ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Συνελεύσεις και συγκοινωνίες

Οι οδηγοί λεωφορείων είναι γενικά τυπολάτρες. Αν τους παρακαλέσεις να ανοίξουν
την πόρτα σε σημείο που δεν υπάρχει στάση, σπάνια θα εισακουστείς, ας είσαι
φορτωμένος, γέρος, κουρασμένος, με παιδί στην αγκαλιά. Πήγαινε στη στάση, σου
λένε ηγεμονικά, φύλακες αδέκαστοι κανονισμών και νόμων. Άραγε ποιος κανονισμός
και ποιος νόμος τους επιτρέπει να αφήνουν ένα ολόκληρο πρωινό το Λεκανοπέδιο
χωρίς λεωφορείο, για να κάνουν συνέλευση; Είναι απορίας άξιον, πώς άνθρωποι
τόσο φανατικοί της πειθαρχίας δεν υποψιάστηκαν καθόλου ότι ο κόσμος θα
ταλαιπωρούνταν πάρα πολύ με κάτι τέτοιο. Εκτός αν δεν είναι ζήτημα πειθαρχίας,
αλλά κάτι βαθύτερο, που έχει να κάνει με τον στοιχειώδη σεβασμό στο επάγγελμα
που ασκείς και στο σύστημα που σε πληρώνει, στην έννοια του καθήκοντος που δεν
συνάδει απαραιτήτως φαίνεται με την αυστηρότητα. Τη χαρά της εξυπηρέτησης, δεν
την έχουν συχνά δοκιμάσει, φαίνεται. Μα τι λέω τώρα. Η κατάσταση προοδεύει
σταθερά. Τη Δευτέρα, πρώτη ημέρα αλλαγής στην Ομόνοια, είχε συνέλευση το
προσωπικό του Ηλεκτρικού. Δεν υπήρχαν τρένα το πρωί. Βόγκηξε η Αθήνα, έγινε
χαμός, βασανίστηκε ο κόσμος μέσα στον ήλιο, σπρώχτηκε, βρίστηκε, ταπεινώθηκε.
Αλλά οι συνελθόντες των ΗΣΑΠ αποφάσισαν να αφήσουν ακίνητα τα τρένα μέχρι το
βράδυ, για να το εμπεδώσουν το συνελευσιακό τους φρόνημα, προφανώς. Αυτό
μετράει περισσότερο από το καθήκον, από την κανονική λειτουργία του μέσου
συγκοινωνίας που σου έδωσε δουλειά, από την οποία έγινες συνδικαλιστής. Πώς να
ονομάσουμε αυτή την αδιαφορία, ντυμένη τα χρώματα εργατικών δικαιωμάτων,
δημοκρατικών κατακτήσεων και άλλα τέτοια; Αυτό αξίζει σε όσους δεν αποφασίζουν
να πάρουν το αυτοκινητάκι τους, να πάρουν το μηχανάκι τους και να ριχτούν στη μάχη;