ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μια «συνηθισμένη» μέρα

Ο πόλεμος και ο τρόμος. Αυτό το έργο το έχουμε ξαναδεί; Όχι, η φρίκη ποτέ δεν
επαναλαμβάνεται με τον ίδιο τρόπο, εισχωρεί όμως πάντα σε εκείνο το ενδιάμεσο
σημείο μεταξύ επιδερμίδας και ζωτικών οργάνων, μολύνει ολόκληρο το σώμα και
απειλεί τον περιφρουρημένο από τα ανθρώπινα στοιχεία εγκέφαλο, θέλει να τον
μετατρέψει σε άβουλο χυλό. Γι’ αυτό γαντζώνομαι από μικρά μικρά πράγματα, ό,τι
μπορεί να με διαβεβαιώσει πως υπάρχω χωρίς οριστική μετάλλαξη:

Είναι μοβ, έχει καλαθάκι και κουδούνι ­ το καινούργιο ποδήλατο της Άννας μου,
μοιάζει μεγάλη όταν ανεβαίνει πάνω του, δεν είναι όμως, είναι ακόμη το μωρό
μου, φοράει ροζ φουστάνι – ροζ παπούτσια – ροζ κοκαλάκι, «μαμά, είμαστε
τρελάρες», ναι, αγάπη μου, «σ’ επιθύμησα, μανουλίτσα», εγώ να δεις, πάμε όμως
τώρα στη θάλασσα, «εσύ θα είσαι η χοντρή μαμά γοργόνα κι εγώ το γοργονάκι σου
και το πορτοκαλί φτυάρι μας θα είναι η τρίαινα», εσύ ό,τι πεις, ανεβαίνει στη
γοργονίσια ουρά μου και διεκδικούμε επαξίως τον τίτλο των μεγαλύτερων ψώνιων
στην ευρύτερη περιοχή της Βουλιαγμένης…

Οι εικόνες από τα πεινασμένα Αφγανάκια πρόσφυγες ή οι Νεοϋορκέζοι που κλαίνε,
θρηνούν τον χαμό των συμπολιτών τους κάπως δεν «δένουν» με τις φάτσες του Μπιν
Λάντεν ή του Μπους, η πραγματικότητα διακρίνεται μονίμως από ασυμβατότητα
έναντι του «πολιτικού» λόγου, εδώ που τα λέμε αυτή η πλημμύρα λέξεων και
φράσεων μοιάζει επίσης χωρίς νόημα, ναι, αυτό είναι, αν μπορούσα έστω για
λίγες ώρες να βυθιστώ και να περιβληθώ τη σιωπή ίσως να ανακτούσα κάποια από
τα απολεσθέντα κομμάτια μου, να επέστρεφε η ρευστότητα του σώματος, η
καθαρότητα του βλέμματος, ακόμη ακόμη και το γέλιο το δικό μου μπορεί να
επανεμφανιζόταν, χιλιάδες «εάν» που δεν έχουν πιθανότητα υλοποίησης.

Κι έπειτα, ποιος ξέρει, μπορεί και τη φρίκη να τη συνηθίσω και να την
ενσωματώσω στο σύστημά μου, προσαρμοστικός τύπος η κυρία ανέκαθεν ­ γι’ αυτό
τα ουρλιαχτά μου ουδέποτε ξέφυγαν από τα χείλη μου, κατευθύνονται προς τα
μέσα, στους πνεύμονες και το στομάχι.

Καλώς ήρθα, λοιπόν…