Ένα «παράξενο δίδυμο» στο οικονομικό επιτελείο

Τσοχατζόπουλος – Χριστοδουλάκης: Μια παράξενη σχέση που ξεφεύγει από τα εσωκομματικά μαχαιρώματα

Όταν στις 23 Οκτωβρίου ανακοινώθηκε η σύνθεση της νέας κυβέρνησης Σημίτη,
πολλοί ήταν εκείνοι που δήλωναν έτοιμοι να στοιχηματίσουν: Ακόμα κι αν
πετύχαινε το πείραμα με τους 7 «ολυμπιακούς» υφυπουργούς και αυτό της εισδοχής
αρκετών άπειρων βουλευτών στην κυβέρνηση, ένα πείραμα δεν επρόκειτο να
ολοκληρωθεί με επιτυχία: η συνύπαρξη Τσοχατζόπουλου και Χριστοδουλάκη στο
οικονομικό επιτελείο. Σήμερα, τρεις εβδομάδες αργότερα, οι τζογαδόροι
χαίρονται που δεν στοιχημάτισαν ­ γλίτωσαν τα χρήματά τους…

Οι κ.κ. Α. Τσοχατζόπουλος και Ν. Χριστοδουλάκης ανήκουν σε διαφορετικές
πτέρυγες του ΠΑΣΟΚ, αλλά κατόρθωσαν ­ από το ’96 κιόλας ­ να συγκροτήσουν ένα
«παράξενο δίδυμο». Ο νυν υπουργός Ανάπτυξης εκφραζόταν σε κάθε ευκαιρία με
κολακευτικά λόγια για τον προκάτοχό του και μάλιστα είχε φτάσει να λέει σε
συνεργάτες του ότι «ο Νίκος είναι από τα καλύτερα ταλέντα που ανακάλυψε ο
Σημίτης».

Ανάλογη ήταν η κατ’ ιδίαν αντιμετώπιση που επεφύλασσε ο κ. Χριστοδουλάκης στον
κ. Τσοχατζόπουλο, παρά το γεγονός ότι οι απόψεις τους για τη στόχευση της
οικονομικής πολιτικής εμφανίζονταν διαφορετικές:

Μάλιστα, η συναντίληψη έγινε πιο φανερή όταν έληξε το ­ σύντομο ­ «φλερτ»
Τσοχατζόπουλου προς Παπαντωνίου, με τον οποίο ο κ. Χριστοδουλάκης διατήρησε
πάντοτε μια σχέση «ελεγχόμενης έντασης».

Η κίνηση Σημίτη να τοποθετήσει τον κ. Χριστοδουλάκη στο τιμόνι του υπουργείου
Οικονομίας σηματοδότησε ­ εκτός όλων των άλλων ­ τη διάθεσή του να προχωρήσει
σε πιο «ρεαλιστική» αντιμετώπιση των μακροοικονομικών εξελίξεων, αλλά και να
πραγματοποιήσει «σημιτική στροφή» στην υπόθεση της κοινωνικής πολιτικής.

Αποκλίσεις

Από τον περασμένο Ιανουάριο, οι εκτιμήσεις Παπαντωνίου και Χριστοδουλάκη για
την πορεία της ελληνικής οικονομίας παρουσίαζαν σημαντικές αποκλίσεις ­ με τον
τότε υπουργό Ανάπτυξης να εκφράζει έντονες ανησυχίες για το ενδεχόμενο μίας
μετακύλισης τής (από τότε) διαφαινόμενης επιβράδυνσης της αμερικανικής
οικονομίας. Ήταν μια εκτίμηση που δεν μπορούσε ­ ακόμα και για λόγους τακτικής
­ να αποδεχθεί ο κ. Παπαντωνίου.

Στη συνέχεια, ήλθε το δίλημμα «κανόνια ή βούτυρο» ­ καθώς η τότε ηγεσία του
υπουργείου Εθνικής Οικονομίας θέλησε να συνδυάσει αναγκαίες περικοπές δαπανών
με πολιτικά οφέλη, δίνοντας την ευκαιρία σε κάποιους στενούς συνεργάτες τού κ.
Σημίτη, όπως τον κ. Χριστοδουλάκη και τον κ. Τ. Γιαννίτση, να διευρύνουν το
μέτωπό τους εναντίον του κ. Παπαντωνίου, στηρίζοντας αναγκαστικά, αν και με
έμμεσο τρόπο, τον κ. Τσοχατζόπουλο.

Ο Σκαραμαγκάς

Στο ενδιάμεσο, οι κ.κ. Τσοχατζόπουλος και Χριστοδουλάκης είχαν την ευκαιρία να
συνεργαστούν σε ορισμένες σημαδιακές περιπτώσεις ­ για παράδειγμα, η εμμονή
του τότε υπουργού Άμυνας να αναθέσει το μεγάλο έργο της ναυπήγησης υποβρυχίων
στα Ναυπηγεία του Σκαραμαγκά (παρά τις καταγγελίες από την πλευρά του κ. Στ.
Μάνου ότι υπήρχαν ξένα ναυπηγεία που έδιναν καλύτερες τιμές), αποδείχθηκε
μερικούς μήνες αργότερα η καλύτερη «προίκα» για την ιδιωτικοποίηση των
ναυπηγείων, κάτι που αποτέλεσε με τη σειρά του σημαντική «πολιτική προίκα» για
τον ίδιο τον κ. Χριστοδουλάκη, στην πορεία του προς το υπουργείο Οικονομίας.

Σήμερα, καθώς το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ έχει αναδείξει τους νικητές και τους
ηττημένους του, ο κ. Α. Τσοχατζόπουλος νιώθει περισσότερο από κάθε άλλη φορά
«απελευθερωμένος» από ιδεολογικού χαρακτήρα δεσμεύσεις στη «δική του»
εσωκομματική πτέρυγα. Και το απέδειξε από την πρώτη στιγμή της παρουσίας του
στο υπουργείο Ανάπτυξης, ολοκληρώνοντας την ιδιωτικοποίηση της ΕΤΒΑ στην
κατεύθυνση που είχε προεπιλέξει ο κ. Χριστοδουλάκης ­ δηλαδή στην προτίμηση
της Τράπεζας Πειραιώς από την κρατική Αγροτική.

«Απελευθέρωση»

Η ­ ψυχολογική ­ απελευθέρωση Τσοχατζόπουλου είχε έλθει πολύ νωρίτερα: Για
πολύ καιρό, ο νυν υπουργός Ανάπτυξης διαχώριζε τα στελέχη της πτέρυγας των
«εκσυγχρονιστών» όχι με βάση «ιδεολογικά» κριτήρια, αλλά με βάση την πολιτική
πράξη.

Ενδεικτικό είναι άλλωστε ότι πριν από το τελευταίο Συνέδριο, ο κ.
Τσοχατζόπουλος είχε επιδιώξει μεγάλα «ανοίγματα» στο πολιτικό πεδίο ­ και
είναι χαρακτηριστικό ότι στην ήττα της πτέρυγάς του συνέβαλαν κυρίως
«οργανωτικοί» λόγοι.

Σήμερα, ο κ. Τσοχατζόπουλος είναι πιο «απελευθερωμένος» από ποτέ ­ έχοντας
επιλέξει τη συμπόρευση με την ηγεσία Σημίτη, είναι απόλυτα φυσιολογικό να
προβληματίζεται μόνον με εκείνα τα στελέχη της εσωκομματικής πλειοψηφίας που
εμφανίζονται ως «ιδεολογικοί θεματοφύλακες του εκσυγχρονισμού» ­ και ο
πραγματιστής κ. Χριστοδουλάκης, δεν είναι ένας από αυτούς…