ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ακούει κανείς ;

Όταν η σαρκοφάγος κραυγή των κορακιών σκεπάζει το κελάηδισμα…

Όταν οι άνθρωποι χωρίζονται σε δικούς και εχθρούς μόνο από το χρώμα, τη γλώσσα
ή τη θρησκεία…

Όταν τα κοφτερά μαχαίρια μόλις και κρύβονται κάτω από το ύφασμα των
μεγαλόστομων λέξεων…

Όταν κανένας δεν ακούει τον άλλο και ο καθένας πιστεύει ότι έχει δίκιο και
είναι έτοιμος να σκοτώσει γι’ αυτό…

Όταν οι πονηροί βάζουν μπροστά τούς αφελείς…

Είναι η στιγμή να βγουν οι ποιητές και οι σοφοί από τη βολική σιωπή τους. Και
να μιλήσουν.

Είναι η στιγμή να βγάλουμε από το ντουλάπι τα παλιά βιβλία.

Διαβάζω και ξαναδιαβάζω ένα παλιό, σπάνιο κείμενο. Την απάντηση του αρχηγού
Σιάτλ στον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, το 1854, όταν του πρότεινε να
αγοράσει τη γη τους (μάς το θύμισε πρόσφατα στα “Πρόσωπα” ο Πάουλο Κοέλιο).

“Πώς μπορεί κανείς να αγοράσει και να πουλήσει τον ουρανό, τη ζεστασιά της
γης;

Ο λευκός άνθρωπος δεν καταλαβαίνει τα ήθη και τα έθιμά μας. Για εκείνον ένα
κομμάτι γης έχει την ίδια αξία με οτιδήποτε άλλο, ο ίδιος δεν είναι παρά ένας
περαστικός που φτάνει το βράδυ και εξορύσσει από τη γη ό,τι χρειάζεται. Αφήνει
πίσω του τους τάφους των προγόνων του χωρίς ενδοιασμούς. Παίρνει από τη γη
ό,τι θα ήταν περιουσία των παιδιών του και δεν τον νοιάζει. Θα καταβροχθίσει
τη γη αφήνοντας πίσω του μόνο ερημιά.

Ό,τι θα συμβεί με τη γη θα συμβεί και με τα παιδιά της γης. Ο άνθρωπος δεν
υφαίνει το ύφασμα της ζωής, είναι απλώς και μόνο νήμα του. Καταστρέφοντας το
ύφασμα καταστρέφει τον ίδιο τον εαυτό του”.

Είναι η ώρα να μιλήσουν οι σώφρονες.