ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι σοβαροί και οι ανεύθυνοι σύνεδροι…

Αγαπημένε μου Γιώργο, Σ’ ευχαριστώ για την καλοσύνη σου να με προσκαλέσεις σε
αυτό το συνέδριο που οργανώνεις, αλλά, ξέρεις, εγώ το Σαββατοκύριακο κάνω όλες
αυτές τις δουλειές που οφείλει μία νοικοκυρά να κάνει. Ακόμη κι αν προλάβω να
ετοιμάσω μία εισήγηση δεν θα έχω τον χρόνο να παρακολουθήσω τις άλλες ομιλίες
των συνέδρων. Και μην περιμένεις από εμένα συμπεριφορά ανάλογη με εκείνη που
κατά κανόνα επιδεικνύουν οι σύνεδροι. Ήτοι να μπαίνουν στην αίθουσα στο
παραπέντε της ομιλίας τους και να αποχωρούν αμέσως μετά το πέρας της. Οι πιο
επιμελείς ­ και κατά κανόνα πιο υπεύθυνοι και σοβαροί ­ την έχουν γράψει.
Είναι όμως μειοψηφία. Οι περισσότεροι ­ δεινοί κατά τη γνώμη τους αγορητές με
ύφος ειδικού ­ διατυπώνουν από στήθους τις απόψεις τους. Ένας ομιλητής κάποτε,
όταν του ζήτησα την εισήγησή του μού απάντησε πως την είχε στο μυαλό του ­
μαζί με τα άχυρα που κουβαλούσε. Τοποθετήθηκε προφορικά. Ολοκλήρωσε και έφυγε.
Ευτυχώς ήταν σύντομος. Και η απουσία του την ώρα της συζητήσεως δεν έγινε
διόλου αισθητή.

Δεν ξέρω, Γιώργο μου, πόσο κοστίζει η οργάνωση ενός συνεδρίου. Ξέρω, όμως, πως
μετά την πρώτη ώρα των εργασιών και αφού αποχωρήσουν οι πολιτικοί, οι κάμερες
και οι φωτογράφοι, παραμένουν στην αίθουσα ο συντονιστής, ο εκάστοτε ομιλητής
και οι διοργανωτές. Επίσης δεν ξέρω ποιος είναι ο σκοπός ενός συνεδρίου. Για
μένα, περισσότερη σημασία έχει να ακούσω τους συνομιλητές ή και το ακροατήριο
ακόμη. Βλέπεις δεν νιώθω τόσο σημαντική και μοναδική για να ακούσω… μόνο τον
εαυτό μου. Αυτό το κάνω και στον καθρέφτη μου χωρίς να εξευτελίζομαι…

Σε φιλώ και ελπίζω στην επόμενη συνεργασία μας.