[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Αν ήταν η γη παράδεισος, οι άνθρωποι θα συμπεριφέρονταν σαν άγγελοι; Ευτυχώς
κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να γνωρίζει τις απαντήσεις σε τέτοια ερωτήματα.
Οι ουτοπίες ωστόσο εξακολουθούν και σήμερα να επηρεάζουν την πολιτική μας
σκέψη. Κι αυτό φάνηκε και πάλι με αφορμή την τρομοκρατική επίθεση στη Νέα
Υόρκη και τους παραδοσιακούς μύθους της Αριστεράς που ξανάφερε στο προσκήνιο.
Ο πρώτος είναι ότι αν οι χώρες της Δύσης βοηθούσαν να εξαλειφθεί η φτώχεια
στον κόσμο ­ για ένα νέο πλανητικό σχέδιο Μάρσαλ μιλούσε αναλυτής ­ τότε όλα
τα προβλήματα θα λύνονταν. Φυσικά η βοήθεια προς τους φτωχούς του πλανήτη
είναι πάντοτε αναγκαία για λόγους ανθρωπιστικούς. Η βοήθεια ως πολιτική κατά
της τρομοκρατίας όμως είναι πολύ περισσότερο προβληματική. Πρώτον, γιατί για
να είναι αποτελεσματική θα πρέπει να φτάσει σε ύψη που ελάχιστες κοινωνίες της
Δύσης θα ήταν έτοιμες να δεχθούν. Ακόμα όμως και αν με μια γενναία δόση
φαντασίας αγνοούσαμε αυτό το πρόβλημα, το δεύτερο ερώτημα θα ήταν ποιους να
βοηθήσεις. Αν για παράδειγμα η Δύση έδινε χρήματα στους Ταλιμπάν ή σε κάποιο
άλλο από τα τόσα διεφθαρμένα καθεστώτα του «άλλου» κόσμου, ποιος αμφιβάλλει
ότι θα πήγαιναν είτε σε όπλα, είτε σε μιναρέδες, είτε απλώς στις τσέπες των
ελίτ της κλεπτοκρατίας; Εκτός και αν η ίδια η Δύση αναλάμβανε την
πραγματοποίηση των επενδύσεων ­ τότε όμως δικαίως θα μιλούσαμε για μια νέα
περίοδο της αποικιοκρατίας. Έστω όμως ότι και αυτό το πρόβλημα ξεπερνιόταν, θα
γινόταν άραγε ο πλανήτης ασφαλέστερος; Πιθανότατα όχι. Γιατί βέβαια η
τρομοκρατία ­ ­ από την ΕΤΑ και τον IRA έως τον Μπιν Λάντεν ­ δεν είναι
αποκλειστικότητα φτωχών κοινωνιών. Το αντίθετο μάλιστα. Ερχόμαστε λοιπόν στον
δεύτερο μύθο, την αμερικανική πολιτική. Αν οι ΗΠΑ δεν έπαιζαν τον ρόλο του
παγκόσμιου χωροφύλακα, υποστηρίζουν ορισμένοι, τότε θα εξέλειπε και η ανάγκη
των τρομοκρατικών πράξεων. Φυσικά οι χωροφύλακες ούτε συμπαθείς ούτε… αθώοι
είναι. Στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων όμως την εμπλοκή τους την
επιζητούν τα θύματά τους. Από τα Ίμια έως την Παλαιστίνη και από τη
Γιουγκοσλαβία έως το Κυπριακό κανείς δεν διανοείται λύση χωρίς κάποιας μορφής
αμερικανική συμμετοχή. Και είναι φυσικό. Με όλα τα εγκληματικά της λάθη η «νέα
τάξη» πραγμάτων είναι προτιμότερη και λιγότερο φονική από τη διεθνή αταξία. Αν
οι ασθενέστερες χώρες αφεθούν στο έλεος των ισχυρών τους γειτόνων, όλοι
γνωρίζουν τι πρόκειται να συμβεί – η Ρουάντα είναι πολύ πιο κοντά μας απ’ όσο
νομίζουμε… Δικαιούμεθα φυσικά όλοι να ελπίζουμε σε μια πιο «δίκαιη» διεθνή
τάξη. Έως τότε όμως, λύσεις χωρίς θυσίες δεν θα προσφέρονται…