ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Εσύ να φωνάζεις δυνατά

Μπορεί μια φωτογραφία να είναι χίλιες λέξεις, όπως λένε.

Αλλά συχνά μερικές λέξεις είναι σαν χιλιάδες ζωές.

Λέξεις σαν κι αυτές που χαράζουν μερικές φορές κάποιοι άνθρωποι, σε στιγμές
που περισσεύει ο πόνος που δεν βρίσκει ανταπόκριση. Ένας πόνος αυστηρά
ατομικός, αλλά που ολοφάνερα μας αφορά όλους.

Λέξεις σαν κι αυτές που έγραψε πριν από λίγο καιρό σ΄ ένα φύλλο χαρτί ένα
23χρονο αγόρι, που είχε βρει τη δική του προσωπική κόλαση στα ναρκωτικά:

«Θα ήθελα να γινόταν να τοποθετήσεις έναν τεράστιο κάδο απορριμμάτων στο
κέντρο της Αθήνας και να περνάει από κει κάθε απελπισμένος, δυστυχισμένος,
απογοητευμένος για να πετάει εκεί όλη τη μιζέρια που κουβαλάει. Για να
υπάρξουν άνθρωποι χαρούμενοι».

Λέξεις όπως: «Με λένε ονειροπόλο, ονειροπαρμένο, ουτοπιστή. Είμαι αληθινός και
τρομάζουν. Είμαι ευαίσθητος και δεν με αντέχουν. Αν φύγω, θα βρουν την ησυχία
τους».

Τι θα ήθελες, ρώτησαν έναν νέο. Θα ήθελα να μ΄ αγαπούν όλοι, να είναι οι
άνθρωποι χαρούμενοι, να μπορούμε να αγαπάμε ο ένας τον άλλον.

Θα ήθελε έναν άλλο κόσμο, όπου τα παιδιά δεν πεθαίνουν από την πείνα, τις
βόμβες, το κρύο, την έλλειψη αγάπης, τη σύγχυση της κοινωνίας, τη σιωπή.

Αγωνία ευαίσθητων ανθρώπων. Μια αγωνία που, μη βρίσκοντας διέξοδο, μπορεί να
γίνει εγωιστική στην απελπισία της, να γίνει αυτοκαταστροφική.

Ερωτηματικά που δεν βρίσκουν απάντηση σε μια εποχή σκληρή, σε έναν κόσμο όπου
οι άνθρωποι δυσκολεύονται να έχουν συμπόνια, ακόμη και για τον εαυτό τους.

Τι μπορώ να τους πω εγώ με τα δικά μου αναπάντητα ερωτηματικά; Μόνο τα λόγια
του τραγουδοποιού Φραντζέσκο Γκουτσίνι στην κόρη του:

«Θα σου ζητήσουν να βγεις φωτογραφία με ηλίθιο χαμόγελο.

Θα σου λένε να μην κάνεις φασαρία γιατί δεν βγαίνει τίποτα.

Αλλά εσύ φώναζε, φώναζε ακόμη πιο δυνατά.

Ζωή κόντρα στον θάνατο».