Διακρίσεις με βάση το φύλο

«Η παρά φύσιν ασέλγεια μεταξύ αρρένων για κερδοσκοπία» τιμωρείται με ποινή
φυλάκισης έως και πέντε ετών. Δεν ισχύει όμως το ίδιο για τις γυναίκες… Οι
διακρίσεις εις βάρος των ομοφυλόφιλων ανδρών στη χώρα μας συνεχίζονται και η
Διεθνής Αμνηστία προειδοποιεί την ελληνική κυβέρνηση να αναθεωρήσει το επίμαχο
άρθρο του Ποινικού Κώδικα.

Αφορμή υπήρξε η δίκη που ξεκίνησε την περασμένη Παρασκευή με κατηγορίες για
«παρά φύσιν ασέλγεια μεταξύ αρρένων για κερδοσκοπία» εις βάρος επτά ανδρών
(μεταξύ αυτών οι τραγουδιστές Δημήτρης Κόκοτας και Γιώργος Μαζωνάκης, ο
στυλίστας Κωνσταντίνος Κασπίρης και ο εφοπλιστής Γιάννης Μαυρής) βάσει του
άρθρου 347 του Ποινικού Κώδικα. Σύμφωνα με αυτό, όποιος κριθεί ένοχος
συμμετοχής σε παρά φύσιν ασέλγεια μεταξύ αρρένων για κερδοσκοπία, τιμωρείται
με ποινή φυλάκισης που κυμαίνεται από τρεις μήνες έως πέντε έτη.

Η Διεθνής Αμνηστία ήδη απέστειλε επιστολή στον υπουργό Δικαιοσύνης Μιχάλη
Σταθόπουλο, παροτρύνοντας την ελληνική κυβέρνηση να αποσυρθούν όλες οι
κατηγορίες που έχουν απαγγελθεί βάσει του άρθρου 347 εις βάρος αυτών των
ανδρών που πληρούν όλες τις προϋποθέσεις του νόμου όσον αφορά τα ηλικιακά όρια
για συναίνεση σε σεξουαλικές πράξεις, ενώ ζητά να αναθεωρηθεί ο Ποινικός
Κώδικας για να διασφαλιστεί ότι θα αποτρέπονται οι διακρίσεις,
περιλαμβανομένων των διακρίσεων βάσει του φύλου και του σεξουαλικού
προσανατολισμού.

Η Διεθνής Αμνηστία

Το επίμαχο άρθρο του Ποινικού Κώδικα όμως υπήρξε αφορμή να θιγούν κι άλλα
κακώς κείμενα στην ελληνική νομοθεσία εις βάρος των ομοφυλόφιλων ανδρών, αφού
η Διεθνής Αμνηστία αναφέρεται στο «θεμελιώδες δικαίωμα όλων των ανθρώπων να
μην υφίστανται διακρίσεις με βάση το φύλο, έννοια η οποία περιλαμβάνει τον
σεξουαλικό προσανατολισμό. Οι άνδρες υφίστανται διακρίσεις βάσει της ελληνικής
νομοθεσίας, διότι υπό ορισμένες συνθήκες ποινικοποιούνται οι ομοφυλοφιλικές
πράξεις μεταξύ ανδρών, ενώ δεν ποινικοποιούνται οι αντίστοιχες πράξεις μεταξύ
γυναικών».

Ο ελληνικός Ποινικός Κώδικας δεν ποινικοποιεί τις ομοφυλοφιλικές πράξεις για
κερδοσκοπία ή μη μεταξύ των γυναικών. Επίσης, η πορνεία που ενέχει
ετεροφυλοφιλικές πράξεις δεν ποινοκοποιείται, αρκεί η πόρνη να έχει προβεί
στις προβλεπόμενες από τον νόμο ενέργειες πριν ξεκινήσει την εργασία της.
«Πρόκειται για μια έμμεση διάκριση», λέει στα «ΝΕΑ» ο πρόεδρος της Ελληνικής
Ομοφυλοφιλικής Κοινότητας (ΕΟΚ), κ. Βαγγέλης Γιαννέλος τονίζοντας ότι
«απαγορεύει στους ομοφυλόφιλους άνδρες να έχουν σχέσεις επί πληρωμή, ενώ δεν
το απαγορεύει στις ετεροφυλοφιλικές σχέσεις».

«Απαράδεκτο»

«Είναι υστερία και υποκρισία πάνω σ΄ ένα θέμα το οποίο θεωρείται ξεπερασμένο»,
λέει ο πρόεδρος της ΕΟΚ, επισημαίνοντας ότι «είναι απαράδεκτο ν΄
αντιμετωπίζεται ως υπόθεση της Πολιτείας μια απολύτως προσωπική υπόθεση
ενηλίκων που συμφωνούν». «Η Πολιτεία δεν έχει κανέναν λόγο να υπεισέλθει σ΄
ένα τέτοιο θέμα. Όσο για το άρθρο 347, είναι αρχαίο, απομεινάρι μιας
νομοθεσίας που πρέπει να εξαλειφθεί», καταλήγει.

Δεν πρόκειται ωστόσο μόνο για θέμα διάκρισης, αλλά και για ζωτικό θέμα υγείας,
αφού με το άρθρο 347 «ουσιαστικά απαγορεύεται το επαγγελματικό σεξ στους
ομοφυλόφιλους άνδρες, τη στιγμή που η Πολιτεία θα μπορούσε να ωφεληθεί από τη
νόμιμη άσκηση του επαγγέλματος, κάτι που θα σήμαινε καθορισμό προϋποθέσεων,
όπως χρήση προφυλακτικού και άρα έλεγχο του AIDS και των άλλων νοσημάτων που
μεταδίδονται με το σεξ».

Πάντως, η Διεθνής Αμνηστία ξεκαθαρίζει ότι σε περίπτωση που κάποιος άνδρας,
συμπεριλαμβανομένων των «επαγγελματιών» πόρνων φυλακιστεί βάσει του άρθρου 347
αποκλειστικά και μόνο επειδή επιδόθηκε σε συναινετική ομοφυλοφιλική
δραστηριότητα σε ιδιωτικό χώρο με άλλον ενήλικο για κερδοσκοπία ή
κατ΄επάγγελμα, θα τον θεωρήσει για λόγους αρχής κρατούμενο συνείδησης και θα
ζητήσει την άμεση και άνευ όρων απελευθέρωσή του.

Η Συνθήκη του Άμστερνταμ

Όπως και να έχει, ακόμη κι αν η χώρα μας δεν εξαλείψει το άρθρο 347, θα
αναγκαστεί να καταργήσει τις διακρίσεις εις βάρος των ομοφυλόφιλων ανδρών,
αφού το άρθρο 13 της Συνθήκης του Άμστερνταμ απαιτεί «κατάργηση των διακρίσεων
που βασίζονται στο φύλο, την εθνική ή φυλετική καταγωγή, τη θρησκεία ή την
πίστη, την αναπηρία, την ηλικία και τον σεξουαλικό προσανατολισμό». Νωρίτερα
όμως, σύμφωνα με οδηγία – πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για κατάργηση των
παραπάνω διακρίσεων, η Ελλάδα θα πρέπει να έχει παρουσιάσει νομοθεσία που να
καλύπτει την οδηγία, διαφορετικά η οδηγία θα ισχύσει ως αυτόνομο νομοθέτημα
και βάσει αυτής θα εκδικάζονται οι υποθέσεις.

Την ανάγκη να δοθεί προτεραιότητα «στο ξεσκόνισμα του νόμου» επισημαίνει στα
«ΝΕΑ» και ο κ. Γρηγόρης Βαλιανάτος, δημοσιογράφος, μέλος του τομέα σεξουαλικής
ταυτότητας της Διεθνούς Αμνηστίας, τονίζοντας ότι «οι διακρίσεις εναντίον των
ομοφυλόφιλων ανδρών στην Ελλάδα είναι πολλές». «Στην Ελλάδα δεν υπάρχει καν
νομιμοποίηση – καταγραφή των ομοφυλοφιλικών σχέσεων, όπως στα περισσότερα
κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οπότε δεν δημιουργούνται στα ζευγάρια οι
δυνατότητες για ασφάλεια, κληρονομικά δικαιώματα, υιοθεσία. Σε όλα σχεδόν τα
κράτη – μέλη υπάρχει η σχετική νομιμοποίηση είτε σε επίπεδο κυβέρνησης, είτε
σε επίπεδο Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Ο νεαρός ομοφυλόφιλος άνδρας στην Ελλάδα δεν
βρίσκει πουθενά συμπαράσταση», καταλήγει.

Στην Ευρώπη

Η Ολλανδία υπήρξε πρωτοπόρος και στο θέμα των ομοφυλοφιλικών σχέσεων,
προσφέροντας δικαίωμα καταχώρησης των ζευγαριών του ιδίου φύλου από το 1996,
αλλά και δικαίωμα γάμου από το 2000. Παρά το γεγονός ότι και οι υπόλοιπες
χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης αναγνώρισαν αργότερα παρόμοια δικαιώματα, η
Ολλανδία παραμένει το μοναδικό κράτος – μέλος που παρέχει δικαίωμα γάμου (με
ληξιαρχική πράξη) το οποίο ισχύει σε όλη τη χώρα, αλλά και δικαίωμα υιοθεσίας
στα ομοφυλόφιλα ζευγάρια (μόνο για παιδιά που προέρχονται από την Ολλανδία).

Η Αγγλία, η Γαλλία, η Γερμανία, η Δανία, το Βέλγιο, η Σουηδία και η Νορβηγία
έχουν επίσης κάνει αρκετά βήματα, ξεκινώντας από το δικαίωμα καταχώρησης των
ομοφυλόφιλων ζευγαριών (registered partnership) και προσφέροντάς τους
ασφαλιστικές ή φορολογικές διευκολύνσεις και κληρονομικά δικαιώματα. Αγκάθι
εξακολουθεί να αποτελεί η υιοθεσία αλλά και ο γάμος, ο οποίος τελείται σε
πολλά κράτη – μέλη αλλά σε τοπικό επίπεδο (πρόσφατα έγινε στο Λονδίνο). Η
Φινλανδία επίσης αναγνώρισε πρόσφατα ως νόμιμη τη συμβίωση μεταξύ ομοφυλόφιλων
ζευγαριών.

Πίσω βρίσκονται η χώρα μας, η Πορτογαλία, η Ιταλία και η Ισπανία (παρά το
γεγονός ότι σε ορισμένες περιοχές δίνεται δικαίωμα υιοθεσίας σε ομοφυλόφιλα ζευγάρια).