Τρεις «φουσκωτοί» εξευτέλισαν την έννοια του κράτους

Σε αυτή η ιστορία πρωταγωνιστές ­ αλλά αφανείς ­ είναι οι μπράβοι. Άνδρες
με σωματική δύναμη που πληρώνονται για να ξεκαθαρίσουν προσωπικές υποθέσεις με
τον πιο βάναυσο τρόπο. Καταφέρνουν να εξευτελίσουν κάθε έννοια κράτους και
νόμου. Και παραμένουν ασύλληπτοι. Δέκα ημέρες τώρα παρακολουθούμε «live» την
απίστευτη περιπέτεια που έζησε ο επιχειρηματίας Θανάσης Παπαδάς και την ακόμη
χειρότερη που βίωσε η φίλη του ηθοποιός Ειρήνη Βελημαχίτη. Σε αυτή την υπόθεση
υπάρχουν ακόμη αναπάντητα ερωτηματικά και σκοτεινά σημεία που δεν έχουν
διευκρινισθεί από τις αρμόδιες αρχές. * Η Ασφάλεια Κορίνθου αν και γνωρίζει
τον ιδιοκτήτη της άσπρης Μερσεντές που χρησιμοποιήθηκε για την απαγωγή της
Ειρήνης Βελημαχίτη, δεν εντόπισε και δεν συνέλαβε τους μπράβους που υλοποίησαν
το σχέδιο της κ. Κ. Παπαδά. * Τα θύματα του ξυλοδαρμού και της απαγωγής (και
όλο το… χωριό) μιλάνε για 3 μπράβους. Η Αστυνομία στο επίσημο δελτίο της,
κάνει λόγο για 2 νεαρά άτομα. * Η κ. Κ. Παπαδά-Κορονέλη συλλαμβάνεται και
αφήνεται ελεύθερη, παρά το γεγονός ότι μία από τις κατηγορίες που τη βαρύνουν
είναι σε βαθμό κακουργήματος. * Την ίδια στιγμή ο πρώην σύζυγός της βρίσκεται
από το νοσοκομείο στο… κρατητήριο της Ασφάλειας Κορίνθου και από εκεί για 4
ημέρες στον Κορυδαλλό για χρέη 2.610.000 δραχμών προς την Εφορία ­ παλιά
εντάλματα που ενεργοποιήθηκαν… αυτόματα! Αξίζει να σημειωθεί ότι το
Νοσοκομείο Κορίνθου έδωσε μέσα σε ένα 24ωρο εσπευσμένα εξιτήριο στα δύο θύματα
που περιέθαλπε ­ παρά τους πόνους και τα τραύματά τους ­, ενώ ιατροδικαστής
δεν εξέτασε κανέναν από τους δύο. Η συνδρομή της Πολιτείας απέναντι σε μια
γυναίκα, θύμα απαγωγής, άγριου ξυλοδαρμού και πολύμορφης κακοποίησης, ήταν
ανύπαρκτη. Από την πρώτη στιγμή μεταφοράς της στο νοσοκομείο δεν την
επισκέφθηκε ούτε ψυχολόγος ούτε κοινωνικός λειτουργός. Η κ. Ειρήνη Βελημαχίτη
θα προσπαθήσει να επουλώσει μόνη τα τραύματά της, εκείνα για τα οποία έχει
μιλήσει και τα άλλα που αδυνατεί ακόμα να καταμαρτυρήσει. Ο μόνος άνθρωπος που
εκείνη σκέπτεται είναι το παιδί της και ο μόνος που ξέρει περισσότερα είναι ο
σύντροφός της, ο Θανάσης Παπαδάς ο οποίος καταγγέλλει στα «ΝΕΑ»:

«Αυτό που συνέβη στην Ειρήνη είναι ένα αποτρόπαιο έγκλημα που αν συνέβαινε
σε ένα άλλο ευνομούμενο κράτος, οι υπεύθυνοι δεν θα κυκλοφορούσαν ελεύθεροι,
θα κάθονταν στην ηλεκτρική καρέκλα… Στη χώρα μας, συμβαίνουν όλα τα
παράλογα. Οι θύτες ελευθερώνονται ή δεν συλλαμβάνονται, τα θύματα διασύρονται
και οδηγούνται στη φυλακή για χρέη. Πλήρωσα τα χρέη μου, βγήκα από τη φυλακή
και τώρα με απειλούν διάφοροι, διευθυντές Εφορίας και άνθρωποι του Σώματος
Δίωξης Οικονομικού Εγκλήματος ότι αν συνεχίσω να καταγγέλλω όσα καταγγέλλω, θα
βρεθώ για πάντα πίσω από τα σίδερα».

«Θα την καθαρίσω, επέμενε εκείνη. Και μετά θα πάμε στα μπουζούκια!»

Ειρήνη Βελημαχίτη: Με ρωτάνε πώς αισθάνομαι… Δεν υπάρχουν λόγια, δεν μπορώ να περιγράψω. Θέλω να ξεχάσω. Βοηθήστε με να ξεχάσω…

Επέστρεψε χθες σπίτι της, ύστερα από δέκα ημέρες νοσηλείας. «Είστε πίσω
υγιής;» τη ρώτησα. «Είμαι πίσω ζωντανή, αυτό είναι που έχει σημασία», απαντά
με νόημα. Υπάρχει ένα τρέμουλο στη φωνή της Ειρήνης Βελημαχίτη που δεν λέει να
την αφήσει. Κάποιες φορές αναπηδά κι ένας κρυμμένος λυγμός, κάποιες άλλες μια
βραχνάδα. Βιώνει ακόμη με ένταση το σοκ. Είναι βέβαιο, λέει, θα αργήσει να το
ξεπεράσει. Αλλά επιμένει: «Είμαι πίσω στη ζωή, κοντά στο παιδί μου…».

Για το παιδί μου

Η αφήγησή της συγκλονιστική ­ καμιά άλλη λέξη δεν μπορεί να την αποδώσει. «…
Έχω ακόμα ισχυρούς πονοκεφάλους και ένα θόλωμα στα μάτια μου, βλέπω τα
πράγματα διπλά από ρήγμα στον αμφιβληστροειδή. Πονάει το κορμί μου, αλλά όλα
αυτά θα περάσουν. Το ψυχολογικό θέμα, δεν το συζητώ. Συνεχίζω να ζω, γιατί
σκέπτομαι μόνο το παιδί μου, ούτε τη μητέρα μου ούτε εμένα ούτε κανέναν άλλον.
Το παιδί μου που ήρθε να με δει και δεν το αγκάλιαζα όπως πριν. Όλα άλλαξαν, ο
τρόπος που βλέπω τα δένδρα, ο τρόπος που βλέπω τον ήλιο, ο τρόπος που κλαίω ή
γελάω. Θέλω να ξεχάσω…».

«Ποτέ δεν θα ξεχάσω»

«… Να ξεχάσω! Δεν το νομίζω. Να το ξεπεράσω, κάποτε, ίσως. Να ξεχάσω ποτέ.
Και να υπάρξει δικαιοσύνη και να τιμωρηθούν οι ένοχοι και να μπουν φυλακή,
τίποτα δεν θα “αποκατασταθεί”. Η ζημιά που έχω υποστεί θα παραμείνει…

Έχω μάθει στον αυτοέλεγχο. Είμαι ηθοποιός, και ηθοποιός σημαίνει στρατιώτης.
Είμαι ένας στρατιώτης που πρέπει να σταθεί στα πόδια του και να συνεχίσει τον
πόλεμο μέχρι να πεθάνει. Κι εγώ πρέπει να ξανασηκωθώ στα πόδια μου για τον γιο
μου τον Δομίνικο που με κοιτάζει στα μάτια και αναρωτιέται τι έχω, του γελάω,
του παίζω θέατρο, του λέω “εδώ θα είμαστε μαζί”, αλλά εκείνος που είναι μόλις
11 χρόνων ξέρει, είδε και άκουσε στα κανάλια. Έχουμε χιούμορ μεταξύ μας, μου
λέει “είσαι τόσο μεγάλη και χοντρή που δεν χώραγες στο πορτμπαγκάζ”, κλαίμε
και γελάμε…

Αυτό που μου συνέβη δεν πρέπει να ξανασυμβεί σε κανέναν άλλον άνθρωπο, στο
όνομα καμιάς αγάπης! Εγώ πλήρωσα το τίμημα της αγάπης μου για τον Θανάση ­
αγαπώ υπέρμετρα, ολοκληρωτικά, αλλά ελπίζω τέτοιο τίμημα άλλος άνθρωπος να μην
πληρώσει. Κι ελπίζω ακόμα, όταν ο γιος μου μεγαλώσει, να καταλάβει και να με
συγχωρήσει…

«Ικέτευα»

Τη σκηνή να προσπαθούν να με χώσουν σ’ ένα πορτμπαγκάζ, δεν την έχω
καταχωρημένη στον εγκέφαλό μου αφού ήμουν λιπόθυμη, αλλά την καταμαρτυρούν οι
χωριανοί και τα πληγωμένα μου πόδια. Σταμάτησα να υπάρχω τη στιγμή που ένιωσα
το κεφάλι μου να γίνεται ένα με το τσιμέντο κι άκουσα εκείνον τον τρομακτικό
θόρυβο. Ξύπνησα κάποια στιγμή μέσα στο αυτοκίνητο, πάνω από τη γέφυρα της
Κορίνθου. Δίπλα μου δύο μπράβοι, μπροστά ο θηριώδης που οδηγεί και συνοδηγός η
κ. Παπαδά.

Στην αρχή δεν καταλαβαίνω, τους ακούω να σχεδιάζουν να με ρίξουν από τη
γέφυρα, μετά το μετανιώνουν “έχει πολύ κόσμο, θα μπλέξουμε” λέει ο ένας. Κάτι
λέω και μου ρίχνουν μια δυνατή σφαλιάρα. Πιάνομαι με τρόμο από το μπράτσο
εκείνου που είναι δίπλα μου και τον παρακαλάω “έχεις την ηλικία του αδελφού
μου, μην τους βοηθήσεις σε ένα τέτοιο έγκλημα”. Και ξανατρώω σφαλιάρα. Σε όλη
τη διαδρομή, παρακαλώ, ικετεύω, προσπαθώ να μην τους εξοργίσω περισσότερο.
Εκείνη λέει διάφορα όταν τους βλέπει να καλμάρουν και τους αφηνιάζει. Γιατί
μου το κάνεις αυτό; της λέω. Είσαι μάνα, έχεις κι εσύ ένα μικρό παιδί, τον
Γιωργάκη. Το δικό σου ξέχασέ το, μου λέει. Τον πήραμε από το σπίτι και δεν
υπάρχει πια. Παθαίνω υστερία, αρχίζω να ουρλιάζω, διαλύομαι. Δεν θα το
ξαναδείς ποτέ το παιδί σου, συνεχίζει εκείνη. Και εγώ παραδίνομαι, δεν με
ενδιαφέρει αν με βιάσουν, αν με σκοτώσουν, ό,τι και να μου κάνουν είναι
λίγο…

… Ένα μαχαίρι κουζίνας

Κατερίνα Παπαδά-Κορονέλη. Σύμφωνα με τον πρώην σύζυγό της είναι «μια αδίστακτη και ικανή για όλα γυναίκα». Εδώ ενώ οδηγείται στον εισαγγελέα, απ’ όπου αφέθηκε ελεύθερη

… Με θυμάμαι να παρακαλάω, πάρτε το παιδί μου ένα τηλέφωνο, να ακούσω ότι
είναι ζωντανό κι ύστερα σκοτώστε με… Είμαι πανικόβλητη, εκείνοι χλευάζουν,
εκβιάζουν, ύστερα λένε μην ανησυχείς, το παιδί σου δεν θα το ξαναδείς αλλά
εσένα θα σε αφήσουμε σπίτι σου. Κι αυτό συνεχίζεται μέχρι που φθάνουμε στο
βουνό. Ένας μπράβος λέει στην Παπαδά: Μας έμπλεξες άσχημα, πού μας έφερες; Δεν
συμφωνήσαμε ότι απόψε θα την καθαρίσω; λέει εκείνη. Όχι, δεν συμφωνήσαμε κάτι
τέτοιο κι αυτά που λες δεν γίνονται… Θα την καθαρίσω, επιμένει εκείνη. Και
μετά θα πάμε στα μπουζούκια! Χτυπάει το κινητό της, είναι ο γιος της ο Φάνης,
την ακούω που του μιλάει, τον έχει ειδοποιήσει η Αστυνομία ότι κυνηγούν τη
μητέρα του και την ενημερώνει να προσέξουν. Φάνη, οι άλλοι αντιστέκονται αλλά
εγώ θα την καθαρίσω, δεν μπορώ άλλο, πρέπει να βάλω ένα τέλος. Έβγαλε από την
τσάντα της ένα μαχαίρι κουζίνας “αφήστε με μόνη μου μαζί της στα χωράφια και
θα τη σκοτώσω”, λέει στους μπράβους. Ήταν αποφασισμένη, αυτό φαινόταν να είναι
η λύτρωσή της αλλά οι μπράβοι σκέπτονται πιο καθαρά…

Με μαστίγωνε

Ο οδηγός με έσυρε από το πίσω κάθισμα στην ερημιά, στο πουθενά, ήταν ο πιο
γεροδεμένος, μια αρκούδα, έβγαλε τη ζώνη του κι αρχίζει να με μαστιγώνει…

… Όταν με άφησαν ολομόναχη μέσα στην άγρια νύχτα με τα σκυλιά να αλυχτούν
γύρω μου, ήμουν σε κατάσταση αποσύνθεσης. Δεν ήξερα αν ζούσα ή αν είχα
πεθάνει.

Βρήκα τη δύναμη να μαζέψω τα κομμάτια μου, σηκώθηκα κι άρχισα να περπατώ. Είχα
συγκρατήσει τον αριθμό της Μερσεντές και τον έδωσα στην Αστυνομία που με
κάλεσε στο κινητό μου. Δεν ήξερα πού βρισκόμουν να τους κατευθύνω. Περπάτησα
κάπου ένα χιλιόμετρο, ώσπου βρήκα ένα τυροκομείο κι έναν άνθρωπο, έναν Αλβανό
φύλακα που με περιμάζεψε…

Με ρωτάνε πώς αισθάνομαι… Δεν υπάρχουν λόγια, δεν μπορώ να περιγράψω. Θέλω
να ξεχάσω. Βοηθήστε με να ξεχάσω…».

Οι δύο εκδοχές που παρουσίασε η κατηγορουμένη

Είναι τελικά τόσο δαιμόνια και από πού αντλεί τόση «εξουσία» η κ. Κατερίνα
Παπαδά-Κορονέλη; Σύμφωνα με τον πρώην σύζυγό της, είναι «μια αδίστακτη και
ικανή για όλα γυναίκα. Δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια έλυνε και έδενε δίπλα στον κ.
Ευάγγελο Γιαννόπουλο. Εκείνος την είχε διορίσει, την εμπιστευόταν τυφλά και
την έπαιρνε μαζί του σε όποιο υπουργείο πήγαινε. Ήταν το δεξί του χέρι ή ένα
από αυτά. Αλλά η σχέση τους δεν σταματά εκεί. Η κόρη μας, η 23χρονη Δήμητρα,
ζει και έχει αποκτήσει δύο παιδιά με τον γιο του, τον Αργύρη Γιαννόπουλο. Όχι,
δεν έχει κόψει τις παρτίδες του ο κ. Γιαννόπουλος με την πρώην γυναίκα μου.
Είναι “συμπέθεροι” και έχουν τα ίδια εγγόνια…». «ΤΑ ΝΕΑ» προσπάθησαν να
επικοινωνήσουν χθες με τον πρώην υπουργό Δικαιοσύνης κ. Ευάγγ. Γιαννόπουλο,
αλλά στάθηκε αδύνατον. Η κ. Κ. Παπαδά-Κορονέλη εμφανίστηκε με δύο εκδοχές στα
τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων. Την πρώτη φορά ισχυρίστηκε ότι πήγε μόνη της στις
Αρχαίες Κλεωνές να συναντήσει τον πρώην άνδρα της και ότι δεν γνώριζε καμιά
λευκή Μερσεντές ούτε κανένας φίλος της διέθετε τέτοιο αυτοκίνητο. Εκεί, της
επιτέθηκαν τόσο ο ίδιος όσο και η φίλη του Ειρήνη Βελημαχίτη με την οποία
«πιάστηκαν από τα μαλλιά» μέσα στο καφενείο του χωριού. Όταν βγήκαν έξω, είδε
τον Θανάση Παπαδά χτυπημένο και πεσμένο στο έδαφος, αλλά δεν είδε κανέναν να
τον χτυπάει… Δυο ημέρες μετά, σε άλλες της δηλώσεις, ισχυρίζεται ότι ήταν
μέσα στη… λευκή Μερσεντές, μαζί με δύο ανίψια της που την συνόδευαν, γιατί
«φοβόμουν, ένιωθα ότι ήταν περίεργη ώρα και ήθελα προφύλαξη από τον άνδρα
μου». Δικαιολόγησε την αντίφασή της λέγοντας ότι ήθελε να προστατέψει τα
ανίψια της «που είναι δημόσιοι υπάλληλοι». Συγκεκριμένα είπε: «Ήθελα να πάρω
όλη την ευθύνη πάνω μου, δεν ήξερα πού θα φθάσει αυτή η ιστορία ούτε τις
κατηγορίες που με βαραίνουν και αυτή είναι η αλήθεια»!

Όταν κάποιος διώκεται για κακουργηματική πράξη, μπορεί να κυκλοφορεί
ελεύθερος; «Ορισμένες φορές ναι», απαντά ο κ. Νέστορας Κουράκης, καθηγητής
Εγκληματολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. «Στην περίπτωση αυτή μπορεί να παίξει
ρόλο το λευκό ποινικό μητρώο, αλλά και η κρίση του εισαγγελέα ότι ο
κατηγορούμενος δεν είναι ύποπτος φυγής».Υπάρχει «διάκριση» του νόμου απέναντι
στη γυναίκα δράστη ή θύμα; «Η γυναίκα είτε ως δράστις είτε ως θύμα, στο
πλαίσιο του συστήματος απονομής δικαιοσύνης, δεν αντιμετωπίζεται παντού και
πάντα με τον ίδιο τρόπο», εξηγεί η εγκληματολόγος κ. Βάσω Αρτινοπούλου,
πρόεδρος του Κέντρου Ερευνών για Θέματα Ισότητας. Και συμπληρώνει: «Οι
εγκληματολογικές έρευνες διαπιστώνουν ότι παράμετροι όπως τα κοινωνικά και
δημογραφικά χαρακτηριστικά, η προσωπικότητα, η κοινωνική θέση, η συμμόρφωση ή
αντίθετα η απόκλιση από ρόλους και συμπεριφορές κοινωνικά αποδεκτές,
σχετίζονται με διαφοροποιημένη μεταχείριση των γυναικών (δραστών και θυμάτων)
από τα όργανα του επίσημου κοινωνικού έλεγχου…» Ο δικηγόρος τού
επιχειρηματία Θανάση Παπαδά κ. Αλέξης Κούγιας, δηλώνει στα «ΝΕΑ»: «Τέτοια
περιστατικά που πολίτες απομυθοποιούν θεσμούς και θεσμικά όργανα και επιλέγουν
τέτοια μέσα, όπως η απαγωγή και οι βάναυσοι ξυλοδαρμοί, για να λύσουν τις
διαφορές τους θυμίζουν τριτοκοσμική χώρα και πρέπει να εκλείψουν…». Η κ.
Κατερίνα Παπαδά κατηγορείται για «απαγωγή σε βαθμό κακουργήματος, σύσταση και
συμμορία, πρόκληση επικίνδυνων σωματικών βλαβών και οπλοφορία, οπλοχρησία ­ σε
βαθμό πλημμελήματος». Κυκλοφορεί ελεύθερη. Όπως και οι τρεις μπράβοι με τα
περίστροφα και τις σιδερένιες γροθιές…