ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Ολομέτωπη επίθεση

Η Attac είναι νέα. Η Attac είναι μαχητική. Η Attac είναι ανυπόμονη. Η Attac
θέλει να αλλάξει τον κόσμο. Η Attac βρήκε και το φάρμακο για την τρομοκρατία.

«Τη Δεξιά την νιώθουμε στο πετσί μας. Το υπόλοιπο, διά της εις άτοπον απαγωγής, πρέπει να είναι η Αριστερά» (του Αλτάν, από το «Εσπρέσσο»)

Μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου πολλοί έσπευσαν να ξεγράψουν το κίνημα
κατά της (νεοφιλελεύθερης) παγκοσμιοποίησης. Ο κύριος αντίπαλος ­ είπαν ­
είναι τώρα η τρομοκρατία και ο μόνος τρόπος αντιμετώπισής της είναι η στοίχιση
πίσω από το κοινό συμφέρον και τον βασικό εκφραστή του, τις Ηνωμένες
Πολιτείες. Ακόμη και το όνομα της οργάνωσης που μάχεται για τη φορολόγηση των
χρηματιστηριακών συναλλαγών ακούγεται παράταιρο: Attac σημαίνει επίθεση (παρά
ένα k), και επιθέσεις κάνουν οι τρομοκράτες. Έτσι, στο πρώτο συνέδριο του
γερμανικού τμήματος που πραγματοποιήθηκε το Σαββατοκύριακο στο Βερολίνο με
τίτλο «Η παγκοσμιοποίηση δεν είναι αναπόφευκτη: ένας άλλος κόσμος είναι
δυνατός» δεν αναμένονταν πάνω από 600 με 700 άτομα.

Ήλθαν τέσσερις χιλιάδες. Στην πλειοψηφία τους ήταν άνθρωποι από 20 έως 30
ετών. Και τους περισσότερους ομιλητές τούς αποθέωσαν. Την αντιπρόεδρο της
γαλλικής Attac, για παράδειγμα, τη Σούζαν Τζωρτζ, που είπε ότι η τρομοκρατία
τρέφεται από τη φτώχεια και την αδικία, και κατά συνέπεια δεν μπορεί να
εξουδετερωθεί με στρατιωτικές επιδρομές. Τον πρώην υπουργό Οικονομικών Όσκαρ
Λαφονταίν, που τόνισε ότι εντάχθηκε στη γερμανική Attac το περασμένο καλοκαίρι
επειδή πιστεύει κι αυτός στην ανάγκη να καταργηθούν οι φορολογικοί παράδεισοι
και το τραπεζικό απόρρητο. Τον ψυχαναλυτή Χορστ – Έμπερχαρντ Ρίχτερ, που
ισχυρίστηκε ότι οι επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου προκλήθηκαν από τη μανία της
Δύσης για εξουσία. Τον Ζαν Ζιγκλέρ, πρώην μέλος του ελβετικού Κοινοβουλίου και
νυν ειδικό αντιπρόσωπο των Ηνωμένων Εθνών για το δικαίωμα στην τροφή, που
υποστήριξε πως «πίσω από κάθε πεινασμένο υπάρχει ένας δολοφόνος» και πως ο
Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος εναντίον των φτωχών έχει ήδη αρχίσει.

Με τον Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα. Πρώτα απ’ όλα ήταν ο
μοναδικός εν ενεργεία πολιτικός που μίλησε στο συνέδριο, αφού μετά τα βίαια
επεισόδια της Γένοβας η ηγεσία των Πρασίνων της Γερμανίας διαχώρισε τη θέση
της. Ένας πολιτικός, όμως, είναι εξ ορισμού πουλημένος. Όσο κατηγορούσε τους
Πράσινους και καλούσε την Attac να μην ακολουθήσει το παράδειγμά τους αν δεν
θέλει να αυτοκαταστραφεί, τον χειροκροτούσαν. Κάποια στιγμή, όμως, ένας
σύνεδρος φώναξε ότι οι Πράσινοι υπέκυψαν στην απληστία του κέρδους. Ε, αυτό
δεν είναι περίεργο, σχολίασε ο Κον-Μπεντίτ: η λαχτάρα για εξουσία ενυπάρχει
στην ανθρώπινη φύση. Και τότε άρχισαν οι αποδοκιμασίες. Οι σύνεδροι απαίτησαν
να αποχωρήσει ο ομιλητής από την αίθουσα. Χρειάστηκε η παρέμβαση των οργανωτών
για να ηρεμήσουν τα πνεύματα. «Ντάνυ, μην τους παρεξηγείς», δικαιολογήθηκε η
Σούζαν Τζωρτζ. «Είναι νέοι και ανυπόμονοι». Αποτελούν όμως και το μεγάλο όπλο
του κινήματος.