Οι Ταλιμπάν του δολαρίου και οι Ταλιμπάν του πετρελαίου

Ο Ιταλός φιλόσοφος Toni Negri κάνει μια πρωτότυπη ανάγνωση της 11ης Σεπτεμβρίου

«Πρόκειται για μια μάχη ανάμεσα στους Ταλιμπάν του δολαρίου και τους Ταλιμπάν
του πετρελαίου. Κτίστηκαν ο ένας με τη βοήθεια του άλλου, ο ένας πάνω στον
άλλον, και τώρα αυτό που κυριαρχεί είναι το μίσος. Δεν πρόκειται για πόλεμο,
αλλά για εκδίκηση!».

Αυτή είναι η ανάγνωση του Ιταλού φιλοσόφου Τόνι Νέγκρι, πρώην στελέχους της
άκρας Αριστεράς, για τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. «Δεν
υπήρξα ποτέ αντιαμερικανός, όπως δεν υπήρξα και αντιρώσος», τονίζει.
«Αντιτάχθηκα πάντα στην πολιτική του αμερικανικού καπιταλισμού, όπως και στην
πολιτική του ρωσικού σοσιαλισμού. Όταν ρωτούν κάποιον αν είναι αντιαμερικανός
ή αντιρώσος, αυτό σημαίνει ότι τον ρωτούν αν είναι εναντίον ενός έθνους. Για
μένα, τα έθνη χωρίζονται ανάμεσα σ’ αυτά που διοικούν και σ’εκείνα που
υποφέρουν. Είμαι στο πλευρό των θυμάτων εκμετάλλευσης στην Αμερική και τη
Ρωσία, όπως είμαι εναντίον της αμερικανικής πολιτικής στο Βιετνάμ και της
σοβιετικής πολιτικής στην Πολωνία ή στην Τσεχοσλοβακία. Θα ήμουν πιο
ικανοποιημένος αν την 11η Σεπτεμβρίου είχαν ισοπεδώσει το Πεντάγωνο και αν δεν
είχαν αστοχήσει εναντίον του Λευκού Οίκου. Αντί γι’αυτά, κτύπησαν τους
Δίδυμους Πύργους, όπου υπήρχαν χιλιάδες Αμερικανοί εργαζόμενοι, ανάμεσά τους
και χίλιοι παράνομοι».

Ένα από τα σημαντικά και απροσδόκητα μαθήματα της 11ης Σεπτεμβρίου, λέει ο
συγγραφέας του βιβλίου «Αυτοκρατορία», είναι ότι στην αυτοκρατορία βρέθηκαν
και οι Αμερικανοί. Η στρατηγική απομόνωση των Ηνωμένων Πολιτειών έλαβε τέλος!
Αυτή η φρικτή ιστορία που συνέβη στη Νέα Υόρκη είναι ένα είδος σαιξπηρικής
τραγωδίας. Η βασιλική, ή μάλλον αυτοκρατορική οικογένεια συνετρίβη, έστω κι αν
πρόσωπα όπως ο μικρός Μπους και οι φίλοι του δεν στέκονται στο ύψος του έργου.

Ο Τόνι Νέγκρι δεν θεωρεί ορθή τη σύγκριση της σημερινής εποχής με την «εποχή
της επανάστασης», στην οποία έλαβε μέρος ως ηγέτης της Εργατικής Αυτονομίας. Η
δεκαετία του ’70, σημειώνει, «ήταν η αρχή της εξόδου από τη νεωτερικότητα.
Σήμερα, βρισκόμαστε στη μετα-νεωτερικότητα. Δεν ήμουν ποτέ τρομοκράτης, αλλά
μπορώ να δεχθώ χάριν της συζήτησης αυτόν τον χαρακτηρισμό. Στο κάτω-κάτω,
πλήρωσα για όλα. Επρόκειτο όμως για έναν εξτρεμισμό των μαζών. Τοποθετούμασταν
στη διαλεκτική του κράτους δικαίου, στη διαλεκτική μεταξύ σοσιαλισμού και
φασισμού, στη μάχη μεταξύ σοσιαλισμού και κομμουνισμού. Σήμερα, δεν υπάρχει
πια εθνική κυριαρχία. Τα ίδια τα θεμέλια της εθνικής κυριαρχίας έχουν
τροποποιηθεί ριζικά προς όφελος ενός πολεμικού μηχανισμού: του παγκόσμιου
καπιταλισμού. Και τώρα που ζούμε αυτή την αναταραχή, αναρωτιόμαστε: ποιος
διατάζει; Ιδού το ερώτημα. Οι Αμερικανοί προσπαθούν να κάνουν τους αρχηγούς.
Τι πρέπει να κάνουμε; Τη δική μας Έξοδο. Να αποσυρθούμε από αυτήν τη συζήτηση,
να απαρνηθούμε τη δουλειά, τον πόλεμο, τη γνώση. Να δημιουργήσουμε μια άλλη
ζωή, που δεν είναι η ζωή αυτών των κυρίων, των Ταλιμπάν του δολαρίου και των
Ταλιμπάν του πετρελαίου».