Οι σχέσεις με την Τουρκία

Ποια θα πρέπει να είναι η στρατηγική της προσέγγισης με την Άγκυρα; Γράφει
ο κ. Δημήτριος Καρακωνσταντής, από τη Λιβαδειά:

«Η ελληνική πλευρά μείωσε φέτος τις στρατιωτικές δαπάνες ευελπιστώντας όχι
στην ειλικρινή ανταπόκριση της Άγκυρας αλλά στην αδυναμία της να ανταποκριθεί
στα εξοπλιστικά της προγράμματα λόγω της κρίσιμης οικονομικής κατάστασης της
γείτονος.

Για να είναι ειλικρινής η θέση της Άγκυρας προς τις κινήσεις καλής θέλησης της
ελληνικής πλευράς, θα πρέπει να δεχθεί η Τουρκία τέσσερα πενταετή προγράμματα
αμοιβαίου ελέγχου των εξοπλισμών.

Να αποφύγει κάθε ένταση στον θαλάσσιο και εναέριο χώρο του Αιγαίου. Να
επιδιώξει τη διαρκή ανταλλαγή μορφωτικών προγραμμάτων και πολιτιστικών
εκδηλώσεων με την Ελλάδα.

Να εγκρίνει την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, καθώς και
την αλλαγή του νομικού και θεσμικού πλαισίου λειτουργίας του Οικουμενικού
Πατριαρχείου.

Να σεβαστεί και να υλοποιήσει τις αποφάσεις και τα ψηφίσματα του ΟΗΕ και του
Συμβουλίου Ασφαλείας για το Κυπριακό πρόβλημα. Να διαλύσει την περιβόητη
στρατιά του Αιγαίου».

Ο κ. Γ. Κόχυλας, από την Αθήνα, σημειώνει μεταξύ άλλων:

«Πού είναι τα δείγματα φιλίας και σεβασμού της Τουρκίας; Όταν οι Τούρκοι δεν
έχουν να δώσουν τίποτα, και όταν πάγια τακτική τους είναι οι διεκδικήσεις και
το τι θα αρπάξουν; Βλέπε: εναέριος χώρος, θάλασσα Αιγαίου, νησιά, πετρέλαια,
Δυτική Θράκη, Κύπρος, και έμμεσα ο τουρισμός. Μπορώ να μάθω εμείς τι
διεκδικούμε και τι θα πάρουμε;».