Έργα, όχι λόγια

Η Γ. Αγγελοπούλου με τους Ρογκ, Όσβαλντ. Αυτή τη φορά ο τελευταίος δεν έδειξε «κάρτα»

Να ζητάει η πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής την υποστήριξη της κυβέρνησης
δεν αποτελεί ασφαλώς είδηση. Είδηση είναι όμως όταν η κ. Γιάννα Αγγελοπούλου
λέει «ζητάμε την υποστήριξη της ελληνικής κυβέρνησης όχι με λόγια, αλλά με
έργα».

Ο Ντένις Όσβαλντ, στην πρώτη του συνέντευξη Τύπου μετά την αξιολόγηση της
προετοιμασίας για το 2004, ήταν χαμογελαστός και αυστηρός. Μίλησε για το καλό
έργο που έχει διαπιστωθεί στο Μάρκετινγκ, στις Χορηγίες, στον τομέα Αθλημάτων,
στην Επικοινωνία, στις Υπηρεσίες Τύπου, στις Διεθνείς Ομοσπονδίες αλλά και τις
καθυστερήσεις στα οδικά έργα του Πειραιά, στο κλειστό Πινγκ Πονγκ στο Γαλάτσι
(που όλα δείχνουν ότι πάει για λυόμενο), και για την αναγκαιότητα εκπόνησης
ρεαλιστικών σχεδίων σε περίπτωση αποτυχίας εφαρμογής των ήδη υπαρχόντων.

Ο κ. Όσβαλντ δεν έβγαλε κάρτες. Όταν δέχτηκε τη σχετική ερώτηση, το…
σκέφτηκε πριν απαντήσει με μια μάλλον αμήχανη σιωπή, αφού ήταν ο ίδιος που ως
πρόεδρος της ASOIF είχε βγάλει τον Απρίλιο του 2000 την περίφημη «κίτρινη
κάρτα»! Η ανησυχία της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής για την ευκολία
«διολίσθησης» στα χρονοδιαγράμματα των περισσότερων ολυμπιακών υποδομών
(γήπεδα, εγκαταστάσεις, δρόμοι, αναπλάσεις, γραφεία κ.λπ.) δεν ήταν εύκολο να
κρυφτεί.

Δύσκολο όμως ήταν να διατυπωθεί και «ανοιχτά». Έτσι κάποια στιγμή ο Ντένις
Όσβαλντ βρέθηκε να παραθέτει τις αιτίες των καθυστερήσεων όπως με τη σειρά
τους του εξήγησαν οι υπουργοί: «Η Ελλάδα είναι μια δημοκρατική χώρα και
χρειάζεται να ακολουθήσει ορισμένες διαδικασίες. Αυτό απαιτεί χρόνο και το
σεβόμαστε. Επίσης σε μερικές περιπτώσεις μάς δόθηκαν υπεραισιόδοξα
χρονοδιαγράμματα που απεδείχθησαν μη ρεαλιστικά. Χρειάζεται όμως να κατανοηθεί
πλήρως ότι οι διοικητικές πράξεις πρέπει να συντομευτούν».

Πέρα από τις παρατηρήσεις και τις κομψά διατυπωμένες ανησυχίες όμως ο Εγγλέζος
«επιθεωρητής» ξεκαθάρισε και κάτι άλλο: «Κοιτάξτε, επειδή το βλέπω συνέχεια
αυτό. Δεν είμαστε ελεγκτές. Είναι τιμή μας που οι Αγώνες του 2004 γίνονται
στην Αθήνα, μακάρι να ζούσα κι άλλα εκατό χρόνια για να τους έβλεπα κι άλλη
φορά, κι εμείς είμαστε εδώ έχοντας εμπιστοσύνη στην Αθήνα για να τη στηρίξουμε
και να βοηθήσουμε. Όχι για να τιμωρήσουμε και να κάνουμε τους κακούς».

Κι έφυγε χαμογελώντας φλεγματικά!