ΠΡΟΣΩΠΑ Η τέχνη ως θεραπεία

Στη δεκαετία του ’60, τα τραγούδια της συνόδευαν τις συγκεντρώσεις για
πολιτικά δικαιώματα και τις διαμαρτυρίες για τον πόλεμο του Βιετνάμ.

Τζούντυ Κόλλινς: Η τέχνη χαρίζει αντοχή…

Σήμερα η Τζούντυ Κόλλινς, 62 χρόνων πλέον, αγωνίζεται για την Unicef και τη
Διεθνή Αμνηστία. Ωστόσο, δεν θεωρεί πως είναι «πρωταρχικά» μια στρατευμένη
καλλιτέχνιδα. «Θέλω απλώς να κάνω όσα μπορώ για το καλό του κόσμου», λέει στην
«Ουάσινγκτον Ποστ». Οι επιθέσεις στο Ουώρλντ Τρέηντ Σέντερ και το Πεντάγωνο τη
συγκλόνισαν: «Δεν μπορώ να σκεφτώ λογικά. Το μόνο που θέλω να κάνω είναι να
τραγουδάω, να αγκαλιάζω τους φίλους και την οικογένειά μου, να τηλεφωνάω κάθε
λίγες ώρες στη μητέρα μου και τον αδελφό μου. Πιστεύω στην αγάπη. Και στην
προσευχή. Και στο να συνεχίζεις τη ζωή σου, τη δουλειά σου, ό,τι κι αν
συμβαίνει».

Για την αμερικανίδα τραγουδίστρια, «η τέχνη είναι η καλύτερη θεραπεία. Ξεχνάμε
να το τονίσουμε στα σχολεία μας. Αλλά μετά συμβαίνει κάτι τραυματικό και
βγαίνουν τα μολύβια, βγαίνουν οι ζωγραφιές, βγαίνουν τα μπλοκ, επειδή τα
παιδιά έχουν ανάγκη να εκφρασθούν. Η τέχνη χαρίζει αντοχή ­ σε όλους, όχι μόνο
στα παιδιά. Άνθρωποι μου έχουν πει πως η μουσική μου τους βοήθησε να
επουλώσουν πληγές. Και χαίρομαι γι’ αυτό, επειδή η μουσική με γιατρεύει και
μένα».

Η Κόλλινς έπασχε για πολλά χρόνια από αλκοολισμό και κατάθλιψη, το 1992 ο γιος
της, ο Κλαρκ, αυτοκτόνησε. Ωστόσο, τα χειρότερα φαίνεται πως έχουν πια
περάσει. Πρόσφατα ίδρυσε τη δική της δισκογραφική εταιρεία, την Wildflower,
και κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ με κομμάτια από συναυλίες, καθώς και ένα CD με
κομμάτια από τους δύο πρώτους δίσκους της, που είχαν κυκλοφορήσει πριν από 40
χρόνια. Παράλληλα μια άλλη δισκογραφική εταιρεία, η Rhino Records, εξέδωσε κι
άλλα παλιά τραγούδια της ­ ανάμεσά τους το «Suzanne» του Λίοναρντ Κοέν, το
«Both Sides Now» της Τζόνι Μίτσελ, το «”Send in the Clowns» του Στήβεν
Ζοντχάιμ, ο ύμνος »Amazing Grace». Και την περασμένη εβδομάδα τιμήθηκε για τη
συνολική προσφορά της με το βραβείο που απονέμει το Εθνικό Μουσείο Γυναικών
στις Τέχνες. Πρόσφατα ολοκλήρωσε το τρίτο βιβλίο της, τα «Μαθήματα
Τραγουδιού». Πρόκειται, λέει, για «μια μνήμη αγάπης, απώλειας, ελπίδας και
γιατρειάς» και αναφέρεται στον θάνατο του γιου της. Τέσσερις δεκαετίες μετά
τον πρώτο δίσκο της, η Τζούντυ Κόλλινς είναι πλέον μία γυναίκα με διαρκή
δραστηριότητα, γεμάτη ενέργεια και ενθουσιασμό. Η αποχώρηση δεν περιλαμβάνεται
στις επιλογές της. «Είναι απλό», εξηγεί. «Σχεδιάζω να είμαι στη σκηνή για όσο
καιρό θα έχω αυτήν τη δυνατότητα».