ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Οι δύο τρομοκρατίες

Ο κομμουνισμός κατέρρευσε. Οι ουτοπίες επίσης. Το ζητούμενο τώρα είναι να
βρεθεί μια διέξοδος από αυτή την κατάσταση άγχους και φόβου που απειλεί τη
δημοκρατία.

Ενρίκο Φέντσι: «Το άγχος και ο φόβος απειλούν τη δημοκρατία»

Κύριε Ενρίκο Φέντσι, εσείς γνωρίζετε από τρομοκρατία ή αυτό που αποκαλούν
«τρομοκρατία». Την άνοιξη του 1979 σάς συνέλαβαν, εσάς, έναν καθηγητή Ιταλικής
Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο της Γένοβας, έναν ειδικό στον Δάντη και στον
Πετράρχη, για συμμετοχή στις Ερυθρές Ταξιαρχίες. Σας δίκασαν, σας αθώωσαν, σας
άφησαν ελεύθερο, περάσατε στην παρανομία, σας συνέλαβαν ξανά, μείνατε στη
φυλακή επτά ολόκληρα χρόνια. Αλλά ήταν αλήθεια: ήσασταν μέλος της οργάνωσης
από το 1975, μπροστά στις βόμβες των ακροδεξιών έπρεπε ή να σωπάσετε και να
πάτε σπίτι σας ή να αντιδράσετε, αντιδράσατε, και κανείς δεν μπορεί να σας
κατηγορήσει. Πέστε μας, όμως, τι σχέση είχε η τρομοκρατία των Ερυθρών
Ταξιαρχιών με την τρομοκρατία της Αλ-Κάιντα;

Πολύ μικρή, λέει στην Ελ Παΐς ο 62χρονος (συνταξιούχος πλέον) καθηγητής
και συγγραφέας. Η τρομοκρατία των Ερυθρών Ταξιαρχιών, που δεν υπήρξε ποτέ ούτε
τηλεκατευθυνόμενη ούτε χειραγωγούμενη, ήταν μια χαμένη μάχη, μια μάχη
μειονοτήτων, μια τελευταία μάχη ή μια τελευταία ψευδαίσθηση, σε μια στιγμή που
ο κομμουνιστικός κόσμος ήταν έτοιμος να καταρρεύσει. Η οργάνωση έκανε επιπλέον
μια μεγάλη χάρη στο Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, το οποίο την ώρα της
μετάλλαξής του μπόρεσε να πάρει τις αποστάσεις του από όλες τις συγκρούσεις
που σημάδεψαν την ιστορία του. Τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου, αντίθετα,
είναι μια ιστορία που αρχίζει τώρα ή μάλλον έχει αρχίσει αλλά τώρα
επιταχύνεται. Κάτω από τις εκρήξεις των Διδύμων Πύργων υπάρχει ένα πελώριο
κεφάλαιο ενέργειας, μιας ενέργειας κρυμμένης, μη εκφρασμένης, που ανήκει στις
μάζες όλων εκείνων των λαών. Μάζες που έχουν τα ιδανικά τους, που κινούνται,
που χειραγωγούνται.

Για τον Ενρίκο Φέντσι, η αντιπαράθεση μεταξύ ειρηνιστών και μη ειρηνιστών δεν
έχει νόημα από τη στιγμή που ο πόλεμος είναι μπροστά μας. Το σημαντικό είναι η
Ευρώπη να λάβει ενεργά μέρος σ’ αυτόν και να αναδείξει τις ιστορικές της
σχέσεις με τις αραβικές χώρες. Οι κλασικές «λύσεις» της CIA προκαλούν τη μια
καταστροφή μετά την άλλη. Κανείς δεν ξέρει με ποιον λαθρέμπορο συνεργάζονται,
ποιον μισθοφόρο χρηματοδοτούν. Η Ευρώπη, αντίθετα, λειτουργεί με διαφορετικό
τρόπο, με περισσότερη επαγρύπνηση και έλεγχο. Από τη στιγμή που μετέχει στη
συμμαχία κατά της τρομοκρατίας, θα πρέπει να λαμβάνει μέρος στις προτάσεις και
στις λύσεις, όχι να παίζει τον δευτερεύοντα ρόλο τής άνευ όρων στήριξης.

Εν τάξει, κύριε Φέντσι, πέστε μας τώρα: γιατί το κάνατε; «Δεν νιώθω
υποχρεωμένος να απαντήσω. Εσείς γιατί νομίζετε; Επειδή ο καπιταλισμός μού
φαινόταν άδικος, επειδή καταπιέζονταν οι εργαζόμενοι, τα γνωστά. Μείναμε
αρκετά χρόνια στη φυλακή. Αυτή την αποζημίωση μάς επέβαλε η κοινωνία, και την
δεχθήκαμε. Η απαίτηση της κοινωνίας είναι η τιμωρία της φυλακής. Τα υπόλοιπα
ανήκουν στην ιδιωτική σφαίρα του καθενός».