ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Πείνα στις πόλεις

Αν τα άρθρα της Νιου Γιορκ Τάιμς απεικονίζουν το πνεύμα της εποχής,
τότε στην-μετά-την-11η-Σεπτεμβρίου Αμερική κάτι έχει αρχίσει πράγματι να
αλλάζει.

Νέα Υόρκη: αυτόν τον χειμώνα, οι άστεγοι έχουν φτάσει τους 30.000

Το ένα άρθρο φέρει την υπογραφή του Μπομπ Χέρμπερτ και μιλά για την «πείνα
στην πόλη». Αν πάρεις συνέντευξη από τους ανθρώπους που κάθονται στην ουρά των
συσσιτίων της Νέας Υόρκης ­ σημειώνει ο αρθρογράφος ­ θα σου δώσουν αμέσως τον
αριθμό του τηλεφώνου τους και θα σε ρωτήσουν αν ξέρεις πού μπορούν να βρουν
δουλειά. Ευγενικά, ήσυχα, μερικές φορές με ελαφρά απελπισία, θα σε
παρακαλέσουν να τους ενημερώσεις «αν ακούσεις κάτι». Κι εσύ υπόσχεσαι να το
κάνεις, γιατί έχεις συγκινηθεί από τις ιστορίες που σου λένε. Από την ιστορία
της Τζερμάνια Μπαραχόνα, για παράδειγμα, που απασχολείτο ως μπέιμπι-σίτερ σε
μια γυναίκα που δούλευε στους Δίδυμους Πύργους. Όταν έπεσαν οι Πύργοι, έχασαν
και οι δύο γυναίκες τη δουλειά τους. Ή την ιστορία του Έντουιν Ασένσιο, που
έβγαζε κάποτε 1.000 δολάρια την εβδομάδα, αλλά τον ανάγκασαν να σταματήσει να
δουλεύει επειδή είχε καρδιακά προβλήματα. Τώρα, μερικές φορές περπατάει αντί
να πάρει το τρένο, κι έτσι εξοικονομεί χρήματα για το γάλα του εγγονού του.

Σύμφωνα με έρευνα που έκανε η Επιτροπή της Νέας Υόρκης κατά της Πείνας, η
ζήτηση των συσσιτίων αυξήθηκε αρκετά τους πρώτους μήνες του 2001, για να
σημειώσει κατακόρυφη άνοδο μετά τις 11 Σεπτεμβρίου. Αν πέρυσι το 20% των
οργανώσεων που προσφέρουν συσσίτιο αναγκάζονταν να διώξουν τον κόσμο επειδή
είχε τελειώσει το φαγητό, το ποσοστό αυτό αναμένεται να φτάσει φέτος το 30%.
Μπορεί οι Αμερικανοί να μη λιμοκτονούν όπως στη Σομαλία ή στη Βόρεια Κορέα,
καταλήγει ο Χέρμπερτ. Κάτι δεν πάει καλά όμως με μια κοινωνία τόσο εύπορη σαν
την αμερικανική, όπου οικογένειες πρέπει να διαλέξουν ανάμεσα στην τροφή και
το νοίκι, όπου γονείς πρέπει να κόβουν ένα γεύμα για να φάνε τα παιδιά τους,
όπου ηλικιωμένοι κοιτάζουν με λαχτάρα τα τρόφιμα που διαφημίζονται στην
τηλεόραση, αλλά δεν μπορούν να τα αγοράσουν γιατί ξόδεψαν τα χρήματά τους σε
φάρμακα.

Το άλλο άρθρο, που δημοσιεύτηκε κι αυτό στο χθεσινό φύλλο της «βασίλισσας» του
αμερικανικού Τύπου, υπογράφεται από τον Τζην Σπέρλινγκ, σύμβουλο του Κλίντον
για οικονομικά θέματα. Η ετήσια δαπάνη των Ηνωμένων Πολιτειών για την
εκπαίδευση στις φτωχές χώρες ­ σημειώνει ­ φτάνει μόνο τα 150 με 200
εκατομμύρια δολάρια, ενώ θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον ένα δισεκατομμύριο.
Παράλληλα, οι Αμερικανοί πρέπει να αυξήσουν τις δαπάνες για την καταπολέμηση
της πείνας, της φτώχειας και της εξάπλωσης του AIDS στον αναπτυσσόμενο κόσμο.
Κανείς δεν πιστεύει ότι με τον τρόπο αυτό θα ξεριζωθεί η τρομοκρατία. Μια
τέτοια δέσμευση, όμως, θα δώσει σε εκατομμύρια φτωχά παιδιά ελπίδες για ένα
πιο εποικοδομητικό μέλλον. Και θα αποτελέσει την καλύτερη απάντηση στον
αντιαμερικανισμό των πεινασμένων.