30 Ερωτήσεις ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΡΔΑΒΕΛΛΑΣ

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στον Πειραιά.

ΕΛΠΙΖΕΙ: Στην επανάσταση της αισθητικής.

ΑΝΗΣΥΧΕΙ: Για την έλλειψη ιστορικής μνήμης.

ΕΞΟΡΓΙΖΕΤΑΙ: Με τους δήθεν.

ΟΝΕΙΡΕΥΕΤΑΙ: Να ξεκινήσει πάλι από την αρχή.

ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΕΙ: Αυτούς που μας σπρώχνουν στον κόσμο του «Μεγάλου
Αδελφού».

ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΑ: Πάντα ροκ και το παλιό, λαϊκό τραγούδι.

ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΙ: Το δίτομο έργο του κ. Μαργαρίτη. Για τον Εμφύλιο
Πόλεμο.

Στα λημέρια της ΕΡΤ, εκεί όπου πριν από 25 χρόνια παρουσίαζε μαζί με τον
Γιώργο Λιάνη και τον Γιάννη Δημαρά τούς «Ρεπόρτερ», βρέθηκε φέτος ο Κώστας
Χαρδαβέλλας με τη νέα του εκπομπή «WWW. άνθρωποι.GR». Πάντως, αυτό που
νοσταλγεί σήμερα είναι «οι στιγμές, οι ώρες, τα χρόνια που πέρασα μαζί με τον
Γιάννη και τον Γιώργο στους “Ρεπόρτερ”», ενώ το ρεπορτάζ που έχει χαραγμένο
στη μνήμη του είναι όταν συνάντησε τον Γιώργο Γεννηματά σε νοσοκομείο της Νέας
Υόρκης, λίγο μετά την εγχείρησή του και τα έλεγαν επί τρεις ώρες.

ΕΡ.: «WWW. άνθρωποι.GR». Τίτλος… συμβολικός;

ΑΠ.: Είναι μια προσπάθεια επιστροφής στην καλή δημοσιογραφία, κάτι πέρα
από το «Big Brother».

ΕΡ.: Ο στόχος της καινούργιας εκπομπής σας;

ΑΠ.: Να δούμε με καθαρό μάτι και χωρίς υπερβολές το σήμερα και το χθες
και να καλυτερέψουμε το αύριο.

ΕΡ.: Για ποιο λόγο να βλέπει την εκπομπή κάποιος;

ΑΠ.: Γιατί δεν έχει τίποτα κίτρινο, υπερβολικό, στημένο και εμπορικό.
Δηλαδή, δεν προοριζόμαστε για την AGB.

ΕΡ.: Τι θα του λέγατε για να τον πείσετε;

ΑΠ.: Έλα να δουλέψουμε μαζί για να μη μας φτύνουν αύριο τα παιδιά μας.

ΕΡ.: Ο… δολοφόνος επιστρέφει πάντα στον τόπο του εγκλήματος;

ΑΠ.: Αν ήταν «δολοφόνοι» οι «Ρεπόρτερ» και «εγκληματική» η εκπομπή
τους; Ναι.

ΕΡ.: Πιστεύατε ότι θα βαδίζατε και πάλι στα λημέρια της ΕΡΤ;

ΑΠ.: Όλα είναι τόσο απρόβλεπτα.

ΕΡ.: Πώς νιώσατε στους διαδρόμους και τα στούντιο της ΕΡΤ, ύστερα από
25 χρόνια;

ΑΠ.: Έγινα πιο νέος κατά 25 χρόνια. Συνάντησα παλιούς συντρόφους και
συνεργάτες και ξαναζούμε ημέρες του 1980.

ΕΡ.: Οι «Ρεπόρτερ» έχουν θέση στη σημερινή τηλεόραση;

ΑΠ.: Οι «Ρεπόρτερ» εκείνοι, του 1981-1989, όχι. Άλλη εποχή σήμερα,
άλλοι άνθρωποι. Όμως, χρειάζεται η εποχή τούς «Ρεπόρτερ» του 2001.

ΕΡ.: Τι έχετε κρατήσει από εκείνη τη συνεργασία με τον Γιώργο Λιάνη;

ΑΠ.: Τον υπέροχο, ευαίσθητο και ποιητή – δημοσιογράφο.

ΕΡ.: Με τον Γιάννη Δημαρά;

ΑΠ.: Τον μαχητικό ρεπόρτερ, τον ατρόμητο δημοσιογράφο.

ΕΡ.: Με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο;

ΑΠ.: Τον μεγάλο δάσκαλο και τον άγνωστο για πολλούς Λευτέρη, που μου
θυμίζει πάντα τη χορδή μιας κιθάρας.

ΕΡ.: Με τον Κώστα Ρεσβάνη;

ΑΠ.: Το βάθος της σκέψης του και της κουλτούρας του.

ΕΡ.: Η μεγάλη αγάπη σας παραμένει πάντα;

ΑΠ.: Η δημοσιογραφία στην εφημερίδα.

ΕΡ.: Το ρεπορτάζ κυλάει στο αίμα σας;

ΑΠ.: Είναι πάντα το οξυγόνο της ζωής μου.

ΕΡ.: Μια αξέχαστη στιγμή που έχετε κρατήσει από την εφημερίδα;

ΑΠ.: Όταν η καθημερινή μου στήλη στα «ΝΕΑ» βγήκε πρώτη σε
αναγνωσιμότητα.

ΕΡ.: Είδηση για την τηλεόραση είναι ό,τι διαθέτει εικόνα;

ΑΠ.: Δυστυχώς ναι, και αυτό με ταλαιπωρεί αφάνταστα.

ΕΡ.: Θυμάστε το πρώτο σας ρεπορτάζ στην εφημερίδα;

ΑΠ.: Ήταν το 1965, μια αιμοδοσία των Αθηναίων για τα θύματα των
συγκρούσεων στην Κύπρο. Ήταν η πρώτη φορά που ο Γιάννης Καψής μού επέτρεψε να
υπογράψω με τα αρχικά Κ.Χ.

ΕΡ.: Και το πρώτο σας ρεπορτάζ στην τηλεόραση;

ΑΠ.: Σε στρατόπεδα Παλαιστινίων όπου προετοιμάζονταν παιδάκια 6-7 ετών
για τη θυσία.

ΕΡ.: Ένα ρεπορτάζ που έχει μείνει χαραγμένο για πάντα στη μνήμη σας;

ΑΠ.: Όταν συναντήθηκα με τον Γιώργο Γεννηματά στο νοσοκομείο της Νέας
Υόρκης.

ΕΡ.: Και μια αποστολή στην οποία αντιμετωπίσατε πολλές δυσκολίες;

ΑΠ.: Βηρυτός 1983. Αποκλεισμένος 20 ημέρες από τους βομβαρδισμούς του
Ισραήλ. Τότε, που έφαγα μια καλοψημένη γάτα για να επιβιώσω.

ΕΡ.: Τι θυμάστε με νοσταλγία από το «Χωρίς μοντάζ» και την «Πρεμιέρα»;

ΑΠ.: Από το «Χωρίς μοντάζ» θυμάμαι την ιστορία του παπα-Γιώργη στο
Πέραμα, που προκάλεσε μια έκρηξη αλτρουισμού. Από την «Πρεμιέρα» νοσταλγώ την
ατμόσφαιρα γιορτής που είχαμε σε κάθε εκπομπή.

ΕΡ.: Από τη «Ζωή είναι ωραία»;

ΑΠ.: Από τη «Ζωή είναι ωραία» έμαθα πόσο κούφιοι και λίγοι είναι
κάποιοι σταρ της εποχής.

ΕΡ.: Από το «Παιδί μου, αυτός ο άγνωστος» και την «Κόκκινη γραμμή»;

ΑΠ.: Από το «Παιδί μου, αυτός ο άγνωστος» έγινα καλύτερος πατέρας και
από την «Κόκκινη γραμμή» κρατάω το πάθος του Γιάννη Αλαφούζου να στήσει την
τηλεόραση του Σκάι.

ΕΡ.: Από το «Ρεπορτάζ στην ομίχλη»;

ΑΠ.: Από το «Ρεπορτάζ στην ομίχλη» νοσταλγώ τις μάχες που έδωσα με τον
υπόκοσμο για να σωθούν κάποια παιδιά.

ΕΡ.: Κοιτάζοντας προς τα πίσω, για ποιο πράγμα έχετε μετανιώσει;

ΑΠ.: Που έχασα περισσότερο χρόνο απ’ όσο έπρεπε σε χαζοπαρέες, στα
χαρτιά και τα ξενύχτια. Από την άλλη, όμως, όλα αυτά είχαν την αξία τους.

ΕΡ.: Εάν ξαναρχίζατε τη δημοσιογραφία, τι θα αποφεύγατε;

ΑΠ.: Ήταν λάθος μου που δεν είχα βάλει το κρεβάτι μου (όταν ήμουν νέος)
σε κάποιο γραφείο της να κοιμάμαι εκεί και να είμαι πάντα έτοιμος για το
ρεπορτάζ.

ΕΡ.: Τι σας λέει ο γιος σας ο Κωνσταντίνος και σας ανεβάζει στον
ουρανό;

ΑΠ.: Άργησες σήμερα και σε πεθύμησα.

ΕΡ.: Θα τον συμβουλεύατε να ακολουθήσει τα χνάρια σας;

ΑΠ.: Ναι, αλλά να αποκτήσει καλύτερη και μεγαλύτερη παιδεία από μένα.

ΕΡ.: Τριάντα πέντε χρόνια δημοσιογραφίας. Το μεγάλο σας κέρδος;

ΑΠ.: Οι εμπειρίες που κουβαλάω μέσα μου.