ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η εποχή της αμεριμνησίας πέρασε…

Είναι πια φανερό κι ας μη θέλουμε να το παραδεχθούμε: Η εποχή της αμεριμνησίας
πέρασε ανεπιστρεπτί.

Δεν μπορείς πια να περπατάς ανύποπτος στους δρόμους αυτής της πόλης, να
παρατηρείς με φυσική περιέργεια την αρχιτεκτονική ενός κτιρίου, να θαυμάζεις
την ομορφιά ενός γερανιού σ’ ένα μπαλκόνι, να χαζεύεις στη βιτρίνα ενός
μαγαζιού.

Δεν μπορείς να οδηγείς ήσυχος ακόμη και στο κέντρο της πόλης, θεωρώντας το
αυτοκίνητό σου ασφαλές μέρος.

Δεν μπορείς να κοιμηθείς με ανοιχτά παράθυρα για να χορταίνεις τις μυρωδιές
της νύχτας, ούτε να φεύγεις από το σπίτι σου χωρίς να κλειδαμπαρώσεις
θεωρώντας το κάστρο άπαρτο.

Νιώθεις πια την ανάγκη να κοιτάς προσεκτικά γύρω σου (και καλά κάνεις) να
παρατηρείς καχύποπτα τους περαστικούς, να κρατάς σφιχτά την τσάντα σου μπροστά
στο στήθος και τα κλειδιά του σπιτιού ανάμεσα στα δάχτυλα.

Κι αν σου συμβεί ­ και συμβαίνει πολύ συχνά ­ να δεχθείς την απρόκλητη
επίθεση, συνειδητοποιείς ότι ο κίνδυνος έχει φθάσει πια και στη δική σου πόλη.
Παραμονεύει σε κάθε γωνιά, ακόμη και με κόσμο γύρω, ακόμη και την ημέρα.

Κι αν σου συμβεί, ανακαλύπτεις ότι, ως πολίτης, δεν έχεις καμία ασφάλεια,
καμία προστασία. Το 100 θα έρθει, αλλά μόνο για να σου πάρει τα στοιχεία, το
Αστυνομικό Τμήμα απλώς θα καταγράψει την καταγγελία και το τηλέφωνο για
επείγοντα περιστατικά της τράπεζας θα σε διαβεβαιώνει ότι… βρίσκεσαι σε
σειρά προτεραιότητας.

Ευτυχώς υπάρχουν ακόμη οι γείτονες που ­ μέχρι στιγμής ­ βγαίνουν στις πόρτες
και τα παράθυρα, πρόθυμοι να βοηθήσουν.

Αχ, μπαμπά… σε τι κόσμο μ’ έχεις φέρει να ζήσω, που έλεγε και το τραγουδάκι.
Και, ακόμη χειρότερα, σε τι κόσμο θα ζήσουν τα παιδιά μας; Ανασφαλείς και
καχύποπτοι σ’ έναν κόσμο ύποπτο;