Ψάχνει τώρα το «νεκρό» παιδί της

Μητέρα καταγγέλλει ότι άρπαξαν το νεογέννητο παιδί της από ιδιωτικό
μαιευτήριο και είπαν στην ίδια ότι είναι νεκρό. Είχε έρθει με τον σύζυγό της
στη Θεσσαλονίκη, από τη Φλώρινα όπου έμεναν, για θεραπεία, προκειμένου να
τεκνοποιήσει. Τριάντα χρόνια μετά, ζητεί την παρέμβαση της Εισαγγελίας
Θεσσαλονίκης, καθώς πιστεύει ότι το παιδί της υιοθετήθηκε παράνομα και
βρίσκεται στη ζωή.

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Γραφείο Βόρειας Ελλάδας

Η κ. Αθηνά Δημητρίου υποστηρίζει ότι οι γιατροί του ιδιωτικού μαιευτηρίου τής είπαν ότι το παιδί της ήταν ζωντανό

Την περιπέτειά της περιγράφει σε μήνυση που κατέθεσε, χθες, κατά παντός
υπευθύνου η 57χρονη Αθηνά Δημητρίου, η οποία επί πέντε χρόνια αναζητεί τα ίχνη
του γιου της. Στην αναφορά της, την οποία παρέλαβε ο εισαγγελέας ποινικής
δίωξης, Δημήτρης Νάιντος, υποστηρίζει ότι οι ίδιοι οι γιατροί του ιδιωτικού
μαιευτηρίου «Μητέρα» τής είπαν ότι το παιδί της είναι ζωντανό.

«Μου πήραν τον γιο μου μέσα από τα χέρια μου και είπαν ότι πέθανε. Όταν ζήτησα
να τον πάρω για να τον θάψω έλεγαν ότι τον έκαψαν πετώντας τον στον ασβέστη»,
είπε η τραγική μάνα, μιλώντας στα «ΝΕΑ». Ήρθε με τον σύζυγό της στη
Θεσσαλονίκη από την ακριτική Φλώρινα «με μοναδικό σκοπό να κάνω θεραπεία· είχα
πρόβλημα και δεν μπορούσα να γεννήσω. Ξοδέψαμε τόσα χρήματα, παρ’ ότι ήμασταν
φτωχοί».

Στο μαιευτήριο όπου εισήχθη γέννησε κανονικά, τα ξημερώματα της 29ης Μαρτίου
1971, ένα αγοράκι. «Ζύγιζε 5.300 γραμμάρια και ήταν υγιέστατο· το είδα να
κινείται», είπε. Ωστόσο, όπως αναφέρει και στη μήνυσή της, για άγνωστο λόγο τη
νάρκωσαν αμέσως μετά και όταν ξύπνησε δύο ημέρες αργότερα της είπαν πως το
παιδί της πέθανε. «Δεν το πίστεψα. Ο άντρας μου το έβλεπε και τις δύο ημέρες.
Δεν ήταν ούτε σε θερμοκοιτίδα· όλα πήγαιναν καλά», είπε.

Τα πρώτα βήματα για την αναζήτηση του χαμένου γιου της, όπως τον χαρακτηρίζει
η ίδια, τα έκανε το 1994, μέσω του Συλλόγου Παράνομα Υιοθετημένων Παιδιών. «Το
1996 επισκέφθηκα το Ληξιαρχείο, ύστερα από τη διάσταση που πήρε η υπόθεση με
τις παράνομες υιοθεσίες στον Άγιο Στυλιανό». Εκεί, οι υποψίες της ότι ο γιος
της ζούσε ενισχύθηκαν ακόμη περισσότερο.

Όπως περιέγραψε στα «ΝΕΑ» η κ. Δημητρίου, αρχικά ένας υπάλληλος της παρουσίασε
μία ληξιαρχική πράξη η οποία δήλωνε ότι το παιδί ζούσε. «Στη συνέχεια μού είπε
ότι πέθανε δέκα ημέρες μετά τη γέννα, αργότερα τρεις ώρες και τελικά μία άλλη
υπάλληλος με άφησε άναυδη λέγοντας ότι δεν πρέπει να ψάχνω το παιδί μου, γιατί
δεν είχα γεννήσει ποτέ». Η ίδια αντέδρασε έντονα και κατέληξε στην προϊσταμένη
της υπηρεσίας που τη διαβεβαίωσε ότι «ο γιος της πρέπει να ζει, αλλά ψάξε να
τον βρεις».

Απευθύνθηκε στη συνέχεια στους γιατρούς της κλινικής, όπου είχε νοσηλευτεί και
γέννησε στη συνέχεια τις δύο κόρες που έχει σήμερα. «Εκεί, ο γιατρός μού είπε
να μην ψάχνω. “Και λοιπόν, ζει· πάνε βρες το. Τι θα με κάνεις;”, ήταν η
απάντηση που πήρα», όπως περιγράφει και στη μήνυση. Τώρα, εμφανίζεται
αποφασισμένη να βρει τα ίχνη του γιου της, «γιατί είναι ζωντανό το παιδί και
μου το έκλεψαν. Δεν μου το βγάζουν από το μυαλό», υποστηρίζει.

Αγανακτισμένη για όσα αποκαλύπτονται στην έρευνα που έχει κάνει η ίδια, μέσω
και του συλλόγου, καταγγέλλει ότι ακόμη και την περίοδο εκείνη της γέννας δεν
ήταν το μοναδικό θύμα. «Μαζί με άλλες πέντε γυναίκες μάς πέταξαν σαν τα
πρόβατα μέσα σε ένα δωμάτιο. Σε όλες μας είχαν πει το ίδιο, ότι τα παιδιά μας
πέθαναν, και δεν τα είδαμε ποτέ», επισημαίνει.

Οι προσπάθειές της συνεχίστηκαν κατά τη διάρκεια της πενταετίας και, όπως
λέει, εντοπίστηκε ένα υιοθετημένο παιδί που έχει τα ίδια χαρακτηριστικά και
στοιχεία με του γιου της. «Ο έλεγχος DNA που κάναμε ήταν αρνητικός, αλλά μου
είπαν ότι μπορεί να ταίριαζε με του άντρα μου, που έχει πεθάνει». Ζητώντας από
τις εισαγγελικές αρχές να λογοδοτήσουν οι υπεύθυνοι, κάνει έκκληση λέγοντας
ότι «πραγματική μάνα ενός παιδιού είναι αυτή που το γεννάει και το αναζητεί
και όχι αυτή που το μεγαλώνει».