ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Μια απομονωμένη μειοψηφία

«Έχω δει το Αφγανιστάν. Και δεν υπάρχει ούτε ένας στόχος ούτε καν το
παλάτι, που να αξίζει το ένα εκατομμύριο δολάρια που κοστίζει κάθε πύραυλος
Κρουζ». Μοχάμεντ Χασανέν Χέικαλ.

«Προσοχή. Μέχρι να καταλάβουμε ποιον ωφελεί, θα συνεχίσουμε να βάζουμε βόμβες» (του Αλτάν, από το «Εσπρέσσο»)

Ο μουλάς Ομάρ Μοχάμεντ, αρχηγός των ταλιμπάν, μπήκε στην αίθουσα όπου
επρόκειτο να συνεδριάσουν οι ισλαμιστές ηγέτες και ετοιμάστηκε να καθήσει.
Τότε είδε ένα πορτρέτο στον τοίχο. «Δεν κάθομαι αν δεν απομακρύνετε αυτό το
πορτρέτο», είπε οργισμένος. «Μα είναι ο Τζίνα», του απάντησαν έκπληκτοι οι
Πακιστανοί οικοδεσπότες του. «Και ποιος είναι ο Τζίνα;» ρώτησε ενοχλημένος ο
Ομάρ. Ο άνθρωπος αυτός δεν γνώριζε τον Μοχάμεντ Άλι Τζίνα, που οδήγησε το
Πακιστάν στην ανεξαρτησία του το 1947. Λίγη ώρα αργότερα, δεν είχε μπορέσει να
αναγνωρίσει ούτε τον Αραφάτ.

Το επεισόδιο αυτό το διηγείται ο Μοχάμεντ Χέικαλ, ο γνωστότερος πολιτικός
αναλυτής του αραβικού κόσμου, που διατέλεσε για λίγους μήνες και υπουργός
Εξωτερικών του Νάσερ. Αυτοί οι τύποι ­ λέει στην Γκάρντιαν ­ είναι μια
απομονωμένη μειοψηφία, δεν αντιπροσωπεύουν ούτε το Ισλάμ ούτε την εποχή μας.
Οι ταλιμπάν, ο Μπιν Λάντεν, ο υπαρχηγός του ο αλ-Ζουαχίρι δεν μπορούν να
συγκριθούν με τη Χαμάς ή τη Μουσουλμανική Αδελφότητα. Αποτελούν το ιστορικό
κατάλοιπο της καταστολής. Ούτε είναι ικανοί να οργανώσουν μόνοι τους μια
επίθεση όπως εκείνη της 11ης Σεπτεμβρίου. Παρακολουθούνταν άλλωστε στενά, στην
αλ-Κάιντα είχαν εισχωρήσει όλες οι μυστικές υπηρεσίες του κόσμου. Ο Μπους
βομβαρδίζει το Αφγανιστάν επειδή έπρεπε να απορροφήσει κάπως την οργή του
αμερικανικού λαού. Τουλάχιστον ο Κόλιν Πάουελ ήταν πιο ειλικρινής όταν είπε
ότι ακόμη και αν ο Μπιν Λάντεν δεν είναι υπεύθυνος γι’ αυτό το έγκλημα, έχει
διαπράξει πολλά άλλα για τα οποία αξίζει να τιμωρηθεί. Μόνο που αυτό θυμίζει
το γνωστό κινεζικό ρητό: «Να δέρνεις τη γυναίκα σου κάθε μέρα. Αν δεν ξέρεις
εσύ τον λόγο, τον ξέρει αυτή».

Αυτό που μπορούν σίγουρα να κάνουν οι ταλιμπάν είναι να αποσταθεροποιήσουν την
περιοχή, αρχίζοντας από το Πακιστάν και συνεχίζοντας με την Τουρκία. Και
βέβαια, το χρόνιο πρόβλημα είναι η Παλαιστίνη. Ένα πρόβλημα, που κατά τον
Αιγύπτιο δημοσιογράφο θα λυθεί μόνον εφόσον διαχωριστεί η θρησκεία από το
κράτος. Κάθε συμβιβασμός είναι δύσκολος. Ο ηγέτης των σιωνιστών, ο Τέοντορ
Χερτσλ, το είχε καταλάβει από την απάντηση των δύο ραβίνων που είχε στείλει
στην Παλαιστίνη για να δουν τη γη που θα μπορούσε να αποτελέσει το κράτος του
Ισραήλ: «Η νύφη είναι όμορφη, αλλά παντρεμένη». Έναν αιώνα αργότερα, το 1991,
οι Αμερικανοί διαβεβαίωσαν τον αραβικό κόσμο ότι αν υποστηρίξει τον πόλεμο
κατά του Ιράκ, θα δοθεί μια δίκαιη λύση στο Παλαιστινιακό. Πέρασαν δέκα χρόνια
και δεν έχει γίνει τίποτα. Σήμερα δίνονται οι ίδιες υποσχέσεις (κι από τους
ίδιους ανθρώπους). Αλλά ο αραβικός κόσμος θα προδοθεί ξανά και θα στραφεί
μοιραία κατά των ηγετών του. Σ’ αυτή την περιοχή, όμως, όταν υπάρχει κενό, το
Ισλάμ είναι έτοιμο να το καλύψει.