ΔΡΟΜΟΙ

Νιώσατε…

… ποτέ το συναίσθημα πως είναι μια από «εκείνες τις μέρες»; Ξέρετε, όταν το
αφεντικό είναι όλο γκρίνια, τα παιδιά έχουν γρίπη και τα μαλλιά δεν στρώνουν
με τίποτα. Ε, λοιπόν, όταν είναι μια από «εκείνες τις μέρες», αυτό που έχει
σημασία είναι να μη χάνεις την ψυχραιμία σου. Στο κάτω-κάτω ζεις στην πιο
πλούσια και πιο ισχυρή χώρα του κόσμου. Όσους πόντους και αν μετράς στο
καλσόν, δεν υπάρχει λόγος να το βάζεις κάτω. Ψηλά το κεφάλι! Μην ξεχνάς πως η
χώρα σου έχει 1,3 εκατομμύρια στρατιώτες εν δράσει και τα πιο προηγμένα οπλικά
συστήματα στον κόσμο. Γι’ αυτό, μην το βάζεις κάτω. Ακόμη και αν είναι μια από
«εκείνες τις μέρες», η χώρα σου δεν παύει να έχει τριπλάσια αγοραστική δύναμη
από την Ιαπωνία. Χαμογέλα!

Η ζωή…

… δεν παύει βέβαια να είναι ένας ανηφορικός δρόμος. Και είναι φορές που
θέλεις να σηκώσεις ψηλά τα χέρια και να φωνάξεις «Παραδίνομαι!». Μα και πάλι,
δεν πρέπει να το βάλεις κάτω. Πρέπει να ξαναπροσπαθήσεις. Αγόρασε ένα παγωτό,
λίγα λουλούδια, ένα σετ για πεντικιούρ. ΄Η ρίξε μια ματιά στις στατιστικές της
Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας. Τουλάχιστον στη χώρα σου δεν έχεις 33% πιθανότητα
να πάθεις AIDS, όπως σε άλλες χώρες. Το ξέρεις πως το 44,7% των θανάτων στη
Νότια Αφρική φέτος οφειλόταν στο AIDS; Το ξέρεις πως αυτό το ποσοστό θα γίνει
78,6% μέχρι το 2010; Όχι στην Αμερική, όμως! Γι’ αυτό, εδώ, κάθε μέρα είναι
μια ηλιόλουστη μέρα.

Μερικές φορές…

… νιώθω ­ το ομολογώ ­ πως όλα μού πηγαίνουν στραβά. Σήμερα, ας πούμε, μου
έπεσε το σάντουιτς στο πάτωμα και όταν έφτασα στη δουλειά, είδα πως είχα
ξεχάσει τα κλειδιά. Ήμουν έτοιμη να πάθω νευρική κρίση, όταν άξαφνα θυμήθηκα
πως υπήρχε κάτι που δεν είχε πάει στραβά στη ζωή μου. Είχα γεννηθεί
στην Αμερική! Για φαντάσου πώς θα ήταν αν είχα γεννηθεί στη Βόρεια Κορέα ή
στην Εσθονία ή στην Καμπότζη. Σίγουρα θα είχα πεθάνει από την πείνα ή την
ελονοσία ή τον εμφύλιο πόλεμο ή τις νάρκες ή την παλίρροια… (Όμως, να μη σας
κουράσω εδώ με έναν μακρύ κατάλογο.) Ξέρετε τι λένε, «Η ζωή αρχίζει στα
σαράντα», κ.λπ. Ε, λοιπόν, όχι στη Σιέρα Λεόνε. Εκεί, το προσδόκιμο ζωής δεν
ξεπερνάει τα 38 χρόνια.

Δεν λέω…

… πως δεν παραπονούμαι ποτέ. Εξοργίζομαι κάθε φορά που δεν παίρνω προαγωγή.
Μα ύστερα σκέφτομαι πως ως Αμερικανίδα πολίτις ανήκω σε μια ελίτ. Και
ξανασηκώνω ψηλά το κεφάλι. Ασφαλώς, υπάρχει πόλεμος, υπάρχουν προβλήματα, μα
ας μην ξεχνάμε πως εδώ και 20 χρόνια η οικονομία μας αναπτύσσεται με τους
γρηγορότερους ρυθμούς στην ιστορία μας. Έχω κάθε λόγο να το γλεντήσω, λοιπόν,
το Σαββατοκύριακο. Γιατί είμαι από την Αμερική, την πλουσιότερη χώρα του
κόσμου! (Ένα 24ωρο από τη ζωή μιας Αμερικανίδας, στο περιοδικό «Όνιον».)