ΔΡΟΜΟΙ

Και οι εννέα…

… ένοικοι του σπιτιού του «Μεγάλου Αδελφού» είναι ύποπτοι για τον θάνατο του
δέκατου. Το αστυνομικό μυθιστόρημα που έγραψε ο Μπεν Έλτον είναι στην πλοκή
του κλασικό, αλλά ο συγγραφέας προτίμησε να το τοποθετήσει στο μοντέρνο
σκηνικό του τηλεοπτικού ριάλιτι σόου. Για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με το
είδος, ο «Μεγάλος Αδελφός» είναι ένα τηλεοπτικό παιχνίδι που κλείνει μέσα στο
ίδιο σπίτι καμιά δεκαριά ανθρώπους άγνωστους μεταξύ τους, βάζει ολόγυρα
κάμερες να παρακολουθούν κάθε τους κίνηση και ζητάει από τους τηλεθεατές να
ψηφίσουν ποιος τους αρέσει περισσότερο.

Για τους τηλεθεατές…

… που είναι ήδη εξοικειωμένοι με το είδος, ο συγγραφέας απλώς έκανε κάτι που
ίσως οι ίδιοι πολλές φορές ονειρεύτηκαν να κάνουν: δολοφόνησε έναν από τους
ενοίκους του σπιτιού του «Μεγάλου Αδελφού». Από τους αστυνομικούς που ερευνούν
το έγκλημα, οι νεώτεροι λατρεύουν το σόου, ενώ οι μεγαλύτεροι σε ηλικία το
βλέπουν σαν σημείο των καιρών ­ o tempora, o mores ­ σύμπτωμα παρακμής της
κοινωνίας. (Ο συγγραφέας ανήκει μάλλον στη δεύτερη κατηγορία.)

Η τηλεόραση…

… δείχνει καλύτερα από καθετί το αξίωμα που ανέδειξε ο Άντι Γουόρχολ: «Η
φήμη για τη φήμη». Πολλοί από αυτούς που παίρνουν μέρος στα ριάλιτι σόου
ζητούν απλώς δημοσιότητα. Μα και πολλοί από τους επικριτές τους, τους
επικρίνουν έχοντας ήδη εξασφαλίσει τη δική τους (ο Μπεν Έλτον είναι ένας από
τους πιο γνωστούς Βρετανούς κωμικούς). Ο αστυνομικός που πρωταγωνιστεί στο
βιβλίο μισεί τα «ψώνια». Όμως, κανείς δεν είναι τέλειος. Κάποια στιγμή
αποκαλύπτεται πως «σκίζεται» να πάρει τον ρόλο του Μάκβεθ, σε έναν
ερασιτεχνικό θίασο. Και στο τέλος τον παίρνει, ύστερα από μια δραματική
τηλεοπτική εμφάνιση, στην οποία ξεσκεπάζει τον δολοφόνο. Πολλοί έχουν την
«πετριά» της αναγνώρισης (που, μαζί με το χρήμα και την εξουσία, κινεί τον
κόσμο). Και κανένα μέσον δεν έδειξε την παθολογία της τόσο καλά, όσο η
τηλεόραση.

Στο βιβλίο…

… που επιγράφεται «Διάσημος μέχρι θανάτου» (εκδ. Transworld), ο συγγραφέας
δεν χρειάστηκε να επινοήσει πολλά πράγματα από την αρχή. Τους χαρακτήρες του
τους στήριξε στους πραγματικούς, σε εκείνους που πήραν μέρος στον Εγγλέζο
«Μεγάλο Αδελφό» ­ αφιερώνει μάλιστα το βιβλίο στους πραγματικούς ομολόγους
τους. Έτσι δεν του μένει να επινοήσει παρά μονάχα τους αστυνομικούς. Όμως, το
μυστήριο που λύνεται ­ πού αλλού; ­ στο τέλος του βιβλίου, αφήνει άλυτο ένα
άλλο: ο συγγραφέας δείχνει να έχει μια βαθιά γνώση του «Μεγάλου Αδελφού».
Σίγουρα θα ξαγρύπνησε μπροστά στην τηλεόραση πολλές νύχτες ­ από εκείνες που,
μολονότι νιώθει κανείς μπουχτισμένος και αηδιασμένος, ωστόσο δεν πάει το χέρι
του να πατήσει το κουμπί. Να ήταν άραγε κατόπιν τόσο μεγάλη η αηδία του, που
να τον έσπρωξε στον φόνο;