[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Στους γνωστούς κύκλους των Αθηνών ­ και όχι μόνο ­ κυκλοφορεί τον τελευταίο
καιρό μία άποψη εξαιρετικά ελκυστική για τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας. Αν
θέλαμε να την συνοψίσουμε σε μια φράση, θα ήταν «καταδικάζουμε την τρομοκρατία
­ καταδικάζουμε και τον πόλεμο στο Αφγανιστάν». Που πάει να πει ότι το αίμα
των αθώων θυμάτων της Νέας Υόρκης δεν θα πρέπει να το πληρώσουν τα αθώα θύματα
των βομβαρδισμών. Όσοι υιοθετούν μια τέτοια θέση έχουν ασφαλώς τις
ευγενέστερες των προθέσεων. Το ότι καταφέρνουν ταυτοχρόνως να έχουν τα καλά
δύο κόσμων ­ και τη συνείδησή τους ήσυχη και τα χέρια τους καθαρά ­ είναι
πιθανώς συμπτωματικό. Το πρόβλημα βρίσκεται αλλού: στο ότι δεν απαντούν στο
κρίσιμο ερώτημα πώς θα αντιμετωπιστεί η τρομοκρατική απειλή. Το να το
παραπέμπουν στο απώτερο μέλλον, όταν ο κόσμος πιθανώς γίνει περισσότερο
δίκαιος, ασφαλώς δεν έχει νόημα. Προφανώς λοιπόν έχουν υπόψη τους κάποιας
μορφής πολιτική απάντηση. Ποια θα μπορούσε όμως να είναι αυτή; Ένα εμπάργκο
άραγε στο Αφγανιστάν; Όπου έχουν εφαρμοστεί ­από την Κούβα έως το Ιράκ ­ έχουν
αποδειχθεί απολύτως αναποτελεσματικά. Από καθαρά ανθρωπιστική άποψη μάλιστα
ένα εμπάργκο μπορεί να είναι πολύ πιο οδυνηρό ­ οι ίδιοι αυτοί που τάσσονται
κατά του πολέμου δεν υποστηρίζουν ότι στο Ιράκ έχουν πεθάνει εκατοντάδες
χιλιάδες παιδιά; Πώς λοιπόν θα αντιμετωπιστεί η τρομοκρατική απειλή; Μήπως
μέσα από τον διάλογο με τους τρομοκράτες; Όσο δεν απαντούν σ’ αυτό το ερώτημα
θα είναι εκτεθειμένοι στην κατηγορία ότι έχουν αναγάγει την ηθική υποκρισία σε
πολιτική αρετή. Μήπως όμως δεν είναι υποκρισία ­ θα αντιτάξει κάποιος ­ να
μιλούν οι ΗΠΑ για ηθική; Βιετνάμ, Χιλή… οι συνειρμοί είναι αναπόφευκτοι και
απόλυτα δικαιολογημένοι. Δυστυχώς είναι εκτός θέματος. Η μάχη που βρίσκεται σε
εξέλιξη, εν μέρει μόνο έχει να κάνει με την ηθική ­ κι αυτό με μια αφόρητα
επιλεκτική και δυτικοκεντρική ηθική. Στην πραγματικότητα, όπως και με τον
πόλεμο στον Κόλπο, όπως και με τη Γιουγκοσλαβία, εκείνο που διακυβεύεται είναι
τα κατά πόσο η νέα τάξη πραγμάτων που διαμορφώθηκε μετά την πτώση του υπαρκτού
σοσιαλισμού θα συνεχίσει να λειτουργεί όπως κουτσά στραβά λειτουργεί τα
τελευταία χρόνια ή αν αντιθέτως θα περάσουμε σε μια νέα περίοδο ρευστότητας
και διεθνών ανατροπών. Για μια χώρα όπως η Ελλάδα, που έχει επενδύσει τα πάντα
για την πολιτική και την οικονομική της σταθερότητα στο σημερινό «στάτους
κβο», το ερώτημα σε ποιο στρατόπεδο ανήκει ούτε καν τίθεται… Όσες πορείες
και αν γίνουν στην αμερικανική πρεσβεία!