Περιμένει από κάποιον τη ζωή

Όλα έγιναν ξαφνικά, απότομα, αιφνιδιαστικά… Από τη μια στιγμή στην άλλη,
ο Αλέξανδρος Παπαδάκης έπαψε να είναι το «θηρίο» των 15 ετών, με το 1,80 ύψος,
που κολυμπούσε σαν δελφίνι και έτρεχε αεικίνητος όλα να τα προλάβει. Αιτία;
Μια σπάνια πνευμονοπάθεια. Η λύση; Μια μεταμόσχευση πνευμόνων. Αρκεί να βρεθεί
το μόσχευμα εγκαίρως…

Το καλοκαίρι του 2000 τίποτα δεν προμήνυε ότι ο Αλέξανδρος θα αρρώσταινε βαριά έναν χρόνο αργότερα

Πασχίζουν να σώσουν το παιδί τους, τον 15χρονο Αλέξανδρο, που ξαφνικά πριν από
τρεις μήνες έχασε την ανάσα του και τώρα χρειάζεται απελπισμένα μια
μεταμόσχευση πνευμόνων. Αυτό που ζητούν δεν είναι εύκολο ­ ταλαντεύθηκαν πολύ
πριν αποφασίσουν να μιλήσουν. Σκέφτονται και νιώθουν εκείνες τις μάνες και
τους πατεράδες στους οποίους μέσα από την εφημερίδα απευθύνονται, εκείνους
τους συγγενείς που ισορροπούν ανάμεσα στον πόνο και στην ελπίδα για τον
άνθρωπό τους που βλέπουν να χάνεται.

«Ξέρω ότι δεν έπρεπε να βγούμε στον Τύπο», λέει η μητέρα του, Ελένη Λεγάκη.
«Ακόμα και τώρα που μιλάμε, δεν το θέλω. Αλλά τι να κάνω; Πώς αλλιώς να σώσω
το παιδί μου;»

«Τα έχουμε χαμένα»

Όλοι μαζί. Η οικογένεια Παπαδάκη σε απαρτία. Μαζί τους, ο νονός του Αλέξανδρου με τον γιο του (δεξιά)

Η έκκληση της κ. Λεγάκη και του συζύγου της, Κώστα Παπαδάκη, συγκλονίζει.
«Είναι τραγικό αυτό που λέω, κάποιοι χάνουν τον άνθρωπό τους κι εγώ τους ζητώ
έναν πνεύμονα», λέει εκείνη. «Έχω χάσει τα λόγια μου, δεν ξέρω τι κάνω, τα
έχουμε χαμένα, είναι φοβερό αυτό που ζητάμε», λέει εκείνος.

Ο γολγοθάς της οικογένειας Παπαδάκη άρχισε πριν από τρεις μήνες, στις 19 του
περασμένου Ιουλίου. Ο πατέρας ήταν στον κινηματογράφο με τη μικρότερη κόρη
τους, την 11χρονη Χρύσα, όταν δέχθηκε το τρομοκρατημένο τηλεφώνημα της
μητέρας: «Κώστα, έλα γρήγορα. Το παιδί…» Ο κ. Παπαδάκης βρήκε τον Αλέξανδρο
διπλωμένο στα δύο, να προσπαθεί απεγνωσμένα να πάρει ανάσα. Εκείνη την ημέρα,
εκείνη τη στιγμή, άρχισαν όλα.

«Ο ίδιος είχε καταλάβει πως κάτι δεν πήγαινε καλά από τις 15 Ιουνίου, αλλά δεν
μας το είπε, επειδή κάπνιζε πού και πού και φοβόταν πως θα τον μαλώναμε», λέει
ο κ. Παπαδάκης. «Στις 15 Ιουνίου που έκλεισαν τα σχολεία είχε πάει για μπάνιο
με τους φίλους του, αλλά μόλις μπήκε στο νερό λαχάνιασε. Στον ένα μήνα που
μεσολάβησε μέχρι την κρίση του Ιουλίου, η κατάστασή του επιδεινώθηκε, αλλά το
έκρυβε, έλεγε πως είναι κουρασμένος. Πού να πάει το μυαλό μας σε κάτι τόσο
σπάνιο και τόσο επικίνδυνο, όπως το ηωσινόφιλο κοκκίωμα; Εδώ οι γιατροί δεν το
ξέρουν καλά καλά, πώς να φανταζόμασταν εμείς πως το παιδί δεν ήταν κουρασμένο,
όπως έλεγε, αλλά είχε κάτι σοβαρό;»

Τη σοβαρότητα της κατάστασης την έμαθαν στο «Σωτηρία», όπου μεταφέρθηκε
εσπευσμένα ο Αλέξανδρος. Πενήντα μερόνυχτα έμεινε στη Χειρουργική Κλινική, «με
σωληνάκια στα πλευρά για να βγαίνει ο αέρας που εγκλωβιζόταν στον θώρακά του».
Στο διάστημα αυτό, «έκανε αξονική και ανοικτή βιοψία πνεύμονα, και έτσι μάθαμε
τι ακριβώς είχε». Αργότερα, μεταφέρθηκε στην Πανεπιστημιακή Πνευμονολογική
Κλινική ­ «τη μόνη που δέχτηκε να τον αναλάβει, γιατί είχε περιθάλψει πριν από
τον Αλέξανδρο και κάνα δυο άλλα περιστατικά».

Ευτυχισμένες στιγμές. Ο Αλέξανδρος Παπαδάκης, με τον πατέρα του Κώστα και την 11χρονη αδελφή του Χρύσα

Παρά τις κορτιζόνες και τα κυτταροτοξικά φάρμακα, η νόσος εξελίσσεται ραγδαία.
«Φταίει το ότι είναι μικρός και ο οργανισμός του αναπτύσσεται», εξηγεί η μάνα.
«Σε κάποιους μεγάλης ηλικίας ανθρώπους η ασθένεια σταματάει μόνη της, αλλά
εμείς έχουμε τον τύπο που “προχωράει” γρήγορα. Τώρα πια, το παιδί μου δεν
μπορεί καν να σηκωθεί».

Αυτό που ξέρουν οι γονείς του Αλέξανδρου είναι ότι στο παιδί τους έτυχε κάτι
πάρα πολύ σπάνιο ­ «ελάχιστα περιστατικά υπάρχουν σε όλο τον κόσμο. Η αιτία
της αρρώστιας είναι άγνωστη και θεραπεία δεν υπάρχει. Τα φάρμακα απλώς
σταματούν την εξέλιξη, αλλά σε ελάχιστους ασθενείς, και ο Αλέξανδρος δεν είναι
ένας από αυτούς».

Όταν οι γιατροί του «Σωτηρία» τους είπαν ότι μόνο μια μεταμόσχευση μπορεί να
σώσει τον Αλέξανδρο, σκέφθηκαν αμέσως να του δώσουν οι ίδιοι από έναν
πνεύμονα. Οι εξετάσεις έδειξαν πως και οι δύο είναι ιστοσυμβατοί. Έμενε να
βρεθεί το κέντρο και ο άνθρωπος που θα εκτελούσε την επέμβαση.

«Οι γιατροί του “Σωτηρία” έστειλαν δεκάδες φαξ σε όλη την Ευρώπη και στην
Αμερική και τελικά βρέθηκε το Γενικό Νοσοκομείο της Βιέννης», λέει ο πατέρας.
«Όχι ότι αυτοί έχουν κάνει μεταμόσχευση πνευμόνων από ζωντανούς δότες, αλλά
τουλάχιστον ήσαν πρόθυμοι να προχωρήσουν στην εγχείρηση, εάν αυτό ήταν
εφικτό».

Στη Βιέννη

Στο Νοσοκομείο της Βιέννης ο Αλέξανδρος βρίσκεται από τις 16 Οκτωβρίου. Η
μεταμόσχευση από τους γονείς, όμως, δεν θα γίνει. «Δεν μπορούμε να του δώσουμε
τους δικούς μας πνεύμονες επειδή εμείς είμαστε κοντοί και εκείνος είναι ήδη
1,80 και μπορεί να φτάσει τα δύο μέτρα, άρα οι πνεύμονές μας είναι μικροί γι’
αυτόν», λέει ο κ. Παπαδάκης. «Ίσως πάρουν από εμάς αν δουν ότι τα πράγματα
σκουραίνουν, ότι μόσχευμα από πτωματικό δότη δεν βρίσκεται», προσθέτει η κ.
Λεγάκη. Σε τέτοια περίπτωση, όμως, «μιλάμε για μια υψηλού κινδύνου εγχείρηση
για το παιδί ­ με ό,τι αυτό σημαίνει», παραδέχεται ο πατέρας.

Δεν το βάζει κάτω

Παρά τη βοήθεια που απλόχερα τους δόθηκε, και οι δύο ξέρουν πως τα πράγματα
είναι πάρα πολύ σοβαρά. Προσπαθούν, όμως, να διατηρήσουν την ψυχραιμία τους.
«Άμα τρελαθώ εγώ, θα τρελαθεί και το παιδί μου», λέει η Ελένη Λεγάκη. «Εδώ στη
Βιέννη έμαθε τι έχει και ότι χρειάζεται μεταμόσχευση, αλλά ευτυχώς δεν
αντιλαμβάνεται το μέγεθος του κινδύνου και έτσι δεν πέφτει πολύ η ψυχολογία
του. Είναι δυνατό παιδί και δεν το βάζει κάτω. Δεν θα το βάλω ούτε κι εγώ.
Είχα ένα παιδί υπερκινητικό, δραστήριο, με την καθημερινή του γυμναστική, και
τώρα τον βλέπω ακίνητο σε ένα κρεβάτι, φουσκωμένο από τις κορτιζόνες. Θα
συνεχίσω να παλεύω για εκείνον».

«Το μόνο που θέλω είναι να γίνει καλά το παιδί μου», λέει ο Κώστας Παπαδάκης.
«Μακάρι να παίρνανε τους δικούς μας πνεύμονες, για να μη φτάναμε ως εδώ. Ας
μέναμε εμείς με έναν πνεύμονα, αν ήταν να γίνει καλά ο Αλέξανδρος».