«Φοβάμαι πως θα έρθουν στην Ελλάδα να παλέψουν μαζί μας»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
10 λεπτά
Όταν έπεσαν τα αεροπλάνα πάνω στους δίδυμους πύργους και το έμαθε, η 9χρονη
Ευγενία φοβήθηκε πάρα πολύ. Ύστερα άρχισαν οι βομβαρδισμοί και οι εκρήξεις και
ένιωσε πολύ άσχημα. Δεν θα ήθελε, γράφει στην έκθεσή της, να γινόταν ποτέ
αυτό, ούτε θα ήθελε να υπήρχαν πόλεμοι. Άλλωστε, η Ευγενία ξέρει κι ας είναι
τόσο μικρή, μαθήτρια μόλις της Δ’ τάξης του διαπολιτισμικού 87ου Δημοτικού
Σχολείου στο Γκάζι ότι «η Αμερική είναι δυνατή» και ότι όλο το Αφγανιστάν
«έχει σχεδόν καταστραφεί».
 |
|
«Ειρήνη είναι οι πρώτες ψιχάλες της βροχής και ένα κομμάτι ζεστό ψωμί στο |
Ο συμμαθητής της, ο Γαβρήλος, στέκεται σ’ εκείνη την κοπέλα που πήρε μέσα από
τον φλεγόμενο πύργο τη μητέρα της τηλέφωνο, της είπε «μανούλα, μη φοβάσαι,
είμαι καλά», αλλά ύστερα το κτίριο έπεσε και η κοπέλα έπαψε να είναι καλά…
Το αεροπλάνο που πέφτει πάνω στον πύργο ζωγράφισε ο 9χρονος Ισμαήλ και
ανθρώπους να φωνάζουν βοήθεια. Ο Θανάσης τα είδε όλα στην τηλεόραση, «τους
πυραύλους, τις εκρήξεις, τους Αμερικανούς να παλεύουν με το Αφγανιστάν» και το
βράδυ φοβάται να κοιμηθεί, «φοβάμαι πως θα έρθουν εδώ στην Ελλάδα να παλέψουν
μαζί μας»! Βέβαια, ο Μπιν Λάντεν «έχει κρυφτεί πολύ μακριά από τους τόπους μας
και νομίζω πως δεν θα τον νικήσει κανείς από τους πολέμους που γίνονται». Το
βράδυ φοβάται να κοιμηθεί και η Δήμητρα, γιατί όλο για τον Μπιν Λάντεν ακούει
στην τηλεόραση, ακούει ότι ανατινάζουν εργοστάσια χημικών, πως καταστρέφουν
πύργους και καταστήματα και ότι «ανατινάζουν ξένες χώρες»! Επίσης, βλέπει και
εκείνα τα παιδάκια στο Αφγανιστάν που φοβούνται πάρα πολύ και δεν έχουν τίποτα
να φάνε…
Τις ίδιες εικόνες διηγείται και η Μαρία και τρέμει τον Μπιν Λάντεν. «Πρώτα οι
Αμερικάνοι δεν ήξεραν ποιος το έκανε, αλλά μετά τον βρήκαν! Ήταν ο Μπιν
Λάντεν», πιστεύει ο Παναγιώτης, που γράφει σοκαρισμένος για τον πύραυλο που
έπεσε στην Καμπούλ και «τους 20 Αφγανιστανούς που πέθαναν προχθές». Μάταιος ο
πόλεμος, όπως κάθε πόλεμος που έχει μονάχα νικημένους, για τον Παναγιώτη, ο
οποίος ξέρει πολύ καλά πως «αυτός ο πόλεμος δεν είναι καλός ούτε για τους
Αμερικάνους ούτε για τους Αφγανιστανούς. Οι Αμερικάνοι σίγουρα θα κάνουν
πολλούς βομβαρδισμούς, αλλά εγώ νομίζω πως δεν θα νικήσει κανείς…».
Ακόμα πιο δυνατές οι φωνές και οι ιαχές των μικρών και ανίσχυρων παιδιών της
ΣΤ τάξης, που έγραψαν τα συναισθήματά τους για τον πρώτο πόλεμο του 21ου αιώνα
και περιγράφουν με μοναδικό τρόπο τον πόνο και τις περιπέτειες των προσφύγων:
«Οι δημοσιογράφοι μιλούν για πείνα, εξαθλίωση. Οι άνθρωποι προσπαθούν να
πάρουν λίγα πράγματα μαζί τους και να πάνε σε άλλη χώρα. Εκεί τους περιμένει
μια κοινωνία εχθρική που τους εκμεταλλεύεται. Οι εικόνες αυτές μου δημιουργούν
φόβο και ανασφάλεια, φοβάμαι μη βρεθώ στη θέση αυτών των ανθρώπων. Επίσης,
αισθάνομαι θυμό για τους ισχυρούς της γης που κάνουν πολέμους ή δεν σταματούν
τους πολέμους…».
Τα παιδιά ξέρουν πάντα περισσότερα από τους μεγάλους. Δεν διδάσκονται μονάχα,
διδάσκουν. Σκέπτονται, προβληματίζονται, θυμώνουν, οργίζονται, πονούν,
φοβούνται και αν μπορούσαν θα ανέτρεπαν την κατάσταση. Αποτυπώνουν σκληρές
εικόνες, αναβιώνουν τις τρομακτικές σκηνές της μικρής οθόνης και ο «μακρινός
πόλεμος» είναι πια μέρος της ζωής τους, αγγίζει την καθημερινότητά τους,
υγραίνει τα μάτια τους, τα κάνει να φοβούνται να κοιμηθούν το βράδυ. Αυτός ο
πόλεμος είναι περισσότερο εφιαλτικός απ’ όσο θα μπορούσε κανείς να
φαντασθεί…
« Η δικιά μου απορία είναι γιατί σε ορισμένους αρέσει ο πόλεμος »
 |
|
«Πόλεμος είναι βόμβες, πύραυλοι, εκρήξεις, πρόσφυγες, πείνα, εξαθλίωση…». |
Το θέμα ήταν παρεμφερές για τους μαθητές και των δύο τάξεων. Η δασκάλα της Δ’
τάξης του 87ου Δημοτικού Σχολείου Μαρία Γιαννακού ζήτησε από τους μαθητές της
να της γράψουν και να της «ζωγραφίσουν» πώς βλέπουν τα γεγονότα που συμβαίνουν
στον πλανήτη μας. Και ο δάσκαλος της ΣΤ’ τάξης, Κώστας Παπαϊωάνου, τους έβαλε
να γράψουν για τα συναισθήματα που τους προκαλεί ο πόλεμος…
Η σύνθεση του μαθητικού πληθυσμού στο συγκεκριμένο σχολείο 155 συνολικά
παιδιά δεν είναι ομοιογενής. Το 37% των μαθητών του σχολείου είναι
χριστιανοί και το 48% μουσουλμάνοι, ενώ ένα 15% είναι αλλοδαποί δύο παιδιά
από την Κίνα, δύο από τη Βουλγαρία και τα υπόλοιπα από την Αλβανία. Οι φωνές
των μαθητών ενός διαπολιτισμικού σχολείου είναι οι φωνές των παιδιών του
πλανήτη. Κι έχουν μια μοναδική αξία…. Τα λόγια είναι περιττά ας
αφουγκραστούμε τις φωνές κι ας διδαχθούμε:
ΝΙΚΟΣ, 11 χρόνων
«Κάθε μέρα ανοίγοντας την τηλεόραση βλέπω συνέχεια και ακούω για τον πόλεμο
που γίνεται στο Αφγανιστάν. Απ’ ό,τι ακούω πάντα, αφορμή αυτού του πολέμου
ήταν ο άδικος χαμός τόσων χιλιάδων ανθρώπων στην Αμερική, όπου τρομοκράτες
έριξαν τέσσερα αεροπλάνα.
Τα συναισθήματά μου είναι πολλά. Νιώθω λύπη για τους τόσους αθώους ανθρώπους
που σκοτώνονται κάθε μέρα, αλλά και φόβο μήπως αυτός ο πόλεμος φτάσει και σ΄
εμάς. Κανείς δεν ξέρει ποια θα είναι η εξέλιξη αυτού του πολέμου. Σίγουρα
εκείνοι που θα ζημιωθούν θα είναι άνθρωποι που δεν φταίνε σε τίποτα. Σε
κανέναν πόλεμο δεν υπάρχουν νικητές και νικημένοι, όλοι κάτι χάνουν, αλλά το
πιο οδυνηρό είναι ότι χάνονται ανθρώπινες ζωές. Νιώθω οργή γι’ αυτούς τους
ανθρώπους που προκαλούν τέτοιους πολέμους για το συμφέρον τους…»
ΜΑΡΙΑ, 9 χρόνων
«Της Αμερικής έπεσαν δύο κτίρια και τώρα κάνει πόλεμο με αυτούς που χτύπησαν
τα κτίρια και ο πρόεδρος της Αμερικής ζήτησε να κάνουνε πόλεμο με το
Αφγανιστάν. Πέρασαν μέρες και τώρα η Αμερική με το Αφγανιστάν κάνουνε πόλεμο
και οι Αμερικάνοι θέλουν να εκδικηθούν γιατί τους έριξαν τα δύο κτίρια. Ο Μπιν
Λάντεν, εκείνος άρχισε όλη την φασαρία, κρύβεται από τους Αμερικάνους. Ο
πόλεμος είναι πολύ κακό πράγμα, γιατί σκοτώνονται άνθρωποι και είναι κρίμα να
σκοτώνονται και παιδιά από την Αμερική και από το Αφγανιστάν. Αυτό το φοβάμαι
πάρα πολύ, γιατί μπορεί να έρθουν να κάνουν πόλεμο και στην Ελλάδα. Εγώ δεν
θέλω να έρθουν να κάνουν πόλεμο, γιατί δεν θέλω να καταστραφεί και η Ελλάδα
και να σκοτωθούν άνθρωποι. Την Ελλάδα την αγαπάω πάρα πολύ, γιατί εδώ
γεννήθηκα και θέλω να μείνω στην Ελλάδα για όλη μου την ζωή…».
ΑΝΙΦΕ, 11 χρόνων
«Εγώ νιώθω πως αν ήμουν στον πόλεμο, θα ήθελα την ειρήνη. Και θα είχα έναν
μεγάλο φόβο. Ξέρω πως ο πόλεμος θα σταματήσει στο τέλος. Εγώ θέλω να μην
πεθάνουν οι άνθρωποι του Αφγανιστάν και της Αμερικής. Αν ήμουν στον πόλεμο θα
ζητούσα από τον Θεό να τελειώσει ο πόλεμος και να έρθει η ειρήνη. Οι
Αφγανιστανοί είναι μουσουλμάνοι και εγώ είμαι μουσουλμάνα και δεν μου αρέσει ο
πόλεμος. Τους εύχομαι καλή τύχη και να έρθει ειρήνη στο τέλος…».
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, 9 χρόνων
«Αυτός ο πόλεμος άρχισε για δύο κτίρια, όμως σ’ αυτά πεθάνανε ένα σωρό
άνθρωποι, Έλληνες, Αμερικάνοι και άλλοι άνθρωποι. Αν ο Μπιν Λάντεν δεν
κρυβόταν, δεν θα γινόταν αυτός ο πόλεμος, θα τον παραδίνανε, θα τον σκότωναν
και θα τελείωνε…».
ΑΝΤΩΝΗΣ, 11 χρόνων
«Από τον Σεπτέμβρη η τηλεόραση μάς δείχνει συνέχεια τη ζωή του λαού του
Αφγανιστάν και πως οι Αμερικανοί θα κάνουν τον πόλεμο. Συνέχεια μάς δείχνουν
οι τηλεοράσεις βουνά που είναι ξερά και δεν έχουν ούτε ένα δέντρο. Στο
Αφγανιστάν έδειξαν μερικά ποτάμια που το νερό τους ήταν βρώμικο από λάσπη.
Θυμάμαι μια μέρα είχαν δείξει την πρωτεύουσα του Αφγανιστάν. Σπίτια υπήρχαν
πάρα πολύ λίγα κι αυτά ήταν μισογκρεμισμένα. Οι άνθρωποι ζούνε σε κάτι μικρές
σκηνές. Οι σκηνές τους ήταν γεμάτες από λάσπη και βρωμιά. Στο Αφγανιστάν η
πείνα είναι πολύ μεγάλη, γιατί δεν υπάρχουν δουλειές εκεί για να βγάλουν το
ψωμί τους. Οι γυναίκες στο Αφγανιστάν κυκλοφορούν κουκουλωμένες σαν τα
φαντάσματα. Τα παιδιά εκεί δεν πάνε σχολείο και μαθαίνουν πώς να πολεμούν…
Πριν από λίγες μέρες άρχισαν οι Αμερικάνοι να βομβαρδίζουν με τα αεροπλάνα. Οι
Αμερικάνοι δεν σκέφτηκαν προτού αρχίσει ο πόλεμος ότι το Αφγανιστάν δεν έχει
τίποτα να του βομβαρδίσουν, άντε το πολύ να έχει ένα δύο σημαντικά πράγματα
(!).
Το μεσημέρι στις ειδήσεις άκουσα ότι σκοτώθηκαν 50 παιδιά από πείνα και από
αρρώστιες. Όλα αυτά μου κάνουν εντύπωση, γιατί εμείς μένουμε σε σπίτια ενώ
αυτοί μένουν σε σκηνές, εμείς έχουμε ρούχα να φορέσουμε, έχουμε και να φάμε,
ενώ αυτοί δεν έχουν ούτε ρούχα ούτε φαΐ. Εδώ στην Ελλάδα έχουμε σχολεία,
παίζουμε, γελάμε…
Στο Αφγανιστάν δεν πρέπει να γίνεται πόλεμος και να χτυπάνε τις γυναίκες και
τα παιδιά, δεν φταίνε αυτά, ας ψάξουν οι Αμερικάνοι να βρουν τους κακούς και
να τιμωρηθούν για ότι κάνανε. Με όλα που βλέπω λυπάμαι, στεναχωριέμαι, αλλά
και φοβάμαι μη συμβεί και σ’ εμάς ό,τι πάθανε στο Αφγανιστάν και την
Αμερική…».
ΕΥΓΕΝΙΑ, 9 χρόνων
«… η Αμερική είναι δυνατή. Ενώ το Αφγανιστάν νομίζω πως δεν είναι τόσο
δυνατό όσο η Αμερική. Σκοτώνονται πολλοί άνθρωποι. Σχεδόν όλο το Αφγανιστάν
έχει καταστραφεί. Τα παιδιά του Αφγανιστάν πεινάνε και μερικές φορές
σκοτώνονται. Εγώ νομίζω πως θα γίνει ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος. Εγώ φοβάμαι
πάρα πολύ…».
ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ, 11 χρόνων
« Εγώ, όπως και όλος ο κόσμος, νιώθω ότι δεν πρέπει να γίνεται πόλεμος. Στον
κόσμο πολύ λίγοι είναι αυτοί που θέλουν πόλεμο. Οι πόλεμοι γίνονται για
παρενοχλήσεις που κάνουν για παράδειγμα οι τρομοκράτες. Άλλος λόγος είναι ότι
θέλουν να σκλαβώσουν κάποια χώρα και να κατακτήσουν εδάφη. Αυτοί είναι οι
λόγοι που ξέρω. Η δικιά μου απορία είναι γιατί σε ορισμένους ανθρώπους αρέσει
ο πόλεμος. Αφού θα έρθει σκλαβιά, δεν θα έχουμε να φάμε, δεν θα έχουμε να
πιούμε, δεν θα έχουμε σχολείο… Τέλος πάντων. Εμένα δεν μου αρέσει ο πόλεμος
γιατί δεν έχει καμιά αξία…».
ΤΖΑΝΣΟΥ, 11 χρόνων
«Εμένα δεν μου αρέσει ο πόλεμος, γιατί είναι κακός για τους ανθρώπους:
Πεθαίνουν οι μανάδες, οι πατεράδες και τα παιδιά επειδή δεν έχουν να φάνε.
Είχαν προβλήματα εκεί στο Αφγανιστάν, δεν είχαν λεφτά, φαγητό, μερικές φορές
ούτε νερό και τώρα από πάνω τούς βομβαρδίζουν οι Αμερικάνοι…»
ΕΙΡΗΝΗ, 9 χρόνων
«Στις ΗΠΑ γίνονται άσχημα πράγματα. Κάποιοι άνθρωποι ήταν να πάνε ένα ταξίδι.
Κι ο Μπιν Λάντεν είχε μπει μέσα στο αεροπλάνο με άλλη μεταμορφή. Και έριξε δύο
αεροπλάνα πάνω στους δίδυμους πύργους. Και το κακό είναι ότι πέθαναν 4.000
άνθρωποι. Και τώρα μισώ πάρα πολύ το Αφγανιστάν και μαζί τον Μπιν Λάντεν. Και
νιώθω άσχημα. Τώρα γίνεται ένας πολύ μεγάλος πόλεμος. Και φοβάμαι πολύ μήπως
έρθουν και σ΄ εμάς επειδή είμαστε με τους Αμερικάνους…”
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ, 11 χρόνων
«Ο πόλεμος είναι κάτι το τρομερό. Όταν γίνεται πόλεμος οι άνθρωποι σκοτώνουν
τους συνανθρώπους τους μα και την ίδια τη φύση. Οι πρωθυπουργοί δεν σκέφτονται
ότι σκοτώνουν αθώους ανθρώπους, σκέφτονται μόνο τα συμφέροντά τους. Για εμένα
οι άνθρωποι είναι ίσοι, είτε είναι άσπροι, κίτρινοι, μαύροι ή και κόκκινοι, μα
δεν το σκέφτονται όλοι αυτό.
Εύχομαι να βρεθεί μια λύση ώστε να σταματήσουν τα εργοστάσια και οι
κατασκευαστές πολεμικών υλικών. Και η ανθρωπότητα να ασχοληθεί με την
επιστήμη, τις τέχνες και τα γράμματα για ένα καλύτερο αύριο και ο άνθρωπος να
γίνει αληθινός άνθρωπος».
Η Ανιφέ, ο Εριόλ και η Αναστασία «τραγουδούν» την ειρήνη
Η ειρήνη είναι που κυριαρχεί στη σκέψη των παιδιών της ΣΤ’ τάξης. Διάβασαν και
ανέλυσαν με τον δάσκαλό τους το ποίημα «Ειρήνη» του Γ. Ρίτσου κι ύστερα
πρόσθεσαν δικούς τους στίχους. Μια προσπάθεια τόσο ελπιδοφόρα…
Η Ανιφέ έγραψε: «Ειρήνη είναι ένα περιστέρι. Είναι ένα λουλούδι στην καρδιά
του ανθρώπου. Είναι το μεγάλωμα των παιδιών και η χαρά της ζωής. Είναι το πιο
γλυκό όνειρο στα μάτια των ανθρώπων…”.
Το όνειρο…
Ο Εριόλ από την Αλβανία: «Ειρήνη είναι το όνειρο κάθε ανθρώπου. Είναι ο αέρας
που φυσά στα κλαδιά των δένδρων και τα πουλιά που πετούν. Είναι τα λυτά μαλλιά
της κοπέλας και το χέρι που κρατά το αγόρι. Είναι το γάλα της μάνας, η νίκη
της ζωής πάνω στον θάνατο…».
Η Αναστασία: «Ειρήνη είναι η χαρά και το χαμόγελο της μάνας στα χείλη. Είναι
τα πουλιά που κελαηδούν και ένα παιδί με ένα μπαλόνι στα χέρια. Ειρήνη είναι η
αγάπη και ο έρωτας, είναι τα γιασεμιά στο μπαλκόνι. Ειρήνη είναι οι πρώτες
ψιχάλες της βροχής και ένα κομμάτι ζεστό ψωμί στο τραπέζι».
Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε, τα παιδιά της ΣΤ΄ τάξης φωνάζουν όλα μαζί ότι
ειρήνη είναι ένα χαμόγελο.
Τα λόγια του έρωτα είναι η ειρήνη. Ο ήλιος που λάμπει το καλοκαίρι είναι
ειρήνη. Ειρήνη είναι το κελάηδισμα των πουλιών στον ουρανό. Η μουσική που
ακούμε. Το κλάμα του μωρού μέσα στην κούνια…
Google news
