Βγαίνει η βαρκούλα του ψαρά…

«Το ένα άκρο οδηγεί στο άλλο άκρο!» Απλό, πλην σοφό, πολιτικό αξίωμα. Το
ανέσυρα από τη ­ γενικώς ασθενή ­ μνήμη μου, όταν έγραφα, την περασμένη
εβδομάδα, για τα ροζ δελτία ειδήσεων. Διότι, στην τελική, αυτό ακριβώς
συμβαίνει: Από τους δίδυμους πύργους των ΗΠΑ, καταλήξαμε στου «δίδυμους
πύργους» της Μαίρης του Μπιγκ Μπράδερ. Τι να σου κάνει κι ο κόσμος; Έγκωσε.
Μπούχτισε από Μπιν Λάντεν, δημόσιες εκτελέσεις και Ταλιμπάν.

­ Το ήξερες ότι Ταλιμπάν σημαίνει γνώση; ρώτησα εγώ, ο ξερόλας μια φίλη μου.

Σαρκαστική απάντηση:

­ Άντε και το έμαθα! Αυτό με βελτιώνει ως άτομο;

«Το ένα άκρο οδηγεί στο άλλο άκρο». Το νουάρ οδηγεί στο ροζ. Το πολύ το κύριε
ελέησον το βαριέται κι ο Αλλάχ. Ο κουρασμένος ο άνθρωπος επιστρέφει το βράδυ
σπίτι του, βάζει τις παντόφλες κι αντί να φάει στη μάπα την ψυχοπλάκωση, την
κάνει με χίλια. Έστω και νοερώς, φεύγει και καταφεύγει σε ειδήσεις πιο
εύπεπτες. Ειδήσεις που δεν χρειάζεσαι δέκα Ζαντάκ για να τις αντέξει το
στομάχι σου. Όταν είσαι από τα χαράματα στο πόδι ­ τι θα επιλέξεις να δεις; Τα
εξαθλιωμένα προσωπάκια των παιδιών του Αφγανιστάν ή το θυελλώδες μπούστο της
Μαίρης; Όταν τα πλούσια ελέη της ξεχειλίζουν από τη συσκευή, όταν γενναιόδωρα
κατακλύζουν το καθιστικό σου ­ γιατί να κάνεις ζάπινγκ από ένα θηριώδες στήθος
σ’ ένα θηριώδες καθεστώς;

Πολλά προσάπτουμε στα δελτία ειδήσεων. Εσκεμμένα ­ εθελοτυφλούμε στα
ελαφρυντικά τους. Γιατί, κι αυτά τα έρημα, δέσμια είναι. Δέσμια σε μετρήσεις
και μηχανάκια. Παρά τις εκκλήσεις και τις πρωτοβουλίες ορισμένων ­ η είδηση
παραμένει προϊόν. Μπαίνει στη βιτρίνα του καταστήματος. Έχει ταμπελάκι σε
δραχμές και ευρώ. Πουλιέται. Αγοράζεται.

Αξίωμα πρώτο: «Το ένα άκρο οδηγεί στο άλλο άκρο». Αξίωμα δεύτερο: «Κάθε
νόμισμα έχει δύο πλευρές». Από τη μια οι δημοσιογράφοι. Οι αλιείς παρομοίων
ειδήσεων. Οι ψαράδες.

Από την άλλη, τα «ψάρια». Οικειοθελώς βουτάνε μόνα τους μέσα στα δίχτυα. Με
ένα χαρωπό τσουπ τρυπώνουν στη βαρκούλα του ψαρά…

Τα σλόγκαν των ημερών:

­ Θα σε βγάλω στα κανάλια.

­ Θα βγω στα παράθυρα.

­ Θα σε κράξω στα δελτία.

­ Θα σε κάνω ρόμπα στην εκπομπή.

«Βγαίνει η βαρκούλα του ψαρά από το περιγιάλι»… Διότι, έτσι όπως γίνανε τα
πράγματα, αντί ο ψαράς να κυνηγάει το ψάρι, το ψάρι κυνηγάρι τον ψαρά. Οπότε,
γιατί να την ιδρώσει τη φανέλα; Γιατί να μην κάτσει, αραχτός και λάιτ στη
βαρκούλα του και η είδηση να πηδήσει μέσα; Είδηση κομπλέ: Με αίμα, σεξ, δάκρυ,
ουρλιαχτά, κατάρες, χαρτιά, αποδείξεις, αιτήσεις, χαρτόσημα, γιατρούς και
δικηγόρους.

Απλοί άνθρωποι βγαίνουν στο γυαλί να ξεδιπλώσουν το δράμα τους. Τους βλέπεις
και εντυπωσιάζεσαι. Τέτοια άνεση μπροστά στον φακό! Καμία αμηχανία, κανένα
τρακ. Η πλήρης εξοικείωση με το μέσο και την τηλεοπτική ορολογία. Χαροκαμένες
μανάδες ξεστομίζουν τη φοβερή φράση «κύριε Τάδε μου, δεν σας ακούω καλά γιατί
δεν έχω επιστροφή ήχου».

Συνάδελφος, παρουσιαστής δελτίου ειδήσεων, μου εκμυστηρευόταν τις εμπειρίες
του. Πηγαίνουν, σου λέει, τα συνεργεία με τις κάμερες στο σπίτι της
«παθούσας». Η οποία παθούσα κάθεται ατάραχη στην πολυθρόνα. Στρώνει το
μακιγιάζ. Ελέγχει τον φωτισμό. Διερωτάται: Να τη βάλει την πέρλα στον λαιμό ή
να παρουσιάσει ένα ίματζ πιο πένθιμο; Συμβουλεύεται τον περίγυρο για το
«λουκ». Εγκληματικά κουλ ­ φρεσκάρει το κραγιόν της.

Και τη στιγμή που βγαίνει στη ζωντανή τη σύνδεση, της προκύπτει η πλήρης
μετάλλαξη: Με το «τρία, δύο, ένα, πάμε» ­ αίφνης πλαντάζει στο κλάμα.
Καταρρέει. Παθαίνει δύσπνοια. Αλυχτά. Ωρύεται. Και, στο φινάλε, αφού
ολοκληρωθεί η σύνδεση, στεγνώνει προσεκτικά τα βλέφαρα, μη φύγει και το
μάσκαρα και ρωτάει το συνεργείο:

­ Πώς ήμουνα;

Μια χαρά ήτανε. Πάντα είναι μια χαρά οι άνθρωποι που κατορθώνουν να
στουμπώσουν μια τραγωδία στις νόρμες της σόου μπιζ. Που κλαίνε κατά
παραγγελίαν. Που ελέγχουν τα εκφραστικά τους μέσα πιο έμπειρα κι από τον πιο
προικισμένο ηθοποιό.

Αυτοί οι άνθρωποι, τελικά, την έχουν πιάσει τη δουλειά. Τους παίζουν στα
δάχτυλα τους κανόνες του παιχνιδιού: Χρησιμοποιούν αυτούς που τους
χρησιμοποιούν. Μεταχειρίζονται αυτούς που τους μεταχειρίζονται. Κάνουν τα
προσωπικά τους αμπέλι ξέφραγο. Το σπιτικό τους μπάτε σκύλοι, αλέστε.

Αν λοιπόν εσύ ο πολίτης δεν σέβεσαι την ιδιωτική σου ζωή, γιατί να τη σεβαστώ
εγώ ο δημοσιογράφος; Αν εσύ μου προσφέρεις τα άπλυτά σου στο πιάτο, γιατί να
μην το εκμεταλλευτώ; Αν εσύ, το ψάρι, πηδάς αφ’ εαυτού σου μέσα στο καλάθι μου
­ ηλίθιος είμαι να σε ξαναρίξω στη θάλασσα; Βλαξ να μη σε μοσχοπουλήσω;

Κι έτσι, την πατάει το καημένο το ψαράκι. Γιατί δεν ξέρει. Δεν μπορεί να
ξέρει. Τυφλωμένο από το πυροφάνι της πρόσκαιρης δημοσιότητας, αγνοεί παντελώς
ότι στη στεριά δεν ζει το ψάρι. Το ψάρι το αγνοεί. Και τον ψαρά δεν τον
συμφέρει να του το πει.

Δεν τον συμφέρει να του πει ότι αυτό το σάλτο, μέσα στη βάρκα του, είναι,
τελικά, το ύστατο. Αυτό είναι, τελικά, το σάλτο μορτάλε!