Χούρου χούρου φτου

Χούρου χούρου φτου! Χούρου χούρου φτου! Για όνομα! Κι άλλοι ροχαλίσανε, δεν
κάναν έτσι. Κάθε βράδυ, αυτό το πράγμα. Αυτό το χούρου χούρου φτου! Από πού
προκύπτει; Αυτός ο σπάνιος συνδυασμός φωνηέντων και συμφώνων, αυτή η
Φιλαρμονική της Βιέννης, από πού εκπορεύεται, τελικά;

Πάλι δεν θα την αφήσει να κοιμηθεί. Πάλι δεν θα κλείσει μάτι, όλη νύχτα.
Δώδεκα χρόνια τώρα, χούρου χούρου φτου! Με το που πέφτει να ξεραθεί. Ατάκα.
Ούτε πλευρό δεν προφταίνει να γυρίσει. Ματαίως σπρώχνει επίμονα με το δάχτυλό
της τον ώμο του. Η θεία της η Μαριάνθη τής είχε πει ότι αυτό το σύστημα έπιανε
στον μακαρίτη. Στον μακαρίτη μπορεί να έπιανε, εδώ δεν βλέπει χαΐρι.

Πλησιάζει στο αυτί του. Του κάνει «τς, τς, τς» όσο μπορεί πιο δυνατά. Τίποτα.
Ακάθεκτος. Απλώς διαφοροποιείται ελαφρώς η Ενάτη του Μπετόβεν. Πάμε σε άλλη
βερσιόν. Το χούρου φτου γίνεται κάτι σαν χα-ρα-μπου; Μα-ρα-μπου; Μαραμπού και
Πούσι. Έκτακτα. Ο Νίκος Καββαδίας μάς μάρανε νυχτιάτικο.

Δώδεκα χρόνια. Δώδεκα χρόνια χούρου χούρου φτου. Κι όχι τίποτ’ άλλο. Το πρωί
και θα πάρει τα μούτρα του και θα της πει «μάτι δεν έκλεισα όλη νύχτα». Μάτι,
μάτι δεν έκλεισε όλη νύχτα. Το χούρου χούρου φτου, ξύπνιος το έκανε. Καθόταν
στο σκοτάδι, κοίταζε το ταβάνι κι έκανε χούρου χούρου φτου, έτσι για να
γελάσουνε.

Καλός – χρυσός. Άγιος άνθρωπος. Σύζυγος μάλαμα. Πατέρας αλφάδι. Δώδεκα χρόνια
στα μάτια την κοιτάει. Τέτοιοι άντρες την σήμερον ημέρα; Είδος υπό εξαφάνισιν.
Τζακ ποτ στο ΛΟΤΤΟ. Όλες την μακαρίζουνε.

Όλες τη μακαρίζουνε εκ του ασφαλούς. Από μακριά κι αγαπημένοι. Γιατί αυτό το
κουσούρι δεν αντέχεται. Χούρου χούρου φτου. Από το πατρικό της σπίτι έχει να
κοιμηθεί σαν άνθρωπος.

Μια νύχτα. Μία. Μία. Μία. Μια νύχτα να την άφηνε να κοιμηθεί και τι στον
κόσμο. Κι έχει να σηκωθεί απ’ τις έξι. Παιδιά, μαγείρεμα, γραφείο. Μετά σού
λέει «κύκλοι γύρω από τα μάτια». Μόνο κύκλοι; Κύκλοι, ημικύκλια, ρόμβοι και
κόμβοι.

Πλακώνει το κεφάλι με το μαξιλάρι. Στουμπώνει με ωτοασπίδες τα αυτιά. Άδικος
κόπος. Ο Σωτήρης το σπάει το φράγμα του ήχου. Δεν καταλαβαίνει τίποτα, δεν
κωλώνει με τίποτα, δεν ορρωδεί προ ουδενός. Α, ρε λεβεντογέννα Κρήτη! Τι
παλικάρια βγάζεις! Αυτό δεν είναι ροχαλητό. Αυτό είναι μπαλωθιά τελειωμένη.

Τον κοιτάζει μέσα στο σκοτάδι. Τον παρατηρεί. Πώς γίνεται; Πώς μπορείς να
αγαπάς έναν άνθρωπο την ημέρα και να τον μισείς τη νύχτα; Να τον μισείς, όμως.
Κανονικά. Να θέλεις να πάρεις την απλίκα και να του την φέρεις καπέλο. Να τον
καπακώσεις με το πάπλωμα. Να του κάνεις κάτι, τέλος πάντων.

Δώδεκα χρόνια. Ο τέλειος γάμος. Ιερό μυστήριο ενώπιον Θεού και ανθρώπων.
Νυμφεύεται η δούλη του Θεού βαμπίρ. Δεν μπορεί, διάολε. Αυτό πια είναι
εγωισμός. Αυτό καταντάει γαϊδουριά του αισχίστου είδους. Αναίσθητε. Αναίσθητε
άνθρωπε, μουλάρι. Χούρου χούρου φτου, στα μούτρα σου, ανάθεμα την ώρα και τη
στιγμή.

Τα ήξερε αυτά όταν τον πρωτοείδε στην καφετέρια; Όταν τον αντίκρισε, πρώτη
φορά; Απέναντί της. Ένα ψηλό αγόρι σού χαμογελάει. Σου κόβει την ανάσα. Και
δεν ψυλλιάζεσαι. Δεν πάει το μυαλό σου. Πρώτο ραντεβού, σου πιάνει το χέρι, σε
κοιτάζει βαθιά στα μάτια.

Σου κόβει; Δε σου κόβει. Δε λειτουργείς. Θα ζήσετε, λέει, μαζί για πάντα. Η
κάθε μέρα καλύτερη από την προηγούμενη. Η κάθε μέρα. Η κάθε νύχτα; Δεν το
ψάχνεις το ζήτημα. Δεν το αναλύεις. Δεν τας ερευνάς τας Γραφάς. Είσαι αλλού.
Αλλού εσύ τώρα. Ηλιοβασιλέματα, Σούνια, η βέρα των αρραβώνων στραφταλίζει στο
δάχτυλο, τα χείλη του ζεστά στα δικά σου. Του λες «σ’ αγαπώ». Δεν του λες
«συγγνώμη, το βράδυ ροχαλίζεις;».

Άλλωστε, ένας τέτοιος άντρας δεν ροχαλίζει ποτέ. Ένας τέτοιος άντρας σε
παίρνει αγκαλιά και κοιμάστε σαν αγγελούδια. Δεν σου τραβάει τις κουβέρτες.
Δεν σε κλωτσάει στον ύπνο του.

Χούρου χούρου φτου. Να άλλαζε τουλάχιστον ρεπερτόριο. Να το διάνθιζε λίγο αυτό
το σίχαμα. Μπα. Έτσι είναι ο Σωτήρης. Βράχος ακλόνητος. Σταθερός στα αισθήματά
του, σταθερός στο κόμμα του, σταθερός στο χούρου χούρου φτου.

Πώς ήταν εκείνο το παλιό τραγούδι; «Αδύνατον να κοιμηθώ κι η ώρα είναι
τρεισήμισι»; Τεσσεράμισι; Πέντε; Σηκώνεται. Πάει στο καθιστικό. Να ανάψει ένα
φως, βρε αδελφέ. Να βάλει μια τηλεόραση. Ένα ζάπινγκ. Όμως, τα κανάλια μες στο
χάραμα εκδικούνται την αγρύπνια σου. Στο πέντε ένα ασπρόμαυρο. Στο έξι τσόντα.
Στο εφτά τηλεαγορές. Ορίστε! Δόλωμα για τα ψάρια. Ωραιότατα. Όταν πάμε για
ροφούς, δεν θα παραλείψουμε.

Κι αυτή η σφουγγαρίστρα… Αυτή ειδικά. Όλα τα κάνει. Δε σου το σφουγγαρίζει
απλά. Στο γυαλίζει το πάτωμα. Στις παίρνει τις γωνίες. Τις παίρνει και τις
σηκώνει. Και στο σούπερ μάρκετ θα πάει και το πρόβλημά σου θα στο λύσει και
στη δύσκολη την ώρα θα σου σταθεί. Καλύτερα από αδελφή, η συγκεκριμένη
σφουγγαρίστρα. Το κορίτσι το αλλιώτικο από τα άλλα.

Κλείνει την τηλεόραση. Γυρίζει στην κρεβατοκάμαρα. Ξαπλώνει. Ξημερώνει. Ο
δικός της είδηση δεν πήρε. Έχεις δίπλα σου μια γυναίκα άγρυπνη δώδεκα ολόκληρα
χρόνια κι εσύ χαμπάρι. Τελικά, ο ύπνος του δικαίου ό,τι πιο άδικο μπορεί να
σου συμβεί.

Μια αχτίδα τρυπώνει από τη γρίλια. Το ξυπνητήρι θα χτυπήσει σε εφτά λεφτά
ακριβώς. Ξανασηκώνεται. Τον κοιτάζει. Τον Σωτήρη της. Τον άντρα της. Τον
σύντροφό της. Τη μοναξιά της.

Μια μοναξιά που έχει όνομα: ΧΟΥΡΟΥ ΧΟΥΡΟΥ ΦΤΟΥ!