«Δεν αποτελεί λύση η βία ως απάντηση στη βία. Έτσι οδηγούμαστε σε αδιέξοδο»

ΙΣΛΑΜΑΜΠΑΝΤ, ΠΑΚΙΣΤΑΝ

ΕΡ.: Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Κόλιν Πάουελ είπε στον στρατηγό
Μουσάραφ ότι δεν μπορεί να τελειώσουν γρήγορα οι βομβαρδισμοί και ότι πρέπει
να συνεχισθούν έως ότου ξεκαθαρίσει η κατάσταση με τους Ταλιμπάν. Ποιο
είναι το σχόλιό σας;

ΑΠ.: Εμείς σ’ αυτή την περιοχή, ύστερα από δεκαετίες αγγλικής αποικιοκρατίας,
ύστερα από πολέμους με την Ινδία, ύστερα από τόσες τρομοκρατικές πράξεις που
έχουμε ζήσει, βγάζουμε ένα συμπέρασμα. Το θέμα της χρησιμοποίησης βίας δεν
άπτεται μόνον της ηθικής, αλλά και άλλων ζητημάτων. Δεν πιστεύω ότι με βία
απαντάς στη βία. Αυτό έχει αποδειχθεί καταστροφικό για την ανθρωπότητα και
κυρίως για μας. Ακούς κάθε τόσο για νεκρούς στο Κασμίρ (ανάμεσα σε Πακιστανούς
και Ινδούς), ακούς για νεκρούς σε διαδηλώσεις, ακούς για νεκρούς από
βομβιστικές ενέργειες.

Στην Αμερική αυτό που συνέβη ­ ακόμα δεν αποδείχθηκε τι ακριβώς προηγήθηκε ­
είναι μία μεγάλη τραγωδία. Ό,τι κι αν ήταν, αποτέλεσε μία έκφραση πρωτοφανούς
βίας. Τι μπορεί, λοιπόν, να κάνει μία υπερδύναμη, αν δεν ευθύνεται για ό,τι
έγινε; Να χρησιμοποιήσει την πολιτική και οικονομική της πυγμή στο έπακρον.
Δεν είναι λογικό ν’ απαντάς στη βία με βία. Γιατί, πέραν των αθώων που
σκοτώνονται από τους βομβαρδισμούς, περιπλέκεις τα πράγματα και τα φτάνεις σε
αδιέξοδο, ακόμα και για σένα που έχεις τη δύναμη.

Η συνάντηση. Ο απεσταλμένος των «ΝΕΩΝ» Γιάννης Ε. Διακογιάννης συνομιλεί με τον Sarkaj Aziz

ΕΡ.: Οι Αμερικανοί μίλησαν για ανατροπή των Ταλιμπάν και συγκρότηση μίας
άλλης κυβέρνησης. Αυτό θα λύσει το πρόβλημα;

ΑΠ.: Ας δούμε στη σωστή βάση του το πρόβλημα. Ποιος ανέδειξε τους μουτζαχεντίν
και τους Ταλιμπάν που ταλαιπωρούν το Αφγανιστάν τόσα χρόνια; Δεν ήμασταν εμείς
και η Αμερική; Άρα, αν θέλουμε να μιλάμε για μια σταθερότητα στη μετά Ταλιμπάν
εποχή, θα πρέπει όχι απλά αυτό να το παραδεχθούμε, αλλά να το λάβουμε υπόψη
μας στη διαμόρφωση των συσχετισμών στη νέα κυβέρνηση της Καμπούλ. Έχει δίκιο ο
στρατηγός Μουσάραφ όταν λέει πως όλοι πρέπει να συμμετέχουν εκεί, μόνον που
αυτό δεν είναι εύκολο. Ίσως, αν τους αφήσουμε τους Αφγανούς, χωρίς εξωτερικές
επεμβάσεις, όλα να είναι πιο εύκολα.

Δεν λέω, είναι καλό για μας να έχουμε στην Καμπούλ μία φιλική κυβέρνηση. Αλλά
αυτό τι σημαίνει; Ότι πρέπει να παρέμβουμε; Δεν θα «μυρίζει»; Το ίδιο δεν θα
γίνει εάν οι ξένοι επιβάλουν τη Βόρεια Συμμαχία; Δεν θα είναι μία
κυβέρνηση-μαριονέτα;

ΕΡ.: Το θέμα, κύριε υπουργέ, είναι ότι οι βομβαρδισμοί
συνεχίζονται…

ΑΠ.: Γι’ αυτό λέω ότι όλοι μας χρωστάμε πολλά στο Αφγανιστάν για τη ζημιά που
του κάναμε. Αν και αυτή δεν ξεπληρώνεται εύκολα.

ΕΡ.: Υπάρχει λύση;

ΑΠ.: Ακούστε, υπάρχει μόνον αν κάτσουμε και πούμε πως κάθε ανθρώπινη ζωή
αξίζει περισσότερο από έναν αγωγό πετρελαίου ή φυσικού αερίου. Δεν μπορεί να
υπάρξει διέξοδος, παρά μόνον πολιτικά.

Η λύση πρέπει να είναι πολιτική για να έχει αντίκρυσμα. Διαφορετικά, θα μπούμε
στη λογική πως η βία φέρνει τη βία και το αίμα φέρνει αίμα. Δεν γίνεται να
λυθούν τα ζητήματα με τη λογική ενός καουμπόη. Ο κόσμος άλλαξε. Μπορεί να
κατέρρευσε το αντίπαλο δέος των ΗΠΑ, η ΕΣΣΔ, αλλά ο κόσμος δεν είναι στο ’91,
που πέρασε εύκολα ο βομβαρδισμός αμάχων του Ιράκ.

ΕΡ.: Εσείς είστε μπερδεμένοι στην περιοχή και με το Κασμίρ…

ΑΠ.: Και, λοιπόν, τι βγάλαμε όλα αυτά τα χρόνια, εκτός από τα αποτελέσματα
μιας τυφλής βίας; Τι κερδίσαμε με το τζιχάντ;

Υπάρχει και μία άλλη παράμετρος, ο ΟΗΕ. Το θέμα είναι ότι οι αποφάσεις του δεν
έχουν την παλιά βαρύτητα. Είναι πολλές φορές μονόπλευρες…

ΕΡ.: Βλέπω ότι δεν αισιοδοξείτε…

ΑΠ.: Γιατί, εσείς τι άλλο βλέπετε που εγώ δεν μπορώ να δω και αισιοδοξείτε;
Φανατικοί Ταλιμπάν κυβερνάνε το Αφγανιστάν. Η Βόρεια Συμμαχίας, που
χρηματοδοτείται από την Αμερική, εμφανίζεται ως σωτήρας… Στη θάλασσα αντί
για ψάρια βάλαμε αεροπλανοφόρα για να βομβαρδίζουμε τους Αφγανούς. Και εμείς
οι φτωχοί Πακιστανοί, μουσουλμάνοι κι εμείς, μπήκαμε στον χορό κατά ενός…
αόρατου εχθρού, της τρομοκρατίας, που ακούει σήμερα στο όνομα Μπιν Λάντεν και
Αλ Κάιντα. Αυτό εσείς το θεωρείτε πηγή αισιοδοξίας;