ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ: Γιατί όχι και στον ΣΥΝ;

Εν μέσω σκηνικού πολέμου, διεθνών ανακατατάξεων και αβεβαιοτήτων, στην Ελλάδα
στο χώρο της ανανεωτικής αριστεράς ένα κόμμα, ο Συνασπισμός, βαδίζει με τις
δικές του βεβαιότητες. Προετοιμάζει τη σύγκλιση της Κεντρικής Πολιτικής
Επιτροπής του (20-21/10/2001), εξαγγέλλοντας και καλλιεργώντας ένα κλίμα
πολεμικό, ένα κλίμα έντασης, που αυτοτροφοδοτείται με συνεχείς δηλώσεις της
ηγεσίας ότι… υπάρχει και ξαναϋπάρχει θέμα Δαμανάκη. Αυτό θα τεθεί
στην ΚΠΕ, και θα υπάρξει ονομαστική αποδοκιμασία και… καταδίκη της.

Τρεις επισημάνσεις

Η πρώτη: Αυτό θα είναι πρωτοφανέρωτο στα χρονικά της Ανανεωτικής
Αριστεράς. Δεν υπάρχει, τουλάχιστον, από το 1974, ουδεμία
αποδοκιμασία με προσωπική αναφορά σε απόφαση Κεντρικής Επιτροπής. Είναι
απολύτως λογική η καταδίκη των όποιων απόψεων ή θέσεων ή και πολιτικών πράξεων
αλλά όχι η προσωπική αναφορά.

Η δεύτερη: Σήμερα τίθεται θέμα Δαμανάκη. Πριν από δέκα μέρες,
αποδοκιμάστηκε με σκληρό τρόπο από το Γραφείο Τύπου του κόμματος ο Θ.
Μαργαρίτης, μέλος της Π.Γ., γιατί έκανε πολιτική επίθεση στο ΚΚΕ για την
ανιστόρητη εκδήλωση έξω από την Αμερικάνικη Πρεσβεία, πριν καν αρχίσουν οι
βομβαρδισμοί με την οποία άλλωστε και ο ΣΥΝ είχε, σωστά, διαφωνήσει. Έτσι,
γιατί δεν συμφωνούσαν με την παρέμβασή του.

Η τρίτη: Οι θέσεις που εξέφρασε την τελευταία περίοδο η Μ. Δαμανάκη, με τον
προσωπικό της βεβαίως τρόπο, είναι οι θέσεις που, την ίδια ακριβώς περίοδο,
είχε δημοσίως διατυπώσει η Ανανεωτική Συσπείρωση, δηλαδή το ανανεωτικό
ρεύμα ιδεών του ΣΥΝ. Με το σύνολο αυτών των απόψεων διαφωνεί η ηγεσία.
Το πρόβλημα δεν είναι η Μ. Δαμανάκη.

Φαίνεται λοιπόν ότι ανοίγει ένας ολισθηρότατος δρόμος, τον οποίο επιλέγει η
ηγεσία του ΣΥΝ για την αντιμετώπιση των διαφορετικών απόψεων. Και το κουβάρι
όταν αρχίσει να ξετυλίγεται, κανείς δεν ξέρει πού και πότε μπορεί να
σταματήσει…

Μην ξεχνάμε ότι η ελεύθερη έκφραση των απόψεων και της μειοψηφίας, η
λειτουργία των τάσεων (των συγκροτημένων ρευμάτων σκέψης), είναι ακρογωνιαίος
λίθος της ανανεωτικής αριστεράς και από τις σημαντικές της προσφορές στον
πολιτικό μας πολιτισμό.

Δυστυχώς, στις εξαιρετικά δύσκολες ώρες που έρχονται για την ανθρωπότητα, για
τη χώρα, για τα κόμματα, για τον ΣΥΝ, αντί να υπάρξει μια προσπάθεια
ενδυνάμωσης και στήριξης της παρουσίας του μέσα από τη συσπείρωση, τη
διαφορετικότητα, όπου όλοι και όλες θα νιώθουν ευρύχωρα, με την ανάδειξη
εσωτερικού εχθρού, προωθείται, αντικειμενικά, η αποδυνάμωση.

Όταν το σύνθημα όλοι μαζί γίνεται κυρίαρχο στα δύο μεγάλα κόμματα,
είναι ιδιαιτέρως περίεργο πως στον ΣΥΝ αγνοείται. Η ικανότητα,
όμως, μιας ηγεσίας, κρίνεται από το κατά πόσο μπορεί με τις
κινήσεις της να ενοποιεί το κόμμα, και όχι να το διχάζει.

Υπάρχει, αναμφισβήτητα, πολιτική βάση των διαφωνιών στον ΣΥΝ. Απ’ αυτήν
απορρέουν και οι επιμέρους ενέργειες και πολιτικές επιλογές. Και στις μέρες
της τρομοκρατίας και του πολέμου, και του τρόπου δράσης και αντίδρασης των
δυνάμεων της αριστεράς, παίρνουν τις δικές τους εξογκωμένες διαστάσεις.

Η ηγεσία του κόμματος, με μεγάλη πλειοψηφία, έχει επιλέξει τη στρατηγική
συμπόρευση με το ΔΗΚΚΙ, την ΚΕΔΑ, την ΑΚΟΑ και πολλές άλλες μικρές
γκρούπες της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Τον περίφημο χώρο διαλόγου.
Έχει κεντρικό στόχο να καλύψει τον χώρο μεταξύ ΣΥΝ και ΚΚΕ. Αυτό είναι το
πεδίο όπου θέλει να δώσει τη μάχη για την εκλογική επιβίωση. Σ’ αυτή την
κεντρική επιλογή, υποτάσσει κάθε άλλη επιμέρους απόφαση. Από την άλλη η
ανανεωτική μειοψηφία προτείνει τη διαμόρφωση μιας στρατηγικής που θα στοχεύει
να συσπειρώσει και να εκφράσει πολιτικά τον χώρο της ανανεωτικής αριστεράς και
όσους και όσες βρίσκονται, πολιτικά, μεταξύ ΣΥΝ και ΠΑΣΟΚ. Αυτή είναι η
«μεγάλη δεξαμενή». Αυτοί μας στήριξαν παλιότερα, αυτοί αναζητούν έκφραση αλλά
και απαιτούν και μάχη για την αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού και ξεκάθαρη
πολιτική πρόταση εξουσίας.

Προϋπόθεση σε κάθε περίπτωση για την επιτυχία της όποιας κεντρικής επιλογής
­και εν προκειμένω αυτής της πλειοψηφίας­ είναι όλοι και όλες να νιώθουν ότι
μπορούν να συνυπάρξουν, διατηρώντας τις απόψεις τους, στον ίδιο κομματικό
χώρο! Γι’ αυτό φαίνεται περίπου ως αυταπόδεικτο ότι, έστω και την τελευταία
στιγμή, ο ΣΥΝ πρέπει να βαδίσει με βάση το τρίπτυχο: ενότητα του
κόμματος, όχι διαιρέσεις και αντιλήψεις περί εσωτερικού εχθρού,
μεγάλη συνεννόηση στις γραμμές του έως τις εκλογές.

Αν θέλαμε να μιλήσουμε με όρους επικαιρότητας, μετά τις 21 Οκτωβρίου μπορεί
τίποτα να μην είναι όπως πριν στον ΣΥΝ. Η ηγεσία του αναλαμβάνει
ιστορικές ευθύνες.

Ο Δημήτρης Χατζησωκράτης είναι μέλος της ΚΠΕ του Συνασπισμού.