Ετοιμάζει τη βιογραφία του Οσάμα Μπιν Λάντεν

«Αληθεύει ότι προσπαθείτε να αποκτήσετε χημικά και πυρηνικά όπλα που εκλάπησαν
από σοβιετικά οπλοστάσια μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης;». «Αν
δικαιούται να έχει τέτοια όπλα η Αμερική, το δικαιούνται και οι Ταλιμπάν·
δικαιούνται να τα αποκτήσουν με όποιον τρόπο μπορούν».

Έχουν περάσει τρία χρόνια από τότε που ο Χαμίντ Μιρ έλαβε αυτήν την απάντηση
από τον Οσάμα Μπιν Λάντεν. Ποιος είναι ο Χαμίντ Μιρ; Ένας Πακιστανός
δημοσιογράφος, διευθυντής της εφημερίδας «Daily Ausaf». Και ο επίσημος
βιογράφος του «κύριου υπόπτου» για τις τρομοκρατικές επιθέσεις στις ΗΠΑ. Αν
και το τελευταίο μήνυμα που έλαβε από αυτόν, το βράδυ της 11ης Σεπτεμβρίου,
μέσω ενός απεσταλμένου που ταξίδευε γι’ αυτόν τον σκοπό έξι ολόκληρες ώρες,
ήταν: «Δεν το έκανα εγώ».

Όλα ξεκίνησαν τον Φεβρουάριο του 1997, όταν ο Μιρ δημοσίευσε μία συνέντευξη
του ανώτατου ηγέτη των Ταλιμπάν, μουλά Μοχάμεντ Ομάρ. Τον πλησίασε τότε ένας
Αλγερινός: «Γιατί δεν γράφεις και για τον Οσάμα Μπιν Λάντεν;» Ο Μιρ του
απάντησε ότι θα το έκανε, αν μπορούσε να τον συναντήσει.

Έναν μήνα αργότερα, ο Μιρ και ο φωτογράφος του ταξίδεψαν με ένα μικρό
λεωφορείο από το Ισλαμαμπάντ στην Πεσαβάρ, βορειοδυτικά του Πακιστάν. Εκεί,
επιβιβάστηκαν σε ένα ταξί. Καθώς πλησίαζαν στα σύνορα, τους διέταξαν να
αλλάξουν ρούχα, να φορέσουν την παραδοσιακή ενδυμασία των Ταλιμπάν. Προχώρησαν
πεζή, ακολουθώντας ένα μυστικό μονοπάτι. Δύο ώρες αργότερα, τους είπαν ότι
βρίσκονταν στο Αφγανιστάν. Επιβιβάστηκαν σε ένα τζιπ και, κάποια στιγμή,
έφθασαν σε μια μικρή κοιλάδα με μια σπηλιά, περιτριγυρισμένη από φώτα και
φρουρούς. Αργότερα, ο Μιρ έμαθε ότι το κρησφύγετο βρισκόταν κοντά στο
Τζαλαλαμπάντ.

Τους προσέφεραν τσάι, και μία ώρα μετά έφθασε ο Μπιν Λάντεν. Ήταν οπλισμένος
και είχε μαζί του τους σωματοφύλακές του. Έβγαλε έναν φάκελο και άρχισε να τον
φυλλομετρά. Περιείχε τις συνεντεύξεις του Μιρ: με τον Νέλσον Μαντέλα, τον
Σιμόν Πέρες, τον Γιάσερ Αραφάτ…

«Κατόπιν άρχισε να μου λέει όλα τα μυστικά της ζωής μου», θυμάται ο Μιρ. «Μου
διάβασε τον αριθμό του τραπεζικού μου λογαριασμού, τον αριθμό της ταυτότητάς
μου, τον τηλεφωνικό αριθμό των πεθερικών μου ­ ήταν ένας τρόπος να μου πει
“ξέρω πολλά για σένα, και αν με προδώσεις, θα υποστείς τις συνέπειες”».

Το επόμενο σοκ ήρθε όταν ο Μπιν Λάντεν ενημέρωσε τους επισκέπτες του πως θα
έμεναν εκεί τη νύχτα και την επόμενη ημέρα, και πως δεν μπορούσαν να έλθουν σε
επαφή με τις οικογένειές τους διότι δεν υπήρχε τηλέφωνο. Οι δύο άνδρες
συναντήθηκαν ξανά τον Μάιο του 1998, σε ένα κρησφύγετο κοντά στο αεροδρόμιο
της Κανταχάρ. Τέσσερα βράδια και τρεις ημέρες κράτησε η «φιλική» τους
συζήτηση. Στη διάρκειά της, ο Μπιν Λάντεν ζήτησε από τον Μιρ να γίνει ο
βιογράφος του. Ο Μιρ διεκδίκησε το δικαίωμα να εκφράσει και την προσωπική του
άποψη. Ο Μπιν Λάντεν δέχθηκε, με την προϋπόθεση ότι ο Μιρ δεν θα διαστρέβλωνε
τα γεγονότα. Για παράδειγμα, του είπε, έχει μόνο τρεις γυναίκες, και όχι
πέντε, όπως υποστηρίζουν πολλοί. Έκτοτε, οι δύο άνδρες επικοινωνούν με γραπτά
μηνύματα. Ο Μπιν Λάντεν δεν έχει πρόσβαση σε τηλέφωνο, ούτε στο Ίντερνετ. Ο
Μιρ ελπίζει να εκδώσει τη βιογραφία του, έκτασης 300 σελίδων, τον επόμενο
μήνα. Ο τίτλος που του πρότεινε ο Μπιν Λάντεν ήταν «Δεν είμαι τρομοκράτης».
Άλλωστε, η μόνη ευθύνη που ανέλαβε, ήταν για τη δολοφονία 18 Αμερικανών
στρατιωτών στη Σομαλία, το 1993: «Γινόταν πόλεμος», είπε. «Σκότωναν τους
δικούς μας και εμείς τους δικούς τους».

Ο τίτλος που προτιμά ο Μιρ, πάντως, είναι «Η ιστορία του Οσάμα». Θα επιμείνει
σε αυτόν, εκτός αν ο άνδρας που περιγράφει ως «φανατικό ισλαμιστή, στρατιωτική
ευφυΐα, ποιητή και ορκισμένο εχθρό των ΗΠΑ μετά την ανάπτυξη αμερικανικών
στρατευμάτων στη Σαουδική Αραβία, το 1991», πεθάνει στο μεταξύ. «Τότε, θα
κρατήσω τον δικό του τίτλο, από σεβασμό στις επιθυμίες ενός νεκρού».