα ελεύθερα πόδια, το αποφασιστικό βήμα, τη
σαφώς εκπεφρασμένη αυτοδιάθεση. Πώς τα βλέπουν όλα αυτά οι συνομιλητές της
Βόννης; Στην Καμπούλ η διαδήλωση που ετοίμαζαν οι γυναίκες, απαγορεύτηκε. Τι
κοινό μπορεί να υπάρχει με τη Γερμανία; Πριν από πενήντα πέντε χρόνια,
ηττημένη στον πόλεμο, έμοιαζε στο Αφγανιστάν. Ίσως το μάθουν αυτό οι Αφγανοί,
από αυτόπτες μάρτυρες. Αλλά για να συναντήσουν γυναίκες καταπιεσμένες όπως οι
δικές τους, πρέπει να γυρίσουν αιώνες πίσω.