ΔΡΟΜΟΙ

Ποια αγγλικά, κυρία μου;

Kyrie, It is Zeus’ anathema on our epoch and the heresy of our economic method
and policies that we should agonize the Skylla of numismatic plethora and the
Charybdis of economic anaemia. It is not my idiosyncracy to be ironic or
sarcastic but my diagnosis would be that politicians are rather
cryptoplethorists. Although they emphatically stigmatize numismatic plethora,
they energize it through their tactics and practices. Our policies should be
based more on economic and less on political criteria. Our gnomon has to be a
metron between economic strategic and philanthropic scopes.

In an epoch…

… characterized by monopolies, oligopolies, monopolistic antagonism and
polymorphous inelasticities, our policies have to be more orthological, but
this should not be metamorphosed into plethorophobia, which is endemic among
academic economists. Numismatic symmetry should not antagonize economic acme.
Α greater harmonization between the practices of the economic and numismatic
archons is basic. Parallel to this we have to synchronize and harmonize more
and more our economic and numismatic policies panethnically. These scopes are
more practicable now, when the prognostics of the political end economic
barometer are halcyonic.

The history…

… of our didymous organization on this sphere has been didactic and their
gnostic practices will always be a tonic to the polyonymous and idiomorphous
ethnical economies. The genesis of the programmed organization will dynamize
these policies. Therefore, Ι sympathize, although not without criticism one or
two themes with the apostles and the hierarchy of our organs in their zeal to
program orthodox economic and numismatic policies. Ι apologize for having
tyrannized you with my Hellenic phraseology. In my epilogue Ι emphasize my
eulogy to the philoxenous autochthons of this cosmopolitan metropolis and my
encomium to you Kyrie, the stenographers.

Σας μοιάζουν…

… αυτά με αγγλικά; όχι; Σωστά. Είναι ένας από τους δύο λόγους (ο δεύτερος)
που είχε εκφωνήσει ο πρώην πρωθυπουργός και καθηγητής Ξενοφών Ζολώτας, στις 26
Σεπτεμβρίου 1957 και στις 2 Οκτωβρίου 1959, σε σύνοδο της Διεθνούς Τράπεζας
Ανασυγκροτήσεως και Αναπτύξεως, στην Ουάσιγκτον. Αν αυτές οι ομιλίες έμειναν
μνημειώδεις, δεν είναι τόσο για το περιεχόμενό τους, αλλά για τη γλώσσα τους,
που πίσω από την τυπολογία της ­ αν εξαιρέσει κανείς μερικά άρθρα, προθέσεις
και συνδέσμους ­ είναι καθαρότατα ελληνική. Αν η ελληνική είναι λοιπόν τόσο
επαρκής για την αγγλική ώστε να μπορεί να εκφράζει μέσω αυτής τόσο σύγχρονα
επιστημονικά νοήματα, τότε γιατί να μην είναι επαρκής και για τον εαυτό της;
(Πάντως, μπορούμε να κατανοήσουμε γιατί κάποιοι αισθάνονται ανεπαρκείς, όταν
πρόκειται για την ελληνική γλώσσα ­ αν και φοβόμαστε πως αισθάνονται το ίδιο
ανεπαρκείς και με την αγγλική.)