ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Υπήρχε άλλη διέξοδος;

Πάντα το ίδιο σενάριο. Η ίδια πινακοθήκη των κακών: Κιμ Ιλ Σούγκ – πόλεμος
της Κορέας. Χο Τσι Μινχ – πόλεμος του Βιετνάμ: 5.000.000 νεκροί. Υπέρ της
ελευθερίας! Και μετά την κατάρρευση: Χουσεΐν – πόλεμος του Κόλπου: 200.000
νεκροί + 500.000 παιδιά. Χάριν της ελευθερίας του Κουβέιτ! Μιλόσεβιτς –
πόλεμος της Γιουγκοσλαβίας: πόσοι νεκροί χάριν των «αξιών»; Και τώρα: πόλεμος
του Αφγανιστάν για να πάνε στον κ. Μπους τον Μπιν Λάντεν, ζωντανό ή νεκρό!

Οι ΗΠΑ δεν αντέδρασαν ως συγκροτημένο κράτος. Αντέδρασαν ως τρομοκράτες.
Καταπατώντας το Διεθνές Δίκαιο, τους διεθνείς οργανισμούς και κάθε έννοια
ηθικής, κήρυξαν τον πόλεμο εναντίον μιας κατεστραμμένης χώρας σπέρνοντας τον
θάνατο εκ του ασφαλούς και ξεριζώνοντας εκατομμύρια ανθρώπινα όντα από τη γη
τους και από τις εστίες τους. Αλλά ο πόλεμος θα λύσει το πρόβλημα της
τρομοκρατίας; Έστω και αν συλληφθεί (ή εξοντωθεί) ο Μπιν Λάντεν, έστω και αν
ανατραπούν οι Ταλιμπάν, θα υπάρξει ειρήνη στο τραγικό Αφγανιστάν, στην
Κεντρική Ασία, στις Αραβικές Χώρες, στην Παλαιστίνη; Ο πόλεμος θα
αποσταθεροποιήσει ολόκληρη την περιοχή των πετρελαίων με απρόβλεπτες συνέπειες
για το μέλλον. Υπήρχε όμως άλλη διέξοδος; Τι έπρεπε να κάνουν οι ΗΠΑ; Να
αφήσουν ατιμώρητους τους δολοφόνους; (Ποιοι είναι οι δολοφόνοι;) Προφανώς
υπήρχε διέξοδος, άλλη από το αδιέξοδο του πολέμου! Ως συγκροτημένο κράτος
«δικαίου», οι ΗΠΑ έπρεπε να προσφύγουν στους διεθνείς οργανισμούς, στα διεθνή
δικαστήρια, στις κυβερνήσεις, και να απαιτήσουν την αποκάλυψη και την τιμωρία
των δολοφόνων. Αυτό, θα αντιτείνει κανείς, θα απαιτούσε χρόνο. Επίσης και αν
συλλαμβάνονταν οι τρομοκράτες, δεν θα λυνόταν το υπαρκτό πρόβλημα της διεθνούς
τρομοκρατίας.

Αυτό είναι σωστό. Συνεπώς οι ΗΠΑ, αν δεν προτιμούσαν τον ρόλο του τρομοκράτη,
θα έπρεπε να αναζητήσουν τα αίτια της εξάπλωσης της τρομοκρατίας. Και αυτά
είναι το άλυτο εθνικό ζήτημα (Παλαιστίνη, Κύπρος, Κουρδιστάν κ.λπ.), οι
ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, οι πόλεμοι, η εκμετάλλευση, η ταπείνωση, η φτώχεια
του Τρίτου Κόσμου. Εκεί έπρεπε να αναζητηθούν τα αίτια της εξάπλωσης της
τρομοκρατίας και μόνο τότε θα ήταν δυνατόν να αναζητηθούν αποτελεσματικά μέτρα
για την αντιμετώπισή της. Και αυτά θα έπρεπε να είναι: Λύση του εθνικού
προβλήματος με βάση τις αρχές του (έκπτωτου) ΟΗΕ. Σταμάτημα των επεμβάσεων στα
εσωτερικά των κρατών. Και αντί να ξοδεύονται τρισεκατομμύρια δολάρια για τον
πόλεμο, τα αστρονομικά αυτά ποσά να διατεθούν για υγεία, πρόνοια και ανάπτυξη
στις χώρες του Τρίτου Κόσμου. Μια ειρηνεμένη ανθρωπότητα δεν είχε ανάγκη από
τρομοκράτες.

Δεν τα σκέφτηκε αυτά η ηγεσία των ΗΠΑ; Ο Μπους είναι, κατά το «Time», ανόητος!
Όμως οι περί αυτόν και πίσω απ’ αυτόν δεν είναι διόλου ανόητοι. Βλέπουν μακριά
και είναι αδίστακτοι. Γιατί, λοιπόν, προτίμησαν την κρατική τρομοκρατία;

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς σοφός για να βρει την απάντηση. Μετά την
κατάρρευση του σοσιαλιστικού στρατοπέδου, αναθερμάνθηκαν τα όνειρα των ΗΠΑ για
κοσμοκρατορία. Παρόμοια ο πόλεμος εναντίον του Αφγανιστάν γίνεται για τα
πετρέλαια, το φυσικό αέριο, τους δρόμους του πετρελαίου και χάριν της
στρατηγικής σημασίας της περιοχής. Η τρομοκρατία ήταν η χρυσή ευκαιρία.

Και επειδή η κρατική τρομοκρατία ενισχύει, ως αντίδραση, την τρομοκρατία των
ομάδων, για άλλη μια φορά η επιβολή της νέας τάξης θα αποδειχθεί νέα αταξία.
Και δεν είναι μόνον οι νεκροί και οι πρόσφυγες. Όταν μια ομάδα κρατών
αποφασίζει ποιους θα βομβαρδίσει, περιφρονώντας κάθε έννοια δικαίου τότε
διακυβεύεται το ίδιο το μέλλον του πλανήτη. Και όταν με το ευρωπαϊκό ένταλμα
σύλληψης και έκδοσης μια χώρα θα υποχρεώνεται να εκδίδει κάθε πιθανολογούμενο
«τρομοκράτη» υπήκοό της ή ξένο, όταν κάθε αντίσταση στην κοινωνική αδικία και
στον πόλεμο θα μπορεί να χαρακτηριστεί πράξη τρομοκρατίας, τότε οι αστικές
ελευθερίες, κατακτημένες με αγώνες και αίμα, θα ανήκουν και αυτές στο
παρελθόν.

Οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί της άνοιξαν τις πύλες της κολάσεως. Και οι πύλες αυτές
οδηγούν σ’ έναν κόσμο χωρίς ελπίδα. Όμως η Ιστορία δεν τελείωσε, έστω και αν
σήμερα αυτή είναι η δεσπόζουσα τάση. Αν υπάρχει ελπίδα, αυτή βρίσκεται στην
αφύπνιση των λαών.

Ο Ευτύχης Μπιτσάκης είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.