Η «Μήδεια» του Δοξάτου

Από τον κ. Γ. Αποστολίκα, από το Νέο Ηράκλειο, πήραμε επιστολή στην οποία,
μεταξύ άλλων, αναφέρεται:

«Η Μήδεια του Δοξάτου δεν προκάλεσε βέβαια τον φυσικό θάνατο των παιδιών της.
Προκάλεσε όμως τον ψυχικό τους θάνατο. Ένα έγκλημα όχι λιγότερο φρικτό και
αποτρόπαιο. Είδα αυτήν τη δύστυχη γυναίκα καθώς έπεφταν πάνω της οι προβολείς
τής “δημοσιότητας”. Ίδιο κυνηγημένο θηρίο και ειλικρινά πόνεσε η ψυχή μου. Την
ίδια στιγμή ένιωσα εκατομμύρια μάτια να την πυροβολούν. Εκατομμύρια στόματα να
την καταδικάζουν και να τη λοιδορούν. Εκατομμύρια χέρια να τη λιθοβολούν.
Εκατομμύρια φωνές να ενώνονται με εκείνη τη μοχθηρή φωνή τής πεθεράς “Να τη
σφάξουν, να τη σφάξουν!”. Θα ήθελα όμως να ‘ξερα, πόσοι από αυτά τα ανώνυμα
και επώνυμα πλήθη αναρωτήθηκαν: ΓΙΑΤΙ η γυναίκα αυτή έφθασε σ’ αυτό το έσχατο
σημείο της απόγνωσης; Παπάδες και δεσποτάδες, δάσκαλοι και δήμαρχοι,
κοινωνικοί και πολιτικοί φορείς πρόσφεραν ποτέ ένα χέρι βοήθειας, μια
συμβουλή, μια ανακούφιση ηθική ή οικονομική σε μια μάνα που είχε να αναθρέψει
τέσσερα ανήλικα παιδιά;».