[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Δεν είναι βέβαια η πρώτη χρονιά, αλλά φέτος, για μένα τουλάχιστον, οι
εορτασμοί για την επέτειο του Πολυτεχνείου μετατράπηκαν σε μια δυνατή γροθιά
στο στομάχι. Δεν ξέρω, ίσως και να γεράσαμε όσοι ανήκουμε στη γενιά του
Πολυτεχνείου και για τον λόγο αυτό πολλά πράγματα από όσα συμβαίνουν στους
ετήσιους εορτασμούς της ηρωικής επετείου να μας φαίνονται παράξενα, ξένα,
προσχηματικά και αλλόκοτα. Ίσως πάλι, οι σημερινοί νέοι να έχουν παντελώς
διαφορετική αντίληψη για το τι είναι αγώνας, τι σημαίνει διεκδίκηση, ποιους
τιμούμε και ποιους μιμούμαστε. Μακάρι να κάνω λάθος, αλλά πολύ φοβούμαι πως η
συντριπτική πλειονότητα όσων ­ λιγότερων πάντως από κάθε άλλη φορά ­
συγκεντρώθηκαν το τριήμερο του φετινού εορτασμού της επετείου του Πολυτεχνείου
όχι μόνο δεν προσήλθε για να τιμήσει την επέτειο, αλλά και ο στόχος ήταν
εντελώς ξένος με το νόημα και τους στόχους της εξέγερσης του 1973. Είδα
έκπληκτος μερικούς σημερινούς εικοσάρηδες να βρίζουν και να προπηλακίζουν
πρωταγωνιστές εκείνου του ξεσηκωμού, δηλαδή τους εικοσάρηδες της εποχής
εκείνης, οι οποίοι στάθηκαν απέναντι στα τανκς της χούντας με απίστευτο θάρρος
και τόλμη, και ειλικρινά ντράπηκα. Όχι πως οι σημερινοί ασχημονούντες
καταφέρνουν να μειώσουν ­ ούτε κατ’ ελάχιστον ­ την τιμή που πρέπει σε
εκείνους τους νέους. Το τραγικό είναι ότι αυτοί οι σημερινοί δήθεν και εκ του
ασφαλούς «επαναστάτες» δεν φαίνεται τίποτα να γνωρίζουν, τίποτα να σέβονται,
τίποτα δεν μοιάζει να τους αγγίζει. Σε μέρες πλήρους δημοκρατίας είναι
πανεύκολο να στήνεσαι στον χώρο του Πολυτεχνείου και να πετάς γιαούρτια και
καφέδες εναντίον όσων ρίσκαραν τη ζωή τους για να μπορείς εσύ να το κάνεις
αυτό και μάλιστα χωρίς καμία συνέπεια. Και έγινα έξαλλος όταν, σε κάποια
τηλεοπτική εκπομπή, άκουσα έναν σημερινό φοιτητή να κατηγορεί αγωνιστές του
Πολυτεχνείου, επειδή έγιναν υπουργοί ή βουλευτές. Δηλαδή, τι ήθελε ο αδέκαστος
σημερινός κριτής; Να γίνουν βουλευτές και υπουργοί οι συνεργάτες της χούντας ή
όσοι βολεμένοι κάθονταν στο σπιτάκι τους και έβριζαν τα «παλιόπαιδα» που
διασάλευαν την «καθεστηκυία τάξη»; Όχι πως δεν έγιναν και τέτοιοι βουλευτές
και υπουργοί, αλλά ακόμη και αυτό είναι αποτέλεσμα εκείνου του αγώνα. Για ένα
πράγμα είμαι σίγουρος: Καμία λάσπη δεν μπορεί να αγγίξει αυτούς που
δημιούργησαν το Πολυτεχνείο. Το καταλαβαίνεις εύκολα από την… καθαριότητα
των λασπολόγων!