Ελβετική συνταγή κατά των ναρκωτικών

Η «πολιτική των τεσσάρων πυλώνων» για τα ναρκωτικά σημείωσε επιτυχία στην
Ελβετία και δίνει σήμερα επιστημονικά στοιχεία και στόχους και στις άλλες
χώρες της Ευρώπης για την αντιμετώπιση της «επιδημίας» στους νέους.

Την πολιτική αυτή εξήγησε χθες σε ομιλία του στην Αθήνα ο Ελβετός καθηγητής κ.
Α. Ουχτενχάγκεν, ιδρυτής και πρόεδρος του Ινστιτούτου Ερευνών για την
Τοξικοεξάρτηση του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης.

Η πολιτική αυτή, που υιοθετήθηκε από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Ελβετίας
το 1991, συνδύαζε στο πλαίσιο μιας ενιαίας αντίληψης την πρόληψη, τη θεραπεία,
τα μέτρα μείωσης της βλάβης και τα μέτρα εφαρμογής του νόμου.

Διαπιστώθηκε ότι το 70% των εξαρτημένων στην Ελβετία βρίσκεται πλέον σε
θεραπεία και ότι στο 50%-60% που ελάμβαναν ως υποκατάστατο τη μεθαδόνη, είχε
μειωθεί η εγκληματικότητα, η παράλληλη χρήση άλλων ουσιών κ.ά.

Η διαδικασία αυτή κίνησε το ενδιαφέρον διεθνώς και ολοένα και περισσότερες
χώρες της Ευρώπης, καθώς και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, συμμερίστηκαν
πολλά μέτρα αυτής της πολιτικής.

Στην Ελλάδα

To πρόβλημα των ναρκωτικών «τρέχει» πιο γρήγορα από τις δυνατότητες των κρατών
να το προλάβουν, παρά τις μεγάλες προσπάθειες που καταβάλλονται, επεσήμανε
στην ίδια εκδήλωση η κ. Άννα Κοκκέβη, αναπληρώτρια καθηγήτρια Ψυχιατρικής του
Πανεπιστημίου Αθηνών και πρόεδρος του Οργανισμού Κατά των Ναρκωτικών (ΟΚΑΝΑ).
«Στην Ελλάδα, το άνοιγμα των συνόρων με άλλες βαλκανικές χώρες, οι οικονομικοί
μετανάστες, η ανεργία, ο κοινωνικός αποκλεισμός και η διάσπαση της
οικογένειας, αποτελούν παράγοντες που ευνοούν τη ραγδαία εξάπλωση του
προβλήματος».

Όπως είπε η κ. Άννα Κοκκέβη, η εξάπλωση της χρήσης ναρκωτικών στη χώρα μας
ακολούθησε παρόμοια πορεία με αυτή στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες πριν από μια
δεκαετία ή εικοσαετία. Αφότου η «επιδημία» εκεί έφθασε στο ύψιστο σημείο της,
φαίνεται από τότε να έχει σταθεροποιηθεί.

Στην Ελλάδα θα πρέπει να ακολουθήσουμε μια ρεαλιστική πολιτική, χωρίς
ιδεολογικούς δογματισμούς. «Είναι ανάγκη να ξεφύγουμε από το ιδεολογικό
στερεότυπο ότι η μόνη θεραπευτική προσέγγιση είναι η απεξάρτηση», τόνισε η κ.
Κοκκέβη, «γιατί έτσι διογκώνουμε το πρόβλημα των εξαθλιωμένων νέων στους
δρόμους. Θα πρέπει ακόμα να ενισχύσουμε τον πλουραλισμό των θεραπευτικών
προσεγγίσεων και να χρησιμοποιήσουμε την επιστημονική γνώση άλλων χωρών,
δεμένη με τη δική μας πραγματικότητα».