Πολύχρωμες ψηφίδες

Στον αθλητισμό η εικόνα δεν είναι ούτε άσπρη ούτε μαύρη, αλλά ούτε αναγκαστικά
και γκρίζα. Οι χιλιάδες πολύχρωμες ψηφίδες που τον συναπαρτίζουν, μέσα και έξω
από τα γήπεδα, αφήνουν, όπως στα περισσότερα ωραία πράγματα, τη γεύση του
ανολοκλήρωτου. Η ομορφιά παραμονεύει, αλλά πολύ συχνά κάτι τη μειώνει ή την
αποτρέπει. Το ενδιαφέρον, πάντως, για όποιον ψάχνει λίγο πίσω από την
επιφάνεια, είναι πάντα, και εξ αυτού του λόγου, πιστό στο ραντεβού.

Ας πάρουμε αυτή την αθλητική εβδομάδα. Το ενδιαφέρον της δεν γεννήθηκε τόσο
από αυτά καθαυτά τα παιχνίδια, που μάλλον γρήγορα θα ξεχαστούν, αλλά από τις
υποθέσεις που επέτρεψαν, τα αυτονόητα που κλόνισαν, τα αντιφατικά αισθήματα
που δημιούργησαν και που, αντί να αλληλοεξουδετερωθούν, αλληλοσυμπληρώθηκαν.

ΥΠΟΜΟΝΗΣ ΕΠΑΙΝΟΣ

Η έβδομη ευρωπαϊκή εμφάνιση του Παναθηναϊκού έκρυβε την έκπληξή της όχι σε
αυτά που είδαμε, αλλά στον κλονισμό αυτών που συνηθίσαμε να περιμένουμε. Με το
γνωστό, και ώς τώρα απόλυτα επιτυχημένο, υπομονετικό και οργανωμένο παιχνίδι
της, η ομάδα του Κυράστα κρίθηκε, αυτήν τη φορά, αλλά εντελώς αδικαιολόγητα,
κατώτερη του αναμενομένου. Κρίνοντας εκ του αποτελέσματος και μόνο, το
απολύτως προβλέψιμο (όσον αφορά τόσο το ίδιο το παιχνίδι του Παναθηναϊκού όσο
και το γεγονός πως, κάποια στιγμή, η τύχη θα του γυρνούσε την πλάτη)
μετατράπηκε σε άδικη έκπληξη. Η μόνη πραγματική έκπληξη θα ήταν αν ο Κυράστας
και η ομάδα του άλλαζαν ξαφνικά μυαλά ύστερα από αυτή την ισοπαλία ­ αλλά κάτι
τέτοιο είναι όχι μόνο απίθανο αλλά και, ουσιαστικά, ανέφικτο.

Αντίθετα, η υπομονή ήταν το μόνο ίσως στοιχείο (μαζί με τη μονίμως ασταθή
άμυνά του), που έλειπε από τον ΠΑΟΚ, του αγώνα εναντίον της Αϊντχόβεν. Ο
Μπάγιεβιτς είναι επίσης ένας προπονητής πιστός στο σύστημά του και όταν οι
κοντοί τού ΠΑΟΚ παίζουν όλοι μαζί καλά (όπως έγινε την Πέμπτη), το σύστημα του
Μπάγιεβιτς παράγει θέαμα και ουσία.

Άλλου είδους υπομονής, επιβραβεύτηκε στην περίπτωση του Στέλιου
Γιαννακόπουλου. Σε μιαν υπόθεση που είχε όλα τα στοιχεία για να εξελιχθεί σε
φάρσα, ο ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού, στηριγμένος στην ειλικρίνειά του, αλλά
και βοηθούμενος (πράγμα σπάνιο) από έναν αθλητικό δικαστή που κατάφερε να βρει
ακριβώς το μέτρο του κοινού νου (άλλο το λάθος του διαιτητή, άλλη η ευθύνη του
παίκτη), ξαναβρήκε γρήγορα τον εαυτό του. Ήταν μάλιστα, για να ολοκληρωθεί ο
κύκλος μιας άτυπης αλλά ισχυρής απόδοσης Δικαιοσύνης, ο καλύτερος της ομάδας
του στο τελευταίο κι από πολλές απόψεις «πονηρό» παιχνίδι του πρωταθλήματος.

ΠΑΤΡΟΚΤΟΝΙΕΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΕΣ

Δεν κατάφερε, λοιπόν, ο Αλέφαντος να νικήσει την ομάδα που αγαπά, ακριβώς για
να της δείξει πόσο την αγαπά. Θα πρέπει να ‘ναι περίεργο συναίσθημα για έναν
προπονητή, ιδίως για κάποιον τόσο λαλίστατο, να αντιμετωπίζει συναισθηματικά
(έως ακραία παρορμητικά) το επάγγελμά του, να έχει από καιρό διακηρύξει τις
προτιμήσεις του, να έχει δουλέψει και να μην έχει πλέον ελπίδα να ξαναδουλέψει
στην ομάδα της προτίμησής του κι έτσι να είναι καταδικασμένος να τη δυσκολεύει
για να της υπενθυμίζει τον δεσμό του.

Ο Γιαννακόπουλος και η παρέα του, με δυσκολία αλλά κι επίδειξη ψυχικών
αποθεμάτων, του χάλασαν και μαζί τού έφτιαξαν την καρδιά κι έτσι μπορεί τώρα
απερίσπαστος να αφοσιωθεί στα λιγότερο οδυνηρά διλήμματα που τον αναμένουν στη
συνέχεια του πρωταθλήματος.

Από την πατροκτονία που δεν έγινε σ’ εκείνην που εκτελέστηκε με περισσή
ευκολία. «Επιτέλους, τώρα θα πάμε μπροστά», αναφώνησαν, αναφερόμενοι στον
Γιάννη Ιωαννίδη, οι περισσότεροι μπασκετμπολίστες της Εθνικής μας μετά τις δύο
νίκες ρουτίνας με Βέλγιο και Ρουμανία. Σιγά, παιδιά, τα ‘χουμε ξανακούσει
αυτά, όμως αυτό που περιμένουμε ως φίλαθλοι είναι μια Εθνική που να πιστεύει
πρώτα απ’ όλα στον εαυτό της. Το ίδιο «σιγά, παιδιά», νιώθουμε: την ανάγκη να
αναφωνήσουμε κάθε φορά που ακούμε τις Ολυμπιακές παρατηρήσεις του κυρίου
Όσβαλντ και της παρέας του. Και να τους θυμίσουμε: Είστε ελεγκτές, όχι
χωροφύλακες, ούτε δημιουργοί. Και ναι, το σκεφθήκαμε καλά. Το έργο τού
Καλατράβα. Το θέλουμε ­ κι ας στοιχίσει κάτι παραπάνω.

Αρκετή σκοτεινιά έχει ο αθλητισμός με τα συνεχή κρούσματα ντόπινγκ (τελευταία
στο ιταλικό και το ισπανικό ποδόσφαιρο, αλλά και στον σουηδικό στίβο, στο
πρόσωπο της, πάντως μεγάλης, Ναροζιλένκο) ή την αλητεία (όπως εκείνη που
διέπραξαν οι δήθεν «φίλαθλοι» της Ουρουγουάης κατά των «φιλοξενουμένων»
Αυστραλών), ας τον αφήσουμε να ομορφύνει κάτι. Έστω και ανακλαστικά, έστω και
αργότερα, έστω και στην πόλη μας.